ၿပန္ဆံုမယ္႔ညေန (GTC Hmawbi Gathering Singapore 2011)

ၿပည္လမ္းမၾကီးရဲ႔ေဘး ေမွာ္ဘီၿမိဳ႕ေလးနဲ႔ မေ၀းလွတဲ႔တေနရာမွာ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရွိတယ္.. ၅ႏွစ္တိတိ ေန႔စဥ္လိုလို ေပ်ာ္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးနဲ႔ ေ၀းေနရတာ ခုဆို ၅ႏွစ္ေက်ာ္လို႔ ၆ႏွစ္နီးနီးေတာင္ရွိခဲ႔ေပါ႔.. သူမ်ားတကာေတြရဲ႕ အထင္ကရေက်ာင္းေတာ္ၾကီးေတြလို ခန္းခန္းနားနားမရွိလွေပမယ္႔ ဆရာဆရာမေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြၾကားက ရင္းႏွီးေႏြးေထြးမႈေလးေတြနဲ႔တင္ လြမ္းတတ္မယ္ဆိုရင္ လြမ္းေလာက္စရာေတြက အမ်ားသားေလ.. ခုေတာ႔ ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ၾကီးေဆာက္ၿပီးသြားလို႔ ေက်ာင္းအေဟာင္းေလးလဲ အထီးက်န္ေနေလာက္ေရာေပါ႔.. ကြၽန္မ ေက်ာင္းကိုတကယ္လြမ္းပါတယ္.. ၿပန္မရႏိုင္ေတာ႔တဲ႔ ၿပန္ေရာက္ဖို႔ရာမလြယ္ေတာ႔တဲ႔ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးဆီကို virtual tour ေလးလုပ္ၾကည္႔လိုက္မယ္.. လိုက္ခဲ႔မယ္မု႔ိလား..

ေက်ာင္းအ၀င္ဂိတ္ ၂ခုရွိတဲ႔အထဲက အ၀င္အထြက္အမ်ားဆံုးက ေရအိုးစင္ဂိတ္.. မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ ေဘာ္ဒါေဆာင္ေတြ စားေသာက္ဆိုင္ေတြအၿပည္႔နဲ႔ စည္ကားေနတတ္တဲ႔ေနရာေပါ႔.. ေရအိုးစင္ဂိတ္ကေန ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔လမ္းေလးအတိုင္း ေလွ်ာက္၀င္လိုက္ရင္ လမ္းဘယ္ဘက္မွာ ကတြတ္ပင္ၾကီးရွိတယ္.. က်ီးအာသီးႏြယ္ေတြက ကတြတ္ပင္ၾကီးမွာ ယွက္လိမ္ေနတာေတြ႔ရတတ္တယ္ေလ.. သူ႔ေဘးမွာကခေရပင္.. ေမႊးေနေအာင္ပြင္႔တဲ႔ခေရပန္းေတြကို အေၾကြေကာက္ရတာအားမရလို႔ အပင္ေပၚကေန မမွီတမွီလမ္းဆြတ္တတ္တဲ႔ ေကာင္မေလးတေယာက္ကို ခေရပင္ၾကီးကမ်ား မွတ္မိေနဦးမလား.. ညာဘက္မွာေတာ႔ ေညာင္ပင္ၾကီးေပါ႔.. ေညာင္ပင္ေဘးနားက ဂ၀ံလမ္းေလးထဲ၀င္သြားရင္ ကန္တင္းကိုေရာက္မယ္.. ဆိုင္ေတြကနိမ္႔ၿပီး ဂ၀ံလမ္းကၿမင္႔ေနတာမို႔ ကန္တင္းလာသူတိုင္း ေမာ္ဒယ္လ္ရိႈးေလွ်ာက္ၿပီးမွ ဆိုင္ေတြကိုေရာက္မယ္..

ကန္တင္းကိုမ၀င္ဘဲ ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ႔ရင္ေတာ႔ လမ္းညာဘက္မွာ ေရစင္ၾကီးေတြ႔လိမ္႔မယ္.. ရင္ဘတ္နဲ႔ၾကည္႔ရင္ေတာ႔ တခ်ိန္က ေရစင္ေပၚတက္ေဆာ႔ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကြၽန္မတို႔ေၿခရာေတြပါေတြ႔ရမယ္.. လြတ္လပ္ေပါ႔ပါးစြာ ရယ္ေမာခဲ႔ဖူးတဲ႔ ရယ္သံလြင္လြင္ေလးေတြပါ ၾကားခ်င္ၾကားရႏိုင္မယ္ေလ.. ေရစင္ၾကီးေဘးက ေၿမနီလမ္းေလးထဲ၀င္လိုက္ရင္ေတာ႔ ဘယ္ဘက္မွာက ခန္းမက်ယ္ၾကီးနဲ႔ ညာဘက္မွာ ဇင္းက်ိဳက္ မင္း၀ံ ဇြဲကပင္စတဲ႔ စာသင္ေဆာင္ေတြရွိတယ္.. လမ္းေလးဆံုးရင္ေတာ႔ သီဟိုေတာထဲေရာက္မွာေပါ႔.. ဇင္းက်ိဳက္ေဆာင္ေဘးနားက သရက္ပင္ၾကီးေတြကေရာ ခူးမယ္႔သူမရွိလို႔ ပ်င္းေနေလေရာ႔သလား.. မင္း၀ံေဆာင္နဲ႔ ဇြဲကပင္ေဆာင္ၾကားမွာ ခုလိုခ်ိန္ဆို ဖလံေတာင္ေ၀ွးပင္းေတြ ေပါက္ေနေလာက္ေရာေပါ႔.. ေၿမနီလမ္းေလးထဲမ၀င္ပဲ ဆက္ေလွ်ာက္မယ္ဆိုရင္ ညာဘက္မွာ ေက်ာင္းသားေရးရာဌာနနဲ႔ ရံုးခန္းေတြရွိတယ္.. ဆက္သြားလိုက္ရင္ ဘယ္ဘက္မွာ အေဆာင္ ၁ ၂ ၃ ၄ တို႔ တန္းစီေနတာ ေတြ႔ရမွာေပါ႔.. ညာဘက္မွာကေတာ႕ Workshop ေတြေလ.. ကြၽန္မတို႔ အီးစီဌာနက လမ္းအဆံုးမွာ.. သူမ်ားဌာနေတြထက္ထူးၿခားတာက ကြၽန္မတို႔မွာ ကိုယ္ပိုင္စာၾကည္႔တိုက္ေလးရွိတယ္..

ဒီေလာက္ပါပဲ.. သူမ်ားေတြကေတာ႔ထင္ခ်င္ထင္မယ္.. ဘာလြမ္းေလာက္စရာရွိလဲေပါ႔.. ဟုတ္ပါတယ္.. ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာအေနနဲ႔ေတာ႔ လြမ္းေလာက္စရာမရွိဘူးေပါ႔ေလ.. ဒါေပမယ္႔ ပကာသနေတြကင္းတဲ႔ ရိုးရွင္းတဲ႔ အရိုင္းဆန္တဲ႔ အမွတ္ရစရာတမ်ိဳးက ရင္ဘတ္ထဲအထိတိုးေ၀ွ႔ေနဆဲဆိုတာ ေက်ာင္းသားေဟာင္းတိုင္းသိပါတယ္.. ခုဆိုရင္ မိခင္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကထြက္လို႔ ဘ၀ဆိုတဲ႔လမ္းေပၚမွာ ေလွ်ာက္ေနရၿပီၿဖစ္တဲ႔ သားေတြသမီးေတြ ကမၻာေၿမအႏွ႔ံေပါ႔.. အေနနီးသူေတြက အခ်င္းခ်င္းဆံုၿဖစ္ေနၾကေပမယ္႔ အဆက္အသြယ္ၿပတ္ေနသူေတြကလဲ မနည္းမေနာ.. လူတိုင္းရဲ႕ရင္ထဲမွာေတာ႔ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကိုလြမ္းေနမယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို သတိရေနမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင္႔မိပါရဲ႕..

သူမ်ားေက်ာင္းေတြက Gathering ေတြလုပ္ၾကတာၿမင္ေတာ႔ တို႔အလွည္႔ဘယ္ေတာ႔ၿဖစ္ႏိုင္မလဲလို႔ ေတြးမိတယ္.. တေလာက မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ ေက်ာင္းနာမည္နဲ႔ Page ေလးလုပ္ထားတာေတြ႔ရၿပီး စလံုးမွာေတြ႔ဆံုပြဲလုပ္ဖို႔ တုိင္ပင္ေနၾကတာေတြ႔ေတာ႔ စိတ္၀င္စားမိေပမယ္႔ ရက္ကိုၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ကြၽန္မရန္ကုန္ၿပန္မယ္႔ရက္ၿဖစ္ေနတာမို႔ တိတ္တိတ္ေလးပဲ ေၾကကြဲရတာေပါ႔.. ရန္ကုန္ကၿပန္လာေတာ႔ ရက္ေရႊ႔လိုက္ၿပီဆိုတာသိလိုက္ရတယ္.. စေနေန႔တိုင္း အစည္းအေ၀းရွိတယ္ဆိုေတာ႔ သြားခ်င္ေပမယ္႔လဲ မအားတာမို႔ မသြားၿဖစ္ခဲ႔ဘူး.. ၿပီးခဲ႔တဲ႔ တနလၤာေန႔ကေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းကလဲေခၚတာနဲ႔ အစည္းအေ၀းသြားတက္ၿဖစ္တယ္.. ေတြ႔ဆံုပြဲအစီအစဥ္ အေသးစိတ္ေလးေတြကိုလဲ သိခဲ႔ရတယ္ေပါ႔ေလ..

စလံုးမွာေရာက္ေနတဲ႔ ေမွာ္ဘီဂ်ီတီစီေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြအားလံုး ဘယ္ႏွစ္ကမဆို လာခဲ႔ၾကဖို႔ ဖိတ္ခ်င္ပါတယ္.. လာမယ္႔ ၾသဂုတ္လ၆ရက္ (စေနေန႔) ညေန ၅ နာရီကေန ည ၁၀ နာရီအထိ.. Pasir Ris Beach မွာေပါ႔.. အစိုးမရတဲ႔မိုးက ေႏွာက္ယွက္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္ေတာင္ အားလံုးအဆင္ေၿပေစဖို႔ Multi-Purpose Hall ကို ငွားထားပါတယ္.. Pasir Ris MRT Station ကေနလဲ လမ္းေလွ်ာက္သြားလို႔ရတယ္ဆိုေတာ႔ အဆင္အေၿပဆံုးေပါ႔.. လက္မွတ္တေစာင္ကို $၂၀ပါ.. ဘူေဖးလဲစားလို႔ရမယ္.. တီရွပ္လက္ေဆာင္လဲ ေပးဦးမွာေနာ္.. ေက်ာင္းသားေဟာင္း ေမာင္ႏွမေတြအားလံုးပဲ ၿပန္ဆံုမယ္႔ညေနေလးမွာ အတူတူရင္ခုန္လိုက္ၾကရေအာင္လား.. ေနာ္..

(လက္မွတ္၀ယ္ခ်င္သူမ်ား.. myuemyue@gmail.com ကိုဆက္သြယ္ႏိုင္ပါတယ္.. ;) )

အိပ္မက္ထဲကေက်ာင္းေတာ္ (၆)

အိပ္မက္ထဲကေက်ာင္းေတာ္ (၁)
အိပ္မက္ထဲကေက်ာင္းေတာ္ (၂)
အိပ္မက္ထဲကေက်ာင္းေတာ္ (၃)
အိပ္မက္ထဲကေက်ာင္းေတာ္ (၄)
အိပ္မက္ထဲကေက်ာင္းေတာ္ (၅)

တတိယႏွစ္စာေမးပြဲကို ေအးေအးေဆးေဆးေလးပဲ ေၿဖၿပီး ေအာင္ခဲ႔တယ္ေလ.. စတုတၴႏွစ္စတက္ေတာ႔ ကြၽန္မညီမေလးကလဲ တကၠသိုလ္တက္ေနၿပီ.. ေမာင္ေလးကလဲ ဆယ္တန္းေရာက္ေနၿပီဆိုေတာ႔ မိဘေတြပိုက္ဆံေတာ္ေတာ္ေလးကုန္တာကို သတိထားမိလာတယ္.. ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာေလး လုပ္ၾကည္႔မယ္ဆိုၿပီး ေက်ာင္းက အတန္းငယ္သူေတြကို ဂိုက္လုပ္တာေလး စၿဖစ္တယ္.. မဆိုးဘူးလို႔ေၿပာရမယ္.. ကိုယ္႔ေက်ာင္းစားရိတ္ ကာမိတဲ႔အၿပင္ ေမာင္ေလးညီမေလးေတြကိုေတာင္ မုန္႔ဖိုးေပးႏိုင္ေသးတယ္ေလ.. ပင္ပန္းတာကေတာ႔ ေၿပာမေနနဲ႔.. ေနတာကေမွာ္ဘီကအေဆာင္မွာ စာသြားသင္ရတာက ရန္ကုန္မွာဆိုေတာ႔ ပိုပင္ပန္းတာေပါ႔.. ကိုယ္႔စာလဲၾကည္႔ရတယ္.. စာသင္ဖို႔လဲ စာၾကိဳဖတ္ရတယ္ဆိုေတာ႔ ခါတိုင္းႏွစ္ေတြထက္ ၂ဆပိုၿပီး ပင္ပန္းတာေပါ႔.. ေက်ာင္းမွာ အတန္းအားရင္ေတာင္ ဟိုဟိုဒီုဒီမလုပ္အားေတာ႔ဘူး.. စာပဲၾကည္႔ေနၿဖစ္တယ္.. ဘီအီးတန္းတက္ခြင္႔ရဖို႔ အေရးၾကီးတဲ႔ႏွစ္လဲၿဖစ္ေနေသးတာကိုး.. ေမာင္နဲ႔ေတြ႕ခ်ိန္ေတြေတာင္ နည္းသြားတယ္.. သူကိုလဲ စာလုပ္ဖို႔ တြန္းေနရေသးတယ္.. သူကစာကိုလံုး၀မလုပ္ခ်င္တာေလ..

ႏွစ္ကုန္ခါနီးက်ေတာ႔ ပေရာဂ်က္သေဘာမ်ိဳး စာတမ္းတိုေလးေတြ လုပ္ရတယ္.. ငါးေယာက္တဖြဲ႕ေပါ႔.. စာတမ္းတိုေလး ၃ခုလုပ္ရပါတယ္.. ကြၽန္မတို႔လုပ္တဲ႔စာတမ္းေတြမွတ္မိေသးတယ္.. ၿဂိဳဟ္တုဆက္သြယ္ေရးေၿမၿပင္စခန္း အေၾကာင္းရယ္.. Fibre Optic Communication အေၾကာင္းရယ္.. Auto Voltage Regulator ရယ္ေပါ႔.. စာတမ္းဖတ္ပြဲလုပ္ၾကေတာ႔ Presentation ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိဘဲ ေရးထားသမွ်ကို ဖတ္ၿပလိုက္ၾကတာပါပဲ.. Fibre Optic အေၾကာင္းဖတ္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းက ေကာင္းက်ိဳးနဲ႔ ဆိုးက်ိဳးေတြကို လြဲၿပီးဖတ္ၿပလိုက္လို႔ ရယ္ၾကရေသးတယ္.. Beamwidth ဆိုတာဘာလဲဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းကို ေၿဖတဲ႔သူက Beamwidth ဆိုတာ Beam ရဲ႕ width ပါဆရာမလို႔ ေၿဖတာကတမ်ိဳး.. အတန္းထဲမွာ မတည္႔ၾကသူေတြခ်င္း ေပါက္ကရေတြေမးလို႔ ဆူၾကပြက္ၾကတာကတမ်ိဳးနဲ႔ ၿဗဳတ္စဗ်င္းေတာင္း ၿပီးသြားတာပါပဲ.. စာေတြကလဲပိုမ်ားလာတာကတေၾကာင္း.. အလုပ္တဖက္ၿဖစ္ေနတာတေၾကာင္းနဲ႔ အဲဒီႏွစ္က စာေမးပြဲကို စိတ္တိုင္းက် မေၿဖႏိုင္ခဲ႔ပါဘူး.. ဘီအီးတန္းမွ တက္ခြင္႔ရပါ႔မလားလို႔ စိတ္ပူလိုက္ရတာလဲ မေၿပာပါနဲ႔ေတာ႔.. ေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ႔မွ စိတ္ေအးရေတာ႔တယ္.. ေက်ာင္းဆက္တက္ခြင္႔ရတယ္ေလ.. အဆင္႔ကေတာ႔ ခါတိုင္းဂဏန္း၁လံုးထဲရွိရာကေန ဂဏန္း၂လံုးၿဖစ္သြားလို႔ အဆူခံလိုက္ရေသးတယ္.. ေမာင္ကေတာ႔ အဲဒီႏွစ္က စာေမးပြဲက်ပါတယ္.. ကြၽန္မသူ႔အတြက္ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ခဲ႔လို႔ ပိုၿပီးေပေပေတေတေတခဲ႔ပံုပါပဲ..

ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေက်ာင္းတက္ရက္ေတြကေတာ႔ ပ်င္းေၿခာက္ေၿခာက္ပိုႏိုင္လာတယ္.. ေမွာ္ဘီတခြင္မွာ လည္ရပတ္ရတာကလဲ ရိုးေနၿပီကိုး.. ေက်ာင္းအုပ္ေတြကလဲ တေယာက္ၿပီးတေယာက္ေၿပာင္းသြားလိုက္တာ မွတ္ေတာင္မမွတ္မိေတာ႔ေလာက္ေအာင္ပဲ.. အငယ္တန္းေတြက ကေလးေတြကိုၾကည္႔ရတာ စာကိုစိတ္မ၀င္စားၾကေတာ႔တဲ႔ပံုမ်ိဳး.. အတန္းေတြလဲ မွန္မွန္မတက္ၾကဘူး.. ေဆးလိပ္တို႔ အရက္တို႔ဆိုတာကလဲ လြယ္လြယ္နဲ႔၀ယ္လို႔ရေနေတာ႔ ပ်က္စီးလြယ္ၾကတာေပါ႔.. ေဘာလံုးပြဲေတြေလာင္းၾက ဖဲ၀ိုင္းေတြ ေၾကးၾကီးၾကီးနဲ႔ကစားၾကနဲ႔.. ကေလးေတြပ်က္စီးၾကတာၿမင္ရေတာ႔ စိတ္မေကာင္းဘူး.. အင္ဂ်င္နီယာပညာကို ၀ါသနာပါလို႔မဟုတ္ပဲ ေရာက္လာလို႔သာသင္ေနရတယ္ စိတ္ကိုမ၀င္စားဘူး ဆိုတဲ႔ပံုစံမ်ိဳးေတြၿမင္ရေတာ႔ ဘယ္သူ႔ကိုစိတ္ဆိုးရမွန္းမသိ စိတ္ေတြဆိုးမိေသးတယ္.. တကယ္ေတာ႔ သူတို႔ေလးေတြကိုလဲ အၿပစ္ေၿပာလို႔မရပါဘူး.. အသက္၁၆ႏွစ္ေလာက္မွာ ၁၀တန္းေအာင္လာေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ေတာင္ ဘာကို၀ါသနာပါမွန္း ဘာၿဖစ္ခ်င္မွန္း သိၾကဦးမွာမွမဟုတ္ပဲ.. ေက်ာင္းကိုေရာက္လာေတာ႔လဲ ပရိေဘာဂကအစ မၿပည္႔မစံုနဲ႔.. လက္ေတြ႔ခန္းသံုးကိရိယာေတြကလဲ ေခာတ္မမွီ ဆိုေတာ႔ ဒီပညာရပ္ေတြကို အထင္မၾကီး စိတ္မ၀င္စားၾကေတာ႔တာ မဆန္းဘူးေပါ႔.. တခ်ိဳကေလးေတြလဲ စိတ္၀င္တစားနဲ႔ ၾကိဳးစားၾကတာရွိပါတယ္.. လူနည္းစုေပါ႔.. ဒီလိုမ်ိဳးေတြၿဖစ္လာေအာင္ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ တမင္တကာလုပ္တာဆိုရင္ေတာ႔ လုပ္တဲ႔သူေတြ ေအာင္ၿမင္တယ္ေၿပာရမွာေပါ႔ေလ..

အၿဖဴနဲ႔နက္ၿပာယူနီေဖာင္းေတြ စ၀တ္ရတာက မွတ္မိသေလာက္ေတာ႔ ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွပဲထင္တယ္.. ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ေက်ာင္းသားနဲ႔အၿပင္လူ ခြဲၿခားရလြယ္သြားတာေတာ႔ အမွန္ပဲ.. အ၀တ္အစား ၿပိဳင္ဆိုင္၀တ္ၾကတာမ်ိဳးလဲ နည္းသြားမယ္ထင္တယ္.. ကြၽန္မကေတာ႔ ယူနီေဖာင္း၀တ္ရတာကို ၾကိဳက္ပါတယ္.. ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ အက်ႌပံုစံပါ ဆင္တူသတ္မွတ္လိုက္တယ္ၾကားတယ္.. ကြၽန္မတို႔ေတာ႔ မမွီလိုက္ပါဘူး.. ေက်ာင္းၿပီးသြားၿပီကိုး.. ေက်ာင္းၿပီးသြားေတာ႔ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ကိုလဲ ေမွာ္ဘီေက်ာင္းမွာပဲလုပ္ပါတယ္.. ဘာအေဆာက္အအံုမွ မယ္မယ္ရရမရွိေတာ႔ ဘယ္မွာလာၿပီး ခမ္းခမ္းနားနားရွိပါ႔မလဲ.. ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္႔ဆရာေတြ ကိုယ္႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးၿပန္ဆံုရတာမို႔ ေပ်ာ္တာကေတာ႔ ေပ်ာ္တာပါပဲ..

ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ကေတာ႔ ကြၽန္မရဲ႔ ၅ႏွစ္တာအိပ္မက္ေတြရဲ႕ ဇာတ္သိမ္းခန္းေပါ႔.. ရုပ္၀တၴဳေတြမၿပည္႔စံုခဲ႔ေပမယ္႔ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကေတာ႔ ကြၽန္မရဲ႕ဘ၀မွာ အေရးၾကီးတဲ႔အခန္းက ပါ၀င္ခဲ႔ပါတယ္.. ေႏြေရာက္တိုင္း ငု၀ါေတြေ၀ေနေအာင္ပြင္႔တတ္တဲ႔ ေက်ာင္း၀င္းကေလးထဲမွာ ကြၽန္မဘ၀အတြက္ အေရးၾကီးတဲ႔ပညာရပ္ေတြကို သင္ယူခြင္႔ရခဲ႔တယ္.. ဘ၀အေၾကာင္း အခ်စ္အေၾကာင္း အသဲကြဲတဲ႔အေၾကာင္းေတြလဲ အပါအ၀င္ေပါ႔.. ခုေတာ႔ အရင္ေနရာေက်ာင္း၀င္းေလးက ေၿခာက္ကပ္ေနေရာ႔မယ္.. ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ၾကီး ေဆာက္ၿပီးသြားၿပီကိုး.. ကြၽန္မတို႔ေက်ာင္းတက္ေနတုန္းက ဆရာေတြေရာ ေမွာ္ဘီေက်ာင္းမွာ ရွိၾကေသးရဲ႕လားမသိ.. တေန႔ေန႔ေတာ႔ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးဆီကို ေရာက္ေအာင္သြားလည္ဦးမယ္လို႔ စဥ္းစားေနမိရင္း.. ကြၽန္မ အိပ္မက္ထဲကေန ၿပန္လာခဲ႔ၿပီေလ..

(ဆက္မေရးၿဖစ္ဘဲ ၾကာေနတဲ႔ပို႔စ္ေလးကို ၿပန္အသက္သြင္းၿပီး အဆံုးသတ္ထားတာပါ.. ေက်ာင္းကိုလြမ္းလို႔..)

ထိုင္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကန္တင္းဆိုင္ေလးမ်ား

ေက်ာင္းသားဘ၀ လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြအေၾကာင္း ၿပန္ၿပန္ေတြးတိုင္း မပါမၿဖစ္က ေက်ာင္းကန္တင္းက ဆိုင္ေလးေတြေပါ႔.. အၿပင္က စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ မရတတ္တဲ႔ အစားအစာဆန္းေလးေတြနဲ႔ ကြၽမ္း၀င္ခြင္႔ရခဲ႔တာလဲ ေက်ာင္းကန္တင္းက ဆိုင္ေလးေတြမွာပဲေပါ႔..

ကြၽန္မတို႔ေက်ာင္းစတက္ေတာ႔ ေမွာ္ဘီဂ်ီတီစီရဲ႕ကန္တင္းမွာ ဆိုင္ေလး၃ဆိုင္ပဲရွိေသးတယ္.. ေက်ာင္းအ၀င္၀ရဲ႕ဘယ္ဖက္မွာက ဂ်က္စမင္းဆိုတဲ႔ဆိုင္ေလး.. အစားအေသာက္သိပ္မေကာင္းလို႔ ထိုင္ခဲတဲ႔ဆိုင္ေပါ႔.. စက္မႈက ေယာက္်ားေလးေတြအထိုင္မ်ားလို႔ ၀င္မထိုင္ၿဖစ္တာလဲပါတယ္.. ေနာက္ပိုင္း ကန္တင္းအသစ္ေဆာက္ၿပီးေတာ႔ ခ်က္တဲ႔သူလဲေၿပာင္းသြားလို႔ထင္တယ္.. စားေကာင္းေသာက္ေကာင္းရွိလာတာနဲ႔ ထမင္းခ်ိဳင္႔ဆြဲေတာင္ ယူစားၿဖစ္လိုက္တယ္ေလ.. ေမာင္နဲ႔ေတြ႕ၿပီးေတာ႔မွပါ.. ေမာင္ကေဘးနားမွာပါေနေတာ႔ ဘယ္ဆိုင္ၿဖစ္ၿဖစ္ ၀င္ရဲသြားၿပီေလ.. ဂ်က္စမင္ကအစားအစာေတြထဲ မွတ္မိေနတာက တပြဲ၁၀၀ေပးရတဲ႔ ၾကာဇံဆီခ်က္ေပါ႔.. ဘာအသားမွမပါဘဲကို စားလို႔ေကာင္းပါတယ္..

ေနာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္က ေကာင္းထက္တဲ႔.. အ၀င္လမ္းရဲ႕ ညာဘက္မွာရွိတာေပါ႔.. ေက်ာင္းစတက္တက္ခ်င္း အထိုင္အမ်ားဆံုးဆိုင္ေလ.. ဆိုင္ကက်ယ္ၿပီး သီခ်င္းေတြဘာေတြလဲဖြင္႔တာမို႔ ပ်င္းရင္ကို သြားထိုင္ေနၿဖစ္တယ္.. သူ႕ဆိုင္က ေထာပတ္သီးေဖ်ာ္ရည္ကေတာ႔ အသည္းစြဲပဲ.. ေရခဲသုတ္လဲစားေကာင္းတယ္.. ကြၽန္မတို႔ေဘာ္ဒါေဆာင္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုၿဖစ္ေနေတာ႔ ညေနစာစားခ်ိန္ဆိုလဲ ေကာင္းထက္ကိုပဲ သြားၿဖစ္တယ္ေလ..

ေနာက္တစ္ဆိုင္က မိဘေမတၲာတဲ႔.. အဘဆိုင္လို႔ပဲေခၚၾကတယ္.. အဘတို႔လင္မယားက ေစတနာေကာင္းလို႔ လူအၿမဲၿပည္႔ေနတတ္တဲ႔ဆိုင္ေပါ႔.. ဟင္းေတြလဲေကာင္းတယ္.. ဆရာမၾကီးအိမ္နဲ႔ကပ္လွ်က္ ေညာင္ပင္ေအာက္မွာရွိတာေလ.. လူမ်ားလို႔သာမထိုင္ၿဖစ္တာ ဟင္းေတြကေကာင္းေတာ႔ ပါဆယ္သြားသြားဆြဲၿဖစ္တယ္.. အလကားေပးတဲ႔ သီးစံုခ်ည္ရည္ကအစ ေစတနာထားခ်က္လို႔ စားေကာင္းေနတတ္တာပါ..

၃လ ၄လေလာက္ေနေတာ႔ ေကာင္းထက္ေဘးနားမွာ ၀ါးရံုရိပ္ဆိုတဲ႔ဆိုင္ေလးတိုးလာတယ္.. အိမ္ခ်က္ဟင္းေလးေတြလိုပဲမို႔ စားေကာင္းတာပါပဲ.. သူတို႔ဆိုင္က ေရွာက္သီးသုပ္ေလး အရမ္းစားေကာင္းတာ မွတ္မိေနေသးပါရဲ႕.. က်န္တဲ႔အသုပ္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလဲ ေကာင္းတယ္ဆိုေတာ႔ အသုပ္စားခ်င္ရင္ ၀ါးရံုရိပ္ကို သြားၿဖစ္တယ္.. ေရေႏြးၾကမ္းကလည္း လဖက္ေၿခာက္ေကာင္းေကာင္းသံုးလို႔ ေသာက္ေကာင္းတာကိုး..

ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ႔ ကန္တင္းဆိုင္ခန္းတြဲေတြ အသစ္ေဆာက္လိုက္တယ္.. တစုတစည္းတည္းၿဖစ္သြားတာေပါ႔.. သီခ်င္းေတြအၿပိဳင္ဖြင္႔ၾကလို႔ နားညည္းလိုက္တာမေၿပာပါနဲ႔.. တဆိုင္နဲ႔တဆိုင္က ကပ္ေနတာမို႔လား.. အသံေတြလံုးၿပီး ဘယ္လိုမွ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ ၿဖစ္မလာႏိုင္ေတာ႔ဘူးေလ.. ဆိုင္သစ္ေတြလဲ ထပ္တိုးလာတယ္.. စီနီယာအစ္ကိုၾကီးေတြစုၿပီး Mr. Cupid ဆိုတဲ႔ဆိုင္ေလးေတာင္ဖြင္႔လိုက္ေသးတယ္.. သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး.. သူငယ္ခ်င္းေတြဒဏ္မခံႏိုင္ဘူးထင္ရဲ႕.. ဆက္မလုပ္ေတာ႔ဘူးေလ.. တိုးလာတဲ႔ဆိုင္ေတြထဲက စံုစံုလင္လင္ေလးေရာင္းတာက မဟာႏြယ္ဆိုတဲ႔ဆိုင္ေလးပါ.. တရုတ္ဟင္းေတြပါမွာလို႔ရတယ္.. ေစ်းေတာ႔နည္းနည္းပိုတာေပါ႔.. စမူဆာတို႔ အီၾကာေကြးတို႔ ရတတ္လို႔ မနက္စာစားလို႔ေကာင္းတဲ႔ဆိုင္ပါ..

ကြၽန္မတို႔အေဆာင္ေရွ႕မွာလဲ ၿပည္႔၀ဆိုတဲ႔ထမင္းဆိုင္ေလးရွိတယ္.. စစခ်င္းေတာ႔ ေမာင္ႏွမတေတြစုၿပီးလုပ္ၾကတာ.. ဟင္းခ်က္သိပ္မေကာင္းလို႔ သိပ္မစားၿဖစ္ဘူး.. ေနာက္ပိုင္း သူတို႔ဆီကေနဆိုင္ကိုၿပန္၀ယ္လိုက္တဲ႔ အန္တီအိက ဟင္းခ်က္ေကာင္းတာမို႔ ဒုတိယႏွစ္တႏွစ္လံုး ၿပည္႔၀ကိုပဲ အားေပးၿဖစ္တယ္.. ေန႔လည္စာစားတိုင္း သူငယ္ခ်င္းေတြတအုပ္ၾကီး ၿပည္႔၀ကိုခ်ီတက္ၾကတာေပါ႔.. ေန႔ခင္းဘက္အတန္းလစ္ၿပီး ကန္တင္းသြားၿဖစ္ရင္ေတာ႔ အဘဆိုင္မွာ ရခိုင္မုန္႔တီေလးေသာက္ လဖက္သုပ္ေလးစား... ဂစ္တာတီးေပးတဲ႔သူရွိရင္ သီခ်င္းေလးဘာေလး လိုက္ေအာ္ေပါ႔.. စာၾကည္႔တိုက္ကယူလာတဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္အုပ္ထဲ ေခါင္းစိုက္ေနၿဖစ္တာက ပိုမ်ားပါတယ္.. ေရေႏြးၾကမ္းေတြ တအိုးၿပီးတအိုးၿဖည္႔ခိုင္းလဲ မၿငိဳၿငင္တတ္ၾကပါဘူး.. ေန႔ခင္းဘက္ သီအိုရီခ်ိန္မ်ားဆို တတန္းလံုးနီးပါး ကန္တင္းေရာက္ေနတတ္လို႔ ကန္တင္းမွာရိုးေကာလ္လိုက္ေကာက္ရမတတ္ပဲ..

ေက်ာင္းကန္တင္းကမဟုတ္ဘဲ ေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူတူခဏခဏထိုင္ၿဖစ္တဲ႔ ဆိုင္ေလးလဲရွိေသးတယ္.. သကၤန္းကြၽန္း ဘ၀ၿမင္႔မွတ္တိုင္က လဖက္ရည္ဆိုင္ေလးေပါ႔.. ဒီဂ်စ္တယ္ဆရာၾကီး ဦးခင္ေဌးဆီမွာ သင္တန္းတက္ၾကရင္း သင္တန္းခ်ိန္ၿပီးရင္ အိမ္တန္းမၿပန္ဘဲ လဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္တတ္ၾကတာေလ.. မိန္းကေလးကေတာ႔ ကြၽန္မတစ္ေယာက္တည္းေပါ႔.. ဆိုင္နာမည္ေတာင္ မသိေတာ႔ဘူး.. ေပါ႔ဆိမ္႔တစ္ခြက္နဲ႔ ေန၀င္ခဲ႔တဲ႔ညေနခင္းေတြ ကြၽန္မဘ၀မွာအမ်ားၾကီးပါပဲ.. ၿခင္စာေကြၽး ေသြးလွဴပြဲေလးလို႔လဲ ေၿပာရင္ရသေပါ႔ေလ.. စမ္းေခ်ာင္းလမ္းထဲက အိမ္မဲမုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ေလးကလဲ ကြၽန္မတို႔တေတြရဲ႕ ဆံုမွတ္ၿဖစ္ခဲ႔ဖူးေသးတယ္.. ဟင္းရည္က်ဲက်ဲနဲ႔ ငရုတ္ေကာင္းနဲ႔ေမႊးေမႊးေလးမို႔ ကြၽန္မအရမ္းၾကိဳက္တဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးေပါ႔.. က်ဴရွင္မသြားခင္ အၿမဲတမ္းစားေနက်..

ခု စလံုးမွ အလုပ္လုပ္ေနေတာ႔လဲ ကြၽန္မတို႔သေဘၤာက်င္းက ဘယ္ေနရာ ဘာစားေသာက္ဆိုင္နဲ႔မွ မနီးတာမို႔ ရံုးကန္တင္းမွာပဲ ေန႔စဥ္စားရပါတယ္.. တရုတ္ဆိုင္တဆိုင္ ကုလားဆိုင္တစ္ဆိုင္နဲ႔ အေအးေတြ အသီးေတြေရာင္းတာကတစ္ဆိုင္... မနက္အေစာၾကီးတက္ရတဲ႔အလုပ္ဆိုေတာ႔ မနက္စာကိုလဲ ရံုးေရာက္မွပဲ စားရတာေပါ႔.. ကုလားဆိုင္ကေတာ႔ မနက္တိုင္း ပလာတာ ဗယာေၾကာ္ မတ္ပဲေၾကာ္ မုန္႔ေပါင္းေတြေရာင္းတယ္.. ကုလားေတြမ်ား ဘာလာလာပဲဟင္းေလးစမ္းၿပီး ၾကိတ္ပစ္လိုက္ေတာ႔တာကိုး.. တခါတေလေတာ႔ ကုလားဆိုင္ကစားၿဖစ္တယ္.. အၿမဲတမ္းေတာ႔ မစားႏိုင္ဘူး.. ေခြၽးနံ႔ကပါ မဆလာနံ႔ထြက္လာတယ္ထင္ရေအာင္ အနံ႔ၿပင္းလြန္းလို႔.. အမ်ားဆံုးစားတာကေတာ႔ တရုတ္ၾကီးဆီကပါ.. မနက္စာဆိုရင္ ပံုမွန္ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ ၾကာဇံေၾကာ္ေတြအၿပင္ တေန႔တမ်ိဳး စပါယ္ရွယ္ေလးေတြရွိတယ္.. Fish Ball Mee တို႔ Mee Rebus တို႔ Laksa တို႔ Wanton Mee တို႔ေပါ႔.. ေန႔လည္စာဆိုရင္လဲ ဟင္းခ်က္မဆိုးဘူးေၿပာရမယ္.. အရသာေလးဘာေလးရွိေသးတယ္.. စလံုးထမင္းဆိုင္ေတြက ဟင္းေတြအေၾကာင္း စားဖူးသူတိုင္းသိပါတယ္.. သူတို႔လို အရသာမရွိေအာင္ခ်က္ၿပပါဆို ကြၽန္မမခ်က္တတ္ဘူး တကယ္.. ဘာအရသာမွကိုမရွိတာ.. ဗမာပါးစပ္နဲ႔ေတာ႔ တလြဲမွ တကယ္႔ကိုတလြဲပဲ.. ရံုးကန္တင္းကဆိုင္ကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးစားေကာင္းတယ္.. ကံေကာင္းတယ္ဆိုရမွာေပါ႔.. စားမေကာင္းလဲ ဘာမွမရွိေတာ႔ သူ႔ဆီမွာပဲစားရမွာကိုး..

ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး.. ရံုးကန္တင္းမွာထိုင္ရင္း ေက်ာင္းကန္တင္းကိုသတိရမိသြားတာနဲ႔ စိတ္ထဲရွိရာခ်ေရးလိုက္မိပါတယ္..

အိပ္မက္ထဲကေက်ာင္းေတာ္ (၅)

ကြၽန္မတို႔ တတိယႏွစ္ စတက္တဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးက ေတာ္ေတာ္စည္ကားေနပါၿပီ.. ေက်ာင္းသားေတြအၿပည္႔နဲ႔ စာသင္ခန္းေတြ လက္ေတြ႔ခန္းေတြ ပံုဆြဲခန္းေတြ ေတြ႔ေနရတာတစ္မ်ိဳးၾကည္ႏူးစရာေပါ႔.. ဘီတက္ခ္တန္းမွာေတာ႔ ကြၽန္မတို႔ႏွစ္က လမ္သစ္ထြင္သူေတြ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး.. စနစ္ေဟာင္းဂ်ီတီအိုင္သမားေတြထဲက သံုးေလးႏွစ္စာေလာက္လူေတြကို ေရြးေခၚၿပီး ဘီတက္ခ္သင္တန္း တက္ခြင္႔ေပးထာေတာ႔ သူတို႔က ေရွ႕ေၿပးၿဖစ္သြားတယ္.. စီနီယာေတြရွိသြားေတာ႔ ကြၽန္မတို႔လည္း စာေမးခ်င္ရင္ သူတို႔ကိုေမးလို႔ရသြားတာေပါ႔.. ကြၽန္မတို႔ကပ္သီးကပ္သပ္ေမးသမွ်ေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေၿဖေပးတတ္တဲ႔ စီနီယာအစ္ကိုၾကီးေတြကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္..

အဲဒီအခ်ိန္ ေက်ာင္းမွာ ေမာင္မယ္သစ္လြင္ၾကိဳဆိုပြဲေတြလုပ္တာ ေခာတ္စားလာတယ္.. ကြၽန္မတို႔တုန္းက ၾကိဳဆိုမယ္႔သူမရွိခဲ႔ေပမယ္႔ ကိုယ္႔ေမာင္ညီမေလးေတြကို ၾကိဳဆိုဖို႔ေတာ႔ အားလံုးပဲ တက္တက္ၾကြၾကြ ရွိခဲ႔ၾကပါတယ္.. ပိုက္ဆံေတြစုၾက.. အစီအစဥ္ေတြဆြဲၾကနဲ႔.. ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးပါပဲ.. အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေမာင္နဲ႔စေတြတာေပါ႔.. ကြၽန္မက ေမာင္မယ္သစ္လြင္ေတြကို ၾကိဳဆိုမယ္႔ စီနီယာ.. သူက အၾကိဳဆိုခံရမယ္႔ဂ်ဴနီယာေလး.. ၾကိဳဆိုပြဲေန႔မွာ ေမာင္မယ္သစ္လြင္ေလးေတြကို ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္ေလးေတြလိုက္ေ၀ေပးေတာ႔ ကြၽန္မကိုကူေပးတဲ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို သတိထားမိတယ္.. သူ႔ရဲ႔နံပါတ္က ၁၇တဲ႔.. ကင္းေရြးေတာ႔ကြၽန္မမဲေပးတဲ႔နံပါတ္က ၁၇ေပါ႔.. ဟိဟိ.. သူကင္းမၿဖစ္ခဲ႔ပါဘူး.. သို႔ေသာ္.. သို႔ေသာ္ေပါ႔ေနာ္..

ကြၽန္မတို႔အီလက္ထေရာနစ္ေမဂ်ာမွာ ကိုယ္ပိုင္စာၾကည္႔တိုက္ေလး လုပ္ထားပါတယ္.. စာအုပ္ေတြကေတာ႔ အလွဴခံလို႔ ရသမွ်ေပါ႔.. လစဥ္ေၾကးရသမွ်ေလးစုၿပီး စာအုပ္ေစ်းပြဲေတာ္ေတြမွာလဲ လိုက္၀ယ္ၾကေသးတယ္.. စာၾကည္႔တိုက္စဖြင္႔ကတည္းက ကြၽန္မနဲ႔မိစုက ထမင္းစားခ်ိန္ဆို စာၾကည္႔တိုက္ထဲပဲေရာက္ေနတတ္တာေလ.. ေမာင္မယ္သစ္လြင္ၾကိဳဆိုပြဲၿပီးေတာ႔ ေနာက္တေန႔ ကြၽန္မရဲ႔ နံပါတ္၁၇ေလး စာၾကည္႔တိုက္ကို ေရာက္လာပါတယ္.. သူစာအုပ္ငွားေတာ႔ ကြၽန္မစာရင္းမွတ္ေပးရင္း သူ႔နံမည္ကိုသိလိုက္တယ္.. ေက်ာ္ကိုကိုတဲ႔.. ၿဖစ္ခ်င္ေတာ႔ စာသင္ခန္းခ်င္းကလည္း ကပ္ရက္ၿဖစ္ေနတယ္.. ကြၽန္မတို႔က ၃၀၇မွာ.. သူတို႔က ၃၀၈မွာ.. သူအၿပင္သြားတိုင္း ကြၽန္မတို႔အခန္းေရွ႕ကၿဖတ္သြားရတာေလ.. ကြၽန္မထိုင္တဲ႔ေနရာက ၿပတင္းေပါက္ေဘးမွာဆိုေတာ႔ ဆရာမရွိတဲ႔အခ်ိန္ေတြဆို သူကလာလာၿပီး စကားေၿပာတတ္ပါတယ္.. တေၿဖးေၿဖးနဲ႔ ခင္သြားၾကတယ္ေပါ႔.. ေနာက္နဲနဲၾကာေတာ႔ ကြၽန္မကို သူရည္းစားစကားေၿပာပါတယ္.. ဖုန္းဆက္ၿပီးေၿပာတာပါ.. ကြၽန္မကသိပ္ဟန္မေဆာင္တတ္ေတာ႔ ခပ္ၿမန္ၿမန္ပဲ ခ်စ္သူေတြၿဖစ္သြားၾကတာေပါ႔.. တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း ေမွာ္ဘီကေဆာင္ကိုၿပန္တတ္တဲ႔ကြၽန္မနဲ႔ က်ဴရွင္လာတက္ၿပီး အိမ္ၿပန္တဲ႔သူနဲ႔ တိုက္ၾကီးရန္ကုန္ အၿမန္ကားၾကီးစီးၿပီး အတူတူၿပန္ၾကတယ္.. သူကေမွာ္ဘီ ေလတပ္ထဲမွာေနတာေလ.. ကြၽန္မတို႔ရဲ႔ တနဂၤေႏြညေနတိုင္းဟာ လွပခဲ႔တယ္ေပါ႔.. တနဂၤေႏြညေနတိုင္းရဲ႔ ေန၀င္ခ်ိန္ေတြကို ရန္ကုန္ၿပည္လမ္းေပၚမွာ အတူတူၿဖတ္သန္းခဲ႔ၾကတယ္ေပါ႔..

ကြၽန္မတို႔ရဲ႔ခ်စ္သူဘ၀က ရိုးရိုးတမ္းတမ္းပါပဲ.. မနက္ေက်ာင္းကိုအတူတူလာ.. ကန္တင္းမွာမနက္စာအတူတူစား.. ကိုယ္႔အတန္းကိုယ္တက္.. ေန႔လည္စာတူတူစား.. ေက်ာင္းဆင္းရင္အတူတူၿပန္.. ေက်ာင္းေၿပးတဲ႔အခါလဲ အတူတူေၿပးၾကသေပါ႔.. ေမာင္က ကြၽန္မထက္ ေလးႏွစ္နီးပါးငယ္ပါတယ္.. အဲဒီေတာ႔ ကြၽန္မကအၿမဲဆရာလုပ္ခြင္႔ရတာေပါ႔.. ဆရာလုပ္ခ်င္တဲ႔ကြၽန္မအဖို႔ေတာ႔ အကြက္ပဲ.. တစ္ခုပဲစိတ္ညစ္ရတာ.. ကြၽန္မေရးတဲ႔ကဗ်ာေတြကို သူနားမလည္ဘူးေလ.. ကိုယ္႔မွာေတာ႔ ခံစားခ်က္ေတြအၿပည္႔နဲ႔ေရးလိုက္ရတာ.. သူကနားမလည္ဘူးဆိုေတာ႔ ေသၿပီဆရာေပါ႔.. အဲ.. အစားအေသာက္ကေတာ႔ ဘာညီသလဲမေမးနဲ႔.. ေမွာ္ဘီကားေလးဂိတ္က ၀က္သားတုတ္ထိုး၊ ၀က္ေခါင္းသုပ္.. ေမွာဘီေစ်းေရွ႕ကၾကံရည္.. တာဆံုနား နန္းၾကီးသုပ္.. ေမွာဘီတခြင္ၿပဲၿပဲစင္ေအာင္ ဆိုင္တကာလွည္႔စားဖူးတယ္.. ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ထဲ ေလွ်ာက္လည္ၾကတဲ႔ေန႔ဆိုရင္ေတာ႔ ေၾကးအိုးဆိုင္ေပါင္းစံု ေလွ်ာက္စားၾကတယ္ေလ.. ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ခ်စ္သူဘ၀ေလးေပါ႔..

ကြၽန္မတို႔အတန္းထဲမွာေတာ႔ လူေတြနည္းသြားၿပီး တစ္ေက်ာင္းလံုးမွာေတာ႔ လူေတြပိုမ်ားမ်ားလာတယ္.. ႏွစ္ႏွစ္တိတိ ဒီလူေတြပဲအတူတူတက္ခဲ႔ရေတာ႔ အရမ္းကိုခင္မင္ရင္းႏွီးေနၾကပါၿပီ.. ေမာင္ႏွမေတြလိုပဲ ေၿပာမနာဆိုမနာေတြၿဖစ္ကုန္ၾကၿပီမို႔ အရင္ကထက္ပိုၿပီးေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္.. တတိယႏွစ္ကေတာ႔ စာလဲသိပ္မၾကည္႔ၿဖစ္တဲ႔ႏွစ္ေပါ႔.. ဘီအီးတန္းတက္ခြင္႔ရဖို႔လဲ တတိယႏွစ္အမွတ္ေတြကို မယူဘူးဆိုေတာ႔ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ.. စိတ္ပါရင္အတန္းတက္လိုက္.. ပ်င္းလာရင္ကန္တင္းထိုင္လိုက္.. အလြန္႔အလြန္ပ်င္းရင္ အေဆာင္မွာေခြေနလိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ေတြကုန္ခဲ႔တယ္.. စာေမးပြဲေၿဖေတာ႔လဲ အရင္ႏွစ္ေတြေလာက္ စိတ္ဖိစီးမႈေတြမရွိပဲ ခပ္ေပါ႔ေပါ႔ေလးပဲေၿဖခဲ႔တယ္ေလ.. ကြၽန္မရဲ႔စိတ္ေတြအလြတ္လပ္ အေပါ႔ပါးဆံုးကာလေလးေပါ႔..

ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကေတာ႔ အရင္အတိုင္းပါပဲ.. ေႏြရာသီမွာ ရြက္၀ါေတြေၾကြဆဲ.. ငု၀ါပန္းေတြ ေ၀ေနေအာင္ပြင္႔ေနဆဲ.. မိုးရာသီမွာ ဗြက္ေတြထူေနဆဲ.. ေဆာင္းရာသီမွာ ခေရေတြေမႊးေနဆဲ.. ႏွင္းေတြသည္းေနဆဲ..

(ဆက္ပါဦးမည္)

အိပ္မက္ထဲေက်ာင္းေတာ္ (၄)

အေဆာင္ေၿပာင္းေၿပးၾကတဲ႔သူေတြအားလံုး ကံေကာင္းတယ္ပဲဆိုရမလား.. အသစ္ဖြင္႔တဲ႔အေဆာင္တစ္ခုမွာ အတူတူေနခြင္႔ရၾကတယ္ေလ.. ေက်ာင္းနဲ႔ေတာ႔ေတာ္ေတာ္ေလးလွမ္းတာေပါ႔.. အေဆာင္က ေမွာ္ဘီအ၀င္ တပ္ၾကီးကုန္းရပ္ကြက္မွာ.. ေက်ာင္းကေမွာ္ဘီအထြက္မွာဆိုေတာ႔ ကားစီးရင္ မိနစ္၂၀ေလာက္စီးရပါတယ္.. အရင္ကလို အတန္းခ်ိန္နီးမွ ကမန္းကတမ္းထေၿပးသြားလို႔ မရေတာ႔ဘူးေပါ႔.. ကားခလည္းပိုကုန္လာတယ္.. ဒီအေဆာင္ေလးကေတာ႔ သားသားနားနား တိုက္ေဆာင္ေလးပါ.. အရင္ကလို သြပ္မိုး ထရံကာမဟုတ္ေတာ႔ဘူး.. ႏွစ္ထပ္တိုက္ေလးေပါ႔.. အေပၚထပ္မွာ ၄ခန္း.. ေအာက္ထပ္မွာ ၄ခန္း.. ခုတင္ေတြစားပြဲေတြလည္း ပါပါတယ္.. ခုတင္ေလးေတြကေတာ႔ က်ဥ္းတာေပါ႔.. ခုကိုယ္လံုးနဲ႔ဆို ေတာ္ေတာ္က်ပ္မွာ.. အဲဒီတုန္းက စလင္းေဘာ္ဒီေလးဆိုေတာ႔ အေတာ္ပါပဲ.. ဖုန္းလည္းဆက္လို႔ရေတာ႔အဆင္ေၿပတယ္.. အေဆာင္ပိုင္ရွင္က စာေရးကိရိယာဆိုင္ေလးနဲ႔ မိတၲဴဆိုင္ေလးလဲ ဖြင္႔ထားေသးတယ္ေလ.. ဖုန္းလာတဲ႔အခါ အင္တာကြန္းကေနတဆင္႔ ေအာ္ေခၚေပးတာ.. ညညဆို တိတ္ဆိတ္ေနတဲ႔အခ်ိန္ အင္တာကြန္းက အသံက်ယ္ၾကီး ထြက္ထြက္လာလို႔ လန္႔သြားရတာလဲ ခဏခဏပဲ.. လွ်ပ္စစ္မီးလဲရွိေတာ႔ ပိုအဆင္ေၿပတယ္.. ဟင္းေလးဘာေလးခ်က္ခ်င္လဲ ရတာကိုး.. ထမင္းေပါင္းအိုးၾကီးထဲမွာတင္ ထမင္းေတြသုပ္.. ဇြန္းတစ္ေယာက္တစ္ေခ်ာင္းကိုင္ၿပီး လက္ရည္တၿပင္တည္းစားၾကတဲ႔ ညလယ္စာထမင္းသုပ္ေလးမ်ား ခုထိေတာင္လြမ္းမိတုန္း..

ဒုတိယႏွစ္မွာ စာေတြပိုမ်ားလာတာကတစ္ေၾကာင္း.. ဘာသာစံုဂုဏ္ထူးရမွ ေက်ာင္းဆက္တက္ခြင္႔ရမွာကတစ္ေၾကာင္းမို႔ စာေတြပိုၾကည္႔ၿဖစ္လာတယ္.. ေမွာ္ဘီတ၀ိုက္မွာ လည္စရာပတ္စရာကလဲ ကုန္ၿပီကိုး.. အတန္းထဲမွာ ဖဲ၀ိုင္းရွိလို႔ အတန္းၿပင္သိပ္မထြက္ၿဖစ္ေတာ႔တာလို႔ ေၿပာရင္လဲရသေပါ႔.. ၀ါသနာဆိုတာလဲ တားရခက္သားေနာ္.. နည္းပညာေက်ာင္းသားနဲ႔ ဖဲ၀ိုင္းဆိုတာ အစဥ္အဆက္ ခြဲလို႔မွမရခဲ႔ပဲကိုး.. အသစ္ေၿပာင္းလာတဲ႔ဆရာကိုေတာင္ တစ္အိမ္လိုတယ္ ပါဦးမလားေမးတတ္ၾကတဲ႔သူေတြေပါ႔.. ဆရာမွန္းမွမသိတာ.. ဆရာကလည္း ငယ္ငယ္ေလး.. ကခ်င္လြယ္အိတ္စလြယ္သိုင္းနဲ႔.. ကြမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ အနားလာၿပီး.. ေဟ႕ေကာင္ေတြ.. ဘာလုပ္ေနတာတုန္းတဲ႔.. ေၿဖတဲ႔သူကလည္းေၿဖတယ္.. ဖဲရိုက္ေနတာေပါ႔ကြ.. တစ္အိမ္လိုတယ္ပါဦးမလားလို႔ေလ.. ေနာက္မွ ဆရာမွန္းသိလို႔ ေတာင္းပန္လိုက္ရတာ..

ဒုတိယႏွစ္ကုန္ခါနီးေလးမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး ကဗ်ာစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ ထုတ္ၿဖစ္ၾကတယ္.. ‘ေနေလာင္ဆားကစ္တို႔ရဲ႕သမိုင္း” တဲ႔.. စေၿပာတာကေတာ႔ကြၽန္မပဲ.. တကယ္တမ္းလုပ္ၿဖစ္ေတာ႔ က်န္တဲ႔ေယာက္်ားေလးေတြပဲ ပင္ပန္းၾကတာ.. ကြၽန္မက ကဗ်ာေလးသံုးပုဒ္ ေရးေပးလိုက္ရံုပဲေလ.. သူတို႔ေတြပဲ မ်က္ႏွာဖံုး ဒီဇိုင္းေတြဆြဲၾက.. ကြန္ၿပဴတာစာစီၾက.. စာအုပ္ေတြခ်ဳပ္ၾကနဲ႔.. အလုပ္ေတြရႈပ္ကုန္ၾကတာေပါ႔.. စာအုပ္ေလးၿဖစ္လာေတာ႔ ေပ်ာ္လိုက္တာမေၿပာပါနဲ႔.. ေက်ာင္းထဲမွာ သိတဲ႔သူေရာ မသိတဲ႔သူေရာ လိုက္ေရာင္းၾကတာပဲ.. သိတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက စာအုပ္၀ယ္ၿပီးရင္ လက္မွတ္ေတြထိုးခိုင္းၾကေတာ႔ ဘ၀င္ေတြကိုၿမင္႔လို႔.. ေနာက္ေန႔လဲက်ေရာ ရည္းစားေဟာင္းက ကြၽန္မေပးထားဖူးတဲ႔ စာေတြ လက္ေဆာင္ေတြ ၿပန္လာေပးသြားေလရဲ႕.. သူက “ ကံဇာတ္ဆရာအလိုက် ဇာတ္နာေအာင္လြမ္းၿပခဲ႔သူပါ” လို႔ သူ႔ကဗ်ာထဲေရးထားတာကို ကြၽန္မက “လမင္းရဲ႕အလင္း မင္းမရွိလဲၿဖစ္ပါတယ္” လို႔ လုပ္ခ်လိုက္တာကိုး.. (ေမာင္႔ကို ၿပန္မတိုင္ၾကနဲ႔ေနာ္.. သူကကြၽန္မဘေလာ႔ကိုမဖတ္ဘူး)..

ဒုတိယႏွစ္ ႏွစ္ကုန္စာေမးပြဲ မေၿဖခင္ေလးတင္ ေလွာ္ကားကိုသြားလည္ၾကတာလဲ ေပ်ာ္စရာအရမ္းေကာင္းပါတယ္.. ေက်ာင္းကားတစ္စီးကို ငွားၿပီးသြားၾကတာေပါ႔.. ေထာက္ၾကံ႕က စစ္သခ်ႋဳင္းကို အရင္သြားၾကတယ္.. အဲဒီမွာ ဓါတ္ပံုေတြရိုက္ၾကၿပီးေတာ႔ ေလွာ္ကားကိုဆက္သြားၾကတယ္.. ဟိုေရာက္ေတာ႔ ေလွငွားၿပီး ကြၽန္းေပၚကိုသြားၾကတယ္.. ေလွၾကီးကလဲေလးလိုက္တာမေၿပာပါနဲ႔ေတာ႔.. ေရေတြက၀င္၀င္လာလို႔ ခပ္ထုတ္ရေသးတယ္.. ကြၽန္းေပၚမွာေလွ်ာက္သြားၾကရင္း တစ္ေယာက္က အေကာင္ၾကီးေၿခရာေတြ႔တယ္ဆိုလို႔ ေၿပးလိုက္ရတာေမာေရာပဲ.. တကယ္တမ္းၿပန္စဥ္းစားေတာ႔မွ ဘာေကာင္ရွိမွာမို႔လဲလို႔ ေတြးမိတယ္.. အေကာင္ၾကီးရွိမွေတာ႔ ဘယ္သြားခြင္႔ေပးမွာလဲေနာ္.. ေလွာ္ကားကအၿပန္ ရန္ကုန္ထဲမွာက်ဴရွင္သြားတက္ၿပီး အေဆာင္ကိုၿပန္ေရာက္ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး မိုးခ်ဳပ္ေနၿပီ.. ခ်မ္းလိုက္တာလဲမေၿပာပါနဲ႔.. ကားေပၚမွာေလေတြကတိုက္.. အေႏြးထည္ကမပါနဲ႔.. ေပ်ာ္တာကေတာ႔အရမ္းပါပဲ.. ဘာလို႔မွန္းမသိ.. အဲဒီေန႔ေလးကအၿဖစ္အပ်က္ေတြကို ခုထက္ထိ အေသးစိတ္မွတ္မိေနတုန္း.. အဲဒီေန႔တင္မဟုတ္ဘူး.. သူ႔ရဲ႔ေနာက္တေန႔ကိုလဲမွတ္မိေသးတယ္.. ကြၽန္မရဲ႕အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းက ကြၽန္မကို စိတ္ဆိုးသြားတဲ႔ေန႕ေပါ႔.. သူ႕ကို ဓါတ္ပံုရိုက္လို႔တဲ႔.. ေနာက္ေတာ႔လဲ စိတ္ဆိုးေၿပသြားပါတယ္..

ဒီလိုနဲ႔ပဲ စာေမးပြဲေၿဖရပါေတာ႔တယ္.. ေန႔တိုင္းေၿဖၿပီးထြက္လာရင္ မေၿဖႏိုင္ပါဘူးဆိုၿပီး မ်က္ရည္တ၀ဲ၀ဲနဲ႔ကေတာ႔ ကြၽန္မပဲေပါ႔.. သူငယ္ခ်င္းေတြက ၀ိုင္းၿပီးႏွစ္သိမ္႔ၾကတယ္.. ေအာင္စာရင္းေတြလဲထြက္ေရာ ကြၽန္မတို႔အဖြဲ႔ထဲက ကြၽန္မနဲ႔မိစုပဲ ေက်ာင္းဆက္တက္ခြင္႔ရတယ္.. က်န္တဲ႔ေယာက္်ားေလးေတြ တစ္ေယာက္မွပါမလာေတာ႔ဘူး.. တက္ခြင္႔ရတဲ႔တစ္ေယာက္တည္းေသာေယာက္္်ားေလးကလဲ ေက်ာင္းေၿပာင္းသြားတယ္.. ေရွ႕ဆက္ရမယ္႔ တတိယႏွစ္ၾကီးက ေၿခာက္ကပ္ကပ္ၾကီးၿဖစ္မွာပဲလို႔ ထင္ခဲ႔တာေပါ႔.. (တကယ္တမ္းက်ေတာ႔ ဇာတ္လမ္းက ခုမွစတာ.. ေမာင္နဲ႔စေတြ႔ဆံုၿခင္းဇာတ္လမ္းေလ.. :) ).....

ဆက္ပါဦးမည္..

အိပ္မက္ထဲကေက်ာင္းေတာ္ (၃)

၂၀၀၀ၿပည္႔ႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာ ပထမႏွစ္စာေမးပြဲေၿဖရတယ္.. ၆လပါတ္ ႏွစ္၀က္စာေမးပြဲထက္စာရင္ေတာ႔ တိုးတက္လာတယ္ေၿပာရမွာေပါ႔.. ဟိုတုန္းက ေမးခ်င္ရာေမး ေၿဖခ်င္ရာေၿဖခဲ႕တာမို႔လား.. စာေမးပြဲေၿဖၿပီးေက်ာင္းပိတ္ထားတုန္းကမ်ား မေနတတ္မထိုင္တတ္နဲ႔ ပ်င္းလိုက္တာမေၿပာပါနဲ႔.. သူမ်ားေတြကေတာ႔ ေအာင္စာရင္းအတြက္ရင္ခုန္ေနၾကတယ္တဲ႔.. ကြၽန္မကေတာ႔ ဘာမွကိုစိတ္မပူခဲ႔တာ.. ခံုနံပါတ္ေကာင္းေကာင္းရဖို႔လဲ စိတ္မ၀င္စားခဲ႔ဘူး.. ေအာင္စာရင္းေတြထြက္ေတာ႔ ေအာင္ၾကပါတယ္.. ကြၽန္မက အဆင္႔၁၀နဲ႔ေအာင္တယ္.. အဲဒီေတာ႔မွ အဆင္႔ေကာင္းေကာင္း လိုခ်င္ရေကာင္းမွန္းသိေတာ႔တာ..

ဒုတိယႏွစ္စတက္ေတာ႔ ဌာနမွူးအသစ္ေရာက္လာတယ္.. ဆရာမေဒၚေအးေအးၿမင္႔ေပါ႔.. စည္းကမ္းၾကီးတဲ႔ အပ်ိဳၾကီးေလ.. စာသင္လဲအရမ္းေကာင္းပါတယ္.. ေစတနာအၿပည္႔နဲ႔ သင္ေပးတာမွန္းအရမ္းသိသာတယ္.. စာသင္ခ်ိန္တစ္ခ်ိန္ၿပီးတိုင္းသူ႔မွာေမာလို႔.. ဆရာမက ကြၽန္မတို႔ကို လွ်ပ္စစ္ဆက္သြယ္ေရးဘာသာသင္ပါတယ္.. လံုး၀သီအိုရီခ်ည္းေပါ႔.. ကံဆိုးခ်င္ေတာ႔ သူ႔စာသင္ခ်ိန္တိုင္းက ထမင္းစားၿပီးစ ပထမဆံုးစာသင္ခ်ိန္ေတြခ်ည္းပဲ.. ဘာငိုက္သလဲမေမးနဲ႔.. ေတာ္ေသးတယ္.. အတန္းထဲမွာ ေလာအယ္တို႔ စံေကးတို႔လို လူေတြရွိေနေပလို႔.. ဆရာမကစာသင္ သူတို႔ကရယ္စရာေလးဘာေလးေၿပာေပါ႔.. တခါတေလ သူတို႔ပါအိပ္ေပ်ာ္ေနၿပီဆိုရင္ေတာ႔ၿပီးေရာပဲ.. မွတ္မိေသးတယ္.. တေန႔ ဆရာမကေ႕ရွကေန အားၾကိဳးမာန္တက္စာသင္ေနတယ္.. ေလာအယ္ဆိုတဲ႔ေကာင္က အိပ္ေပ်ာ္တာမွ ေဟာက္ေတာင္ေနေသးတယ္.. အားလံုးလည္းကိုယ္႔အရွိန္ေလးနဲ႔ကိုယ္ ငိုက္ေနၾကသေပါ႔.. အဲဒီအခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ာတီခ်ယ္ ဆိုတဲ႔ ေလာအယ္ရဲ႔အသံအက်ယ္ၾကီးထြက္လာတယ္.. တီခ်ယ္လဲလန္႔သြား အားလံုးလဲ မ်က္လံုးက်ယ္သြားၾကတာေပါ႔.. ဘာၿဖစ္လို႔လဲေမးေတာ႔ သူ႔ေဘးနားထိုင္တဲ႔ စံေကးက သူ႕ကိုႏႈိးၿပီး တီခ်ယ္ေခၚေနတယ္ေၿပာလို႔တဲ႔ေလ.. သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကအဲဒီလို.. ဆရာမေပါက္စေလးေတြဆို သူတို႔ကိုသိပ္ေၾကာက္တာေပါ႔.. ေလာအယ္ေၿပာၿပတာမွတ္မိေသးတယ္.. စာေမးပြဲခန္းထဲကအၿဖစ္အပ်က္ေလးေပါ႔.. အခန္းေစာင္႔တဲ႔ဆရာမက ငယ္ငယ္ေလးတဲ႔.. သူကစာကူးခ်ဖို႔လုပ္ေနတာ ဆရာမကသိေတာ႔ သူ႔နားမွာပဲရပ္ေနတယ္တဲ႔.. စာကူးလို႔မရေတာ႔ ရေအာင္ၾကံမွဆိုၿပီး.. ေမးခြန္းထဲမွာမေမးထားဘဲနဲ႔ ပံုတစ္ပံုေကာက္ဆြဲလိုက္တယ္.. ၿပီးေတာ႔ဆရာမကိုေမာ႔ၾကည္႔ၿပီး တီခ်ယ္.. သားဆြဲထားတဲ႔ပံုေလးလွလားလို႔ ေမးလိုက္တယ္.. ဆရာမလည္းတစ္ခ်က္ေတာ႔ေၾကာင္သြားၿပီး အင္း.. လွပါတယ္လို႔ ၿပန္ေၿဖတာေပါ႔.. အဲဒီေတာ႔သူၿပန္ေၿပာလိုက္တာက.. တီခ်ယ္လဲ အဲဒီလိုပဲ လွတယ္တဲ႔ေလ.. ဆရာမေလးမွာ ေတာ္ေတာ္လန္႔သြားပံုရတယ္.. သူ႔နားမလာေတာ႔ဘူးတဲ႔.. အဲဒီေတာ႔မွ စာကူးရတာ အဆင္ေၿပေတာ႔တယ္တဲ႔ေလ.. အဲဒီတုန္းက စာေမးပြဲခန္းေစာင္႔တဲ႔ ဆရာမေတြမွာ ကူးခ်ဖို႔ယူလာၾကတဲ႔ စာရြက္ေတြသိမ္းရတာ မသက္သာပါဘူး.. က်န္ေက်ာင္းအိတ္ေတြနဲ႔အၿပည္႔ကိုရတာေလ.. ေခာတ္မီတိုးတက္တဲ႔ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ၾကီးရဲ႔ မ်ိဳးဆက္သစ္ေလးေတြလက္ခ်က္မ်ား ၿမင္လို႔ေတာင္မေကာင္းဘူး..

ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲေတြ စည္စည္ကားကားလုပ္ၾကတာလဲ မွတ္မိပါေသးရဲ႔.. ဆရာ ဆရာမေတြေရာ ေက်ာင္းသားေတြေရာကို ေကြၽးဖို႔ ထမင္းေၾကာ္ေတြ ၾကာဆန္ေၾကာ္ေတြ ကိုယ္တိုင္ေၾကာ္ၾကတာေလ.. ေထာက္ၾက႔ံေစ်းထဲမွာ ေစ်းသြား၀ယ္ၾက.. ေဂၚဖီေတြ မုန္လာဥနီေတြ လွီးၾက.. ထမင္းအိုးၾကီးေတြတည္ၾကနဲ႔ တစ္ညလံုးမအိပ္ၾကဘူး.. အေၾကာ္ဆရာကေတာ႔ အားလံုးအခ်စ္ေတာ္ ေလာအယ္ေပါ႔.. သူကဒါမ်ိဳးလဲၿဖစ္သားပဲ.. မနက္ပြဲစခါနီးအထိ ပုဆိုးတိုတိုနဲ႔ ေခြၽးတလံုးလံုးေၾကာ္ေနရတုန္းေလ.. ဗုဒၶဘာသာ၀င္မဟုတ္ေပမယ္႔ ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲေတြတိုင္းမွာ တက္တက္ၾကြၾကြကူညီတတ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကို အၿမဲအမွတ္ရေနပါတယ္..

ကထိန္ခင္းၾကတဲ႔အခ်ိန္ဆိုရင္လဲ ပေဒသာပင္ေတြအၿပိဳင္အဆိုင္ၿပင္ၾကတာေပါ႔.. ကြၽန္မတို႔ကအၿမဲထူးထူးၿခားၿခားေလးေတြလုပ္ၿဖစ္တယ္.. ဥပမာ စေလာင္းအင္တင္နာပံု ပေဒသာပင္တို႔ဘာတို႔ေပါ႔.. စေလာင္းလုပ္ဖို႔ ၀ါးနဲ႔ယက္ထားတဲ႔ ထမင္းအုပ္ေဆာင္းၾကီးကို သံုးရတာေလ.. ကထိန္လွည္႔တဲ႔ေန႔ ဒိုးပတ္၀ိုင္းနဲ႔အတူ ေကြးေနေအာင္ကတဲ႔ ဆရာဦးေက်ာ္သူရလြင္ကိုလည္း သတိရေသးတယ္.. ဆရာက တကယ္ကတတ္တာပါ.. ဦးေရႊရိုးလုပ္တာက ကိုကိုေအာင္နဲ႔ ေနလင္းထြန္း.. ေဒၚမိုးကေတာ႔ တင္ေမာင္သန္းနဲ႔ ကိုသန္းေ၀ၿဖိဳးေလ.. ကြၽန္မက ေဒၚမိုးေတြရဲ႔ မိတ္ကပ္ဆရာမေပါ႔.. ေပ်ာ္လိုက္ၾကတာအရမ္းပါပဲ.. ေမွာ္ဘီေဆာင္းေန႔ခင္းရဲ႔ ေနပူက်ဲက်ဲေအာက္မွာ မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ ပေဒသာပင္ေတြသယ္ၿပီး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကိုသြားၾက.. ဟိုေရာက္ေတာ႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကေကြၽးတဲ႔ ဆန္ၾကမ္းထမင္းနဲ႔ သီးစံုဟင္းကို ၿမိန္ရည္ယွက္ရည္စားၾကနဲ႔ ဒီအရသာမ်ိဳး ဘယ္မွာၿပန္ရႏိုင္ေတာ႔မလဲ..

ကြၽန္မက ဒုတိယႏွစ္ေရာက္မွ စာပိုၾကိဳးစားၿဖစ္တယ္.. ဘီတက္ခ္သင္တန္းတက္ခြင္႔ရခ်င္တာကိုး.. အီလက္ထေရာနစ္ပိုးကလည္း ၀င္သြားၿပီကိုး.. အတန္းမရွိတဲ႔အခ်ိန္ဆို လက္ေတြ႔ခန္းထဲသြားၿပီး ဒစ္ဂ်စ္တယ္ထရိန္နာၾကီးနဲ႔ ၀ါယာေပါင္းစံုသံုး တိုင္မာေတြ ေကာင္တာေတြ ဆင္ေနရတာကိုက အရသာရွိတယ္ထင္ေနေတာ႔တာ.. ပီအယ္လ္စီစက္ေရာက္လာေတာ႔ ပရိုဂရမ္ေတြေရးၿပီး ဆရာဦးမိုး၀င္းနဲ႔အတူတူ စမ္းသပ္ခဲ႔ၾကတာေတြလည္း မွတ္မိေသးတယ္.. မီးလံုးေတြလင္းတာမွိတ္တာကိုၾကည္႔ၿပီး လက္ခုပ္လက္၀ါးတီးတဲ႔အထိေပ်ာ္တတ္ခဲ႔တဲ႔ ကြၽန္မက ေဘးလူေတြအၿမင္မွာေတာ႔ ရယ္စရာၿဖစ္ေနခဲ႔မလားပဲ.. အဲဒီတုန္းက ကြၽန္မနဲ႔အတြဲအညီဆံုးက မိစုဆိုတဲ႔ ကြၽန္မသူငယ္ခ်င္းေလး.. ပထမႏွစ္တုန္းက သူကေအခန္းကဆိုေတာ႔ မတြဲမိၾကဘူး.. စာအရမ္းေတာ္ၿပီး သေဘာလဲအရမ္းေကာင္းတဲ႔သူေလးပါ.. သူတတ္သမွ် သူနားလည္သမွ် မတြန္႔တိုတတ္ဘဲ အၿမဲမွ်ေ၀တတ္တာေပါ႔.. သီအိုရီဘာသာေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္မွတ္စုထုတ္ၿပီး အားလံုးကိုကူးယူခြင္႔ေပးခဲ႔တာေပါ႔.. ဒါေၾကာင္႔လဲသူအၿမဲတမ္းလိုလို အဆင္႔၁ရတာေလ..

ကြၽန္မတို႔ ဒုတိယႏွစ္ေရာက္ေတာ႔ ေက်ာင္းပိုစည္ကားလာတယ္.. လူေတြပိုမ်ားလာတယ္လို႔ေၿပာတာပါ.. ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ေတြေဆာက္တာလဲ ၿပီးသြားၿပီေလ.. ဆရာအင္အားလည္း ပိုမ်ားလာတာေပါ႔.. အဲဒီကာလထဲ ထူးၿခားတဲ႔အၿဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုလည္း ေၿပာၿပရဦးမယ္.. ကြၽန္မတို႔အေဆာင္ သူခိုးခိုးခံရတဲ႔အေၾကာင္းေပါ႔.. သူခိုး၀င္ပံုေလးမ်ားသိရင္ အံ႔ၾသၾကမလားပဲ.. ကြၽန္မရဲ႔ေခါင္းရင္းက ၀ါးထရံကို ေဖာက္ၿပီး၀င္လာတာေလ.. အဲဒါေတာင္ကြၽန္မမႏိုးပါဘူး.. အဲဒီေလာက္အအိပ္မက္တာပါ.. ေနာက္ေတာ႔ ဇာၾကီးကႏိုးလာၿပီး သူရဲ သူရဲဆိုေအာ္ေတာ႔မွ တစ္ေဆာင္လံုးႏိုးၾကတာေလ.. အဲဒီအထိ သူခိုးကဘယ္က၀င္မွန္း မသိၾကေသးပါဘူး.. မိုးလင္းေတာ႔မွ ကြၽန္မေခါင္းရင္းက အေပါက္ၾကီးကိုၿမင္ၿပီး ဘယ္ေလာက္လန္႔သြားသလဲဆို ေမ႔ေတာင္လဲတဲ႔အထိ.. ေတာ္ေတာ္သတိၲေကာင္းတာေနာ္.. အဲဒီအေဆာင္မွာလဲ မေနရဲေတာ႔ဘဲ တစ္ေဆာင္လံုးေၿပာင္းေၿပးၾကတာေပါ႔..

(ဆက္ပါဦးမည္)

အိပ္မက္ထဲကေက်ာင္းေတာ္ (၂)

ပထမႏွစ္တက္ေနတုန္းမွာ တကၠသိုလ္၀င္ခြင္႔ေတြေခၚပါတယ္.. ေလွ်ာက္လႊာထဲမွာ နည္းပညာတကၠသိုလ္ပါမလာေတာ႔ပါဘူး.. အစိုးရနည္းပညာေကာလိပ္ဆိုၿပီး ပါလာပါတယ္.. ကြၽန္မတို႔လည္း ဇေ၀ဇ၀ါေပါ႔.. တကၠသိုလ္၀င္ခြင္႔နဲ႔ေလွ်ာက္ရင္ ဘီအီးတန္းကို တဆက္တည္းပဲ တက္ခြင္႔ရေတာ႔မလိုလိုေတြကလည္းေၿပာေနၾကေသး.. ကြၽန္မကေတာ႔ တက္လက္စကိုပဲ ဆက္ၾကိဳးစားခ်င္တာ.. ဘြဲ႔ရေအာင္ေပါ႔.. အိမ္ကတင္ဆိုလို႔ စီးပြားေရး တကၠသိုလ္ေတာ႔ ေလွ်ာက္လိုက္တယ္.. က်လာေတာ႔ ေက်ာင္းသြားအပ္ထားလိုက္တယ္ေလ.. သူကရြာသာၾကီးမွာဆိုေတာ႔ ေမွာ္ဘီေလာက္ေတာ႔မေ၀းဘူးေပါ႔.. ဒါေပမယ္႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္မက ေမွာ္ဘီသူတစ္ပိုင္းၿဖစ္ေနၿပီ.. ေမွာ္ဘီမွာပဲေပ်ာ္ေနၿပီ.. အီကိုေက်ာင္းကို ေက်ာင္းအပ္တုန္းတစ္ခါပဲေရာက္လိုက္ပါတယ္.. သြားကိုမသြားၿဖစ္ေတာ႔တာ.. အားလံုးလဲအသီးသီးေက်ာင္းေတြအပ္ၾက ႏွစ္ေက်ာင္းၿပိဳင္တက္ၾက လုပ္ေနၾကတဲ႔အခ်ိန္မွာ ဂ်ီတီအိုင္ေက်ာင္းဘက္က တစခန္းထလာပါတယ္.. ၁၀တန္းအမွတ္စာရင္းမူရင္းေတြေပးရမယ္တဲ႔.. အဲဒီမူရင္းဆိုတာ လသာရံုးကဟာ မဟုတ္ဘူးေနာ္.. တကၠသိုလ္၀င္ခြင္႔ေလွ်ာက္လႊာတင္ဖို႔ စာစစ္႒ာနေတြကေန ထုတ္ေပးတဲ႔အမွတ္စာရင္းကိုေၿပာတာပါ.. အဲဒါက ႏွစ္ေစာင္ထုတ္လို႔မွမရပဲ.. ကြၽန္မတို႔ဆီမွာလဲမရွိေတာ႔ဘူး.. သက္သက္ညစ္တာေပါ႔ေလ.. အဲဒါမေပးရင္ ဒီပလိုမာလက္မွတ္မေပးပါဘူးတဲ႔.. ေက်ာင္းမွာေတာ႔ ဆူၾကပြက္ၾကေပါ႔.. ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးရံုးခန္းနားမွာ စုေ၀းၾက ေအာ္ၾကဟစ္ၾက.. ရံုးခန္းထဲကလူေတြကို အၿပင္ထြက္မရေအာင္ ပိတ္ဆို႔ထားၾကနဲ႔.. ေပ်ာ္စရာပဲေကာင္းေသးေတာ႔တယ္.. ၀န္ၾကီးရဲ႕စီမံခ်က္ဆိုေတာ႔လည္း ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ.. လည္တဲ႔သူေတြကေတာ႔ လည္သလိုလုပ္ၿပီးေပးလိုက္ၾကတယ္.. (ကြၽန္မလဲ အပါအ၀င္).. အဲဒါမေပးႏိုင္လို႔ ခုထိ လက္မွတ္မရတဲ႔သူေတြလည္းရွိတယ္.. အမ်ားစုကေတာ႔ ေပးလိုက္ႏိုင္ၾကပါတယ္.. အေၿခအေနကိုက လိမ္မွညာမွရမွာဆိုေတာ႔လည္း မိုးခါးေရကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး၀ိုင္းေသာက္လိုက္ၾကရံုေပါ႔ေနာ္..

စကားမစပ္ ေက်ာင္းကန္တင္းေတြအေၾကာင္း ေရးခ်င္ေသးတယ္.. ကြၽန္မတို႔ေက်ာင္းစတက္ေတာ႔ ကန္တင္းက ေက်ာင္းအ၀င္၀ေလးတင္ပဲ.. အ၀င္ဂိတ္ရဲ႕ ဘယ္ဖက္မွာတစ္ဆိုင္.. ညာဘက္မွာတစ္ဆိုင္.. ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးအိမ္နားက ေညာင္ပင္ေအာက္မွာတစ္ဆိုင္ေပါ႔.. ေနာက္မွသာ ကန္တင္းဆိုင္ခန္းေတြေဆာက္ၿပီး ဆိုင္ေတြလည္းမ်ားလာတာ.. ေပၚၿပဴလာအၿဖစ္ဆံုးအစားအစာက ေပၚတင္ တဲ႔.. အဆန္းေတာ႔မဟုတ္ပါဘူး.. ဟင္းကို ထမင္းေပၚတင္ေပးလိုက္တာပါပဲ.. ၾကက္သားဟင္းနဲ႔ဆိုရင္ ၾကက္ေပၚတင္.. ၀က္သားနဲ႔ဆို ၀က္ေပၚတင္ေပါ႔.. ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ေလး ငရုတ္သီးေၾကာ္ေလးေတာင္ အဆစ္ပါလိုက္ေသး.. စလံုးက ထမင္းဆိုင္ေတြမွာေပးသလို ထမင္းနဲ႔ဟင္းေရာထည္႔ေပးတာေပါ႔.. ေနာက္မွတ္မိေနေသးတာက ရွကီေၾကာ္ဆိုတာ.. အရက္ေသာက္တာကို ရွကီထုတယ္လို႔ေၿပာတတ္ၾကတာၾကားဖူးမွာေပါ႔.. ကြၽန္မတို႔ႏွစ္ စက္မႈစြမ္းအားေက်ာင္းသားထဲမွာ ဘာလို႔မွန္းမသိ ရွကီလို႔ေခၚၾကတဲ႔သူတစ္ေယာက္ရွိတယ္.. သူကထမင္းစားရင္ အစိမ္းေၾကာ္လိုမ်ိဳးေၾကာ္ထားတာကို ထမင္းေပၚမွာပံုထားတာမ်ိဳး မွာစားေလ႔ရွိတယ္တဲ႔.. ထမင္းေပါင္းနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ေပါ႔.. ေကာ္ရည္မပါ အသားမပါတာပဲကြာမယ္.. အဲဒီသူစားတတ္တဲ႔ထမင္းမ်ိဳးကို ထမင္းဆိုင္ကမွတ္ထားၿပီး သူ႔နာမည္နဲ႔တြဲလို႔ ရွကီေၾကာ္လို႔ နာမည္ေပးလိုက္တာတဲ႔.. အဆန္းပဲေနာ္.. ကန္တင္းမွာကြၽန္မအၾကိဳက္ဆံုးက ေထာပတ္သီးေဖ်ာ္ရည္ပဲ.. အရမ္းေကာင္းတယ္.. ေစ်းလည္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ထဲကနဲ႔စာရင္ သက္သာတယ္ေလ.. ေန႔တိုင္းလိုလိုေသာက္တာပဲ.. ကန္တင္းအသစ္ကိုေၿပာင္းလိုက္ေတာ႔ ဆိုင္ေတြကနိမ္႔ၿပီး အ၀င္လမ္းကၿမင္႔ေနတယ္.. ၀င္လာသမွ်လူေတြက စင္ပၚမွာေမာ္ဒယ္ရိႈးေလွ်ာက္ၿပသလား ထင္ရေအာင္ကိုၿမင္႔တာေလ.. ဂ၀ံေတြခင္းထားတာကလည္း မညီမညာ.. တခ်ိဳ႔ေက်ာင္းသူေတြမ်ား အံ႔ၾသေလာက္ပါေပ႔.. ကြၽန္မက ဖိနပ္ပါးေလးနဲ႔ေတာင္ မလဲေအာင္မနည္းေလွ်ာက္ရတဲ႔ အဲဒီလမ္းမွာ သူတို႔က ပင္ဆယ္ဟီးလ္နဲ႔ ေၾကာ႔ေၾကာ႔ေလးေလွ်ာက္ႏိုင္ၾကသေတာ႔.. ေက်ာင္းေစာေစာေရာက္တတ္တဲ႔ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ေတာ႔ ေန႔တိုင္းၾကည္႔စရာရတာေပါ႔.. လံုခ်ည္ပဲ၀တ္ရမယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားေပမယ္႔ အဲဒီတုန္းကေခာတ္စားတဲ႔ သံုးလႊာစကတ္အကြဲေတြ၀တ္ ေဒါက္ၿမင္႔ဖိနပ္ေလးစီး ဆြဲၿခင္းေလးဆြဲလို႔ ကတ္ေ၀ါ႔ေလွ်ာက္ၾကတဲ႔ မမလွလွေတြမ်ား ခုထိေတာင္ၿမင္ေယာင္ေနတုန္း..

ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဘယ္လိုအေၿခအေနပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ေက်ာင္းသားသဘာ၀ ေပ်ာ္တာကေတာ႔ ေပ်ာ္တာပါပဲ.. မိုးတြင္းမွာ ေလၾကီးမိုးၾကီးက်တဲ႔ေန႔ ဆရာကမိုးသံကိုလႊမ္းေအာင္မေအာ္ႏိုင္လို႔ စာမသင္ရရင္လဲ သိပ္ေပ်ာ္တာပဲ.. ရန္ကုန္ေဆာင္းက သိပ္မေအးေပမယ္႔ ေမွာ္ဘီကေတာ႔ နည္းနည္းပိုေအးတယ္.. ႏွင္းေတြလည္း ပိုက်တတ္တယ္.. ကြၽန္မကႏွင္းက်ရင္အရမ္းေပ်ာ္တာ.. သိန္းေဇာ္ဦးတို႔အေဆာင္ေရွ႕ ခေရပင္ၾကီးက ခေရပန္း အပြင္႔အၾကီးၾကီးေတြကိုလည္း သတိရေသးတယ္.. အရမ္းေမႊးတာေလ.. ေႏြရာသီဆိုရင္ေတာ႔ ပူလိုက္တာေၿပာမေနနဲ႔ေတာ႔.. ကန္တင္းေတာင္မသြားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ေနကပူေတာ႔တာ.. ထိုင္ေနရင္းကို ေခြၽးၿပိဳက္ၿပိဳက္က်ေရာ.. ၂၀၀၀ၿပည္႔ႏွစ္ရဲ႕ သံုးရာသီစလံုးကို ေက်ာင္းတက္ရင္းၿဖတ္သန္းခဲ႔ၿပီးတဲ႔ေနာက္ေတာ႔ ကြၽန္မေမွာ္ဘီသူလံုးလံုးၿဖစ္သြားခဲ႔ၿပီ.. ေမွာ္ဘီ၀န္းက်င္လဲ မေရာက္ဖူးတဲ႔ေနရာမရွိသေလာက္ၿဖစ္သြားၿပီေလ.. ေမွာ္ဘီေစ်းထဲက ေစ်းသည္ေတြနဲ႔ေတာင္ ေဘာ္ဒါေတြၿဖစ္ေနၿပီေပါ႔..

(ဆက္ပါဦးမည္)

အိပ္မက္ထဲကေက်ာင္းေတာ္

ဟိုးငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ၾကီးလာရင္ဘာလုပ္မလဲဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းအတြက္ ကြၽန္မမွာ ေၿဖစရာတစ္ခုတည္းရွိတာ.. အင္ဂ်င္နီယာလုပ္မယ္လို႔.. ဘယ္ေတာ႔ေမးေမး ဘယ္ႏွစ္ခါေမးေမး ေၿပာင္းလဲမသြားတဲ႔အေၿဖေပါ႔.. တကယ္တမ္း ၁၀ တန္းေအာင္ေတာ႔ ဂုဏ္ထူး ၂ဘာသာနဲ႔ အမွတ္ေပါင္းကလည္း ဟိုမမွီဒီမမွီ.. စိတ္ဓါတ္က်လိုက္တာဆိုတာ မေၿပာပါနဲ႔.. က်က္စာကို ေသေအာင္မုန္းတာမို႔ လူမႈေရးဘာသာတြဲကို ၄၄ မွတ္နဲ႔ ေအာင္တယ္ဆိုယံုေလးေအာင္ခဲ႔တာေလ.. ကြၽန္မအေၾကာင္းသိတဲ႔ေဖေဖက အၾကံေပးတယ္.. သမီးဂ်ီတီအိုင္တက္ပါလား.. ၾကိဳးစားရင္ သမီးလိုခ်င္တဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႔ ရႏိုင္တဲ႔လမ္းစရွိတယ္တဲ႔.. ကြၽန္မ ေဖေဖ႔ကိုၿပန္ေမးတဲ႔ေမးခြန္းမွတ္မိေသးတယ္.. ဂ်ီတီအိုင္တက္ရင္ သမိုင္းတုို႔ ပထ၀ီတို႔လို ဘာမွန္းမသိ အလြတ္က်က္ရတာေတြ မပါဘူးမဟုတ္လားလို႔.. စာက်က္ဘယ္ေလာက္ပ်င္းထားသလဲၾကည္႔.. ေဖေဖကရယ္တယ္.. ငါ႔သမီးက လက္ေတြ႔မွၾကိဳက္တာကိုးတဲ႔.. ဒီလိုနဲ႔ပဲ ၀င္ခြင္႔ေလွ်ာက္လႊာတင္ၿဖစ္သြားတယ္.. ေလွ်ာက္လႊာၿဖည္႔ေတာ႔ ဦးစားေပးဘာသာေတြ အစဥ္လိုက္ၿဖည္႔ရတယ္ေလ.. ရူပေဗဒဆို အၿမဲအမွတ္ၿပည္႔ရတတ္တဲ႔ ကြၽန္မအတြက္ ေဖေဖေရြးေပးတာက အီလက္ထေရာနစ္တဲ႔.. တစ္ခုပဲၿဖည္႔တယ္.. ၀င္ခြင္႔စာေမးပြဲကို သန္လွ်င္ဂ်ီတီအိုင္ေက်ာင္းမွာသြားေၿဖရတာ.. ေခ်ာေခ်ာေမာေမာပါပဲ.. ေအာင္စာရင္းေတြထြက္ေတာ႔ ဘာသာရပ္အထူးၿပဳကေတာ႔ အီလက္ထေရာနစ္ပါ.. တက္ရမယ္႔ေက်ာင္းက ေမွာ္ဘီတဲ႔.. ေမွာ္ဘီဆိုတာ ကြၽန္မအတြက္ တကယ္႔ကို အစိမ္းသက္သက္ၾကီး.. ဘယ္နားရွိမွန္းေတာင္မသိဘူး.. အတူတူ၀င္ခြင္႔ေၿဖတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက ၀ါးခယ္မတို႔ မအူပင္တို႔ေရာက္ကုန္တယ္.. ေက်ာင္းသြားအပ္ရတဲ႔ေန႔က ေဖေဖနဲ႔အတူတူ ကားငွားၿပီးသြားၾကတယ္.. မွတ္မိေသးတယ္.. ဒီဇင္ဘာ ၂၇ ရက္ေန႔ ၁၉၉၉... ကိုယ္တက္ရမယ္႔ေက်ာင္းကို ပထမဆံုးၿမင္လိုက္ရေတာ႔ အံ႔ၾသလို႔.. အထက္တန္းေက်ာင္းေလးသာသာပဲရွိတာကိုး.. ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးနဲ႔ေတြ႔ေတာ႔ ဂါ၀န္၀တ္ထားတဲ႔ကြၽန္မကို ေက်ာင္းတက္ရင္လံုခ်ည္ပဲ၀တ္ရမွာေနာ္သမီးတဲ႔.. ေဖေဖ႔ကိုလဲမွာလိုက္တယ္.. သမီးကို လံုခ်ည္ပဲဆင္ပါတဲ႔ေလ.. မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီတုန္းက ကြၽန္မမွာလံုခ်ည္ဆိုလို႔ ေရလဲလံုခ်ည္နဲ႔ ေက်ာင္းစိမ္းပဲရွိတာ.. ဘာရမလဲ အေဒၚေတြဆီက သမရေတာ႔တာေပါ႔.. အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက ေဒၚတိုးတိုးသန္း.. ကြၽန္မေလးစားရတဲ႔သူေတြထဲက တစ္ေယာက္ေပါ႔.. သေဘာေကာင္းသေလာက္ အေၿပာၾကမ္းပါတယ္..

ေက်ာင္းသြားအပ္တဲ႔ေန႔က အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ႔ ပင္ပန္းၿပီးလႈပ္ေတာင္မလႈပ္ႏိုင္ေတာ႔တဲ႔ကြၽန္မကိုၾကည္႔ၿပီး ေဖေဖက ဒီပံုနဲ႔ေတာ႔ ေန႔တိုင္းအသြားအၿပန္လုပ္ေနရရင္ မၿဖစ္ဘူးဆိုၿပီး အေဆာင္ေနခိုင္းပါတယ္.. ဒါနဲ႔ပဲ အေဆာင္ရွာရၿပန္တယ္ေပါ႔.. အန္တီမိုးနဲ႔အတူတူ အေဆာင္သြားရွာၾကေတာ႔ ေက်ာင္းေရွ႔က ေႏြဦးဆိုတဲ႔ ေဘာ္ဒါေဆာင္ေလးမွာ ေနာက္ဆံုးက်န္ေနတဲ႔ တစ္ေနရာစာေလး ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ရလိုက္တယ္.. ၂၀၀၀ၿပည္႔ႏွစ္ရဲ႔ ဇန္န၀ါရီလဆန္းမွာ ၅ႏွစ္တိတိ မက္ရမယ္မွန္းမသိေသးတဲ႔ ကြၽန္မရဲ႔အိပ္မက္တုိ႔ အစပ်ိဳးခဲ႔တယ္ေပါ႔...

၂၀၀၀ ၿပည္႔ႏွစ္

ေက်ာင္းစဖြင္႔ၿပီဆိုလို႔သာ အတန္းတက္ေနရတယ္.. ဘာစာမွ မယ္မယ္ရရ မသင္ရေသး.. ကြၽန္မတို႔က စနစ္သစ္ရဲ႔ ပထမဆံုးအတန္းဆိုေတာ႔ ဘာဆိုဘာမွ အဆင္သင္႔မၿဖစ္ေသး.. ဆရာေတြလက္ထဲမွာလဲ ဘာသင္ရိုးညႊန္းတမ္းမွမရွိ.. တကယ္႔ကို ေယာင္ေၿခာက္ဆယ္ကာလပါပဲ.. အေဆာင္မွာအတူေနၾကသူေတြထဲမွာ ကြၽန္မနဲ႔ေမဂ်ာတူတဲ႔သူေတြရွိေတာ႔ရွိပါတယ္.. သူတို႔ေတြက စာၾကမ္းပိုးေတြ.. သင္သမွ်စာကိုပဲ အထပ္ထပ္ၾကည္႔.. ဘယ္မွမသြားခ်င္ၾကဆိုေတာ႔ ကြၽန္မနဲ႔က သိပ္ကီးမကိုက္ဘူး.. ကီးကိုက္တဲ႔ေဘာ္ေဘာ္ေတြက်ၿပန္ေတာ႔ ေမဂ်ာကမတူ.. အတန္းခ်ိန္ေတြခ်င္းကမတူ.. အၿမဲလိုလို တစ္ေယာက္တည္းေပါ႔.. တစ္လေလာက္ေယာင္ေနခဲ႔ၿပီး အတန္းေတြခြဲလိုက္ေတာ႔ တန္းခြဲ စီမွာက်တယ္.. အဲဒီတုန္းက ၀ိုင္တီယူတိုက္ရိုက္၀င္ခြင္႔ရတဲ႔သူေတြနဲ႔ အတူတူတက္ရတုန္း.. သူတို႔ေတြကလည္း မေက်နပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ေလ.. ငါတို႔ကို ဂ်ီတီအိုင္ေတြနဲ႔ ေရာထားရလား.. တူသလား.. တန္သလားေပါ႔.. ကြၽန္မတို႔စီခန္းမွာ မိန္းကေလးအမ်ားစုက ၀ိုင္တီယူကဟာေတြဆိုေတာ႔ ကိုယ္နဲ႔ကသိပ္မကိုက္ဘူး.. သူငယ္ခ်င္းမရွိဘာမရွိနဲ႔ ပ်င္းလိုက္တာဆိုတာ မေၿပာပါနဲ႔ေတာ႔.. ေနာက္နည္းနည္းၾကာေတာ႔ ၀ိုင္တီယူေတြကို အတန္းသပ္သပ္ခြဲလိုက္တယ္.. ကြၽန္မက ဘီခန္းမွာ တက္ရတယ္ေပါ႔.. ႏွစ္ခန္းပဲက်န္ေတာ႔တာကိုး.. နည္းနည္းလဲေနသားက်သြားၿပီ.. အတန္းထဲကလူေတြနဲ႔လဲ ခင္ခင္မင္မင္ၿဖစ္လာၿပီဆိုေတာ႔ အရင္ကေလာက္ပ်င္းမေနရေတာ႔ဘူးေပါ႔.. လက္ေတြ႔ခ်ိန္ေတြမွာ တစ္ဖြဲ႔တည္းက်တဲ႔ ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ခင္သြားတယ္.. တစ္ေယာက္က သိန္းေဇာ္ဦး.. တစ္ေယာက္ကၿပည္႔ၿဖိဳးေအာင္တဲ႔.. သူတို႔နဲ႔တစ္ေဆာင္တည္း အတူတူေနၾကတဲ႔ ေနလင္း.. ကိုကိုေအာင္.. ကိုသန္႔ဇင္တို႔နဲ႔ပါ ခင္သြားတယ္.. ကန္တင္းသြားလဲ သူတို႔နဲ႔ပဲ.. အဲဒီအထိ အတန္းထဲကမိန္းကေလးေတြနဲ႔ သိပ္အေစးမကပ္ေသးဘူး.. သင္ရတဲ႔စာေတြကလည္း ဘာမွမေရရာပါဘူး.. သင္လိုက္ၾက.. ၿပီးရင္သင္ထားတာေတြ မပါေတာ႔ဘူးလို႔ေၿပာလိုက္ၾက.. အသစ္ေတြထပ္သင္လိုက္ၾကနဲ႔ လံုးခ်ာလည္ေနတာပဲ.. အေပ်ာ္ဆံုးကေတာ႔ ပံုဆြဲရတာပဲေပါ႔.. ဇင္းက်ိဳက္ေဆာင္က ပံုဆြဲခန္းေတြကို လြမ္းမိေသးေတာ႔တယ္.. ပံုဆြဲရင္း သရက္သီးေတြခူးစားၾကတာလဲမွတ္မိေသးတယ္.. ဇင္က်ိဳက္ေဆာင္ေဘးက သရက္ပင္ေတြကို ေတြးမိရင္ေတာင္သနားလာတယ္.. တီစကြဲေတြနဲ႔ သရက္သီးခူးၾကတာေလ.. ဟိုေယာင္ေယာင္ဒီေယာင္ေယာင္နဲ႔ ၆လၿပည္႔ေတာ႔ ပထမႏွစ္၀က္စာေမးပြဲေၿဖရတယ္.. ေမးခ်င္ရာေမးေၿဖခ်င္ရာေၿဖပဲ.. ဒါလည္းေအာင္တာပါပဲ.. ေက်ာင္းကဆရာေတြပဲ စစ္တာကိုး.. အေၾကာင္းသိေတြဆိုေတာ႔ ၿပီးေရာေပါ႔..

ဒုတိယႏွစ္၀က္ကို မင္း၀ံေဆာင္မွာတက္ရတယ္.. ကြၽန္မတို႔နာမည္ေပးထားတာက မဲဇာတဲ႔.. မဲဇာေရာက္လဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါပဲ.. ပိုေတာင္လြတ္လပ္ေသးတယ္.. ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးရံုးခန္းနဲ႔ေ၀းတာကိုး.. အဲဒီတုန္းက ရံုးခန္းက အေဆာင္၁ရဲ႕ အေပၚထပ္မွာေလ.. ၁၀၇ နဲ႔ ၁၀၈ အခန္းေတြေပါ႔.. အဲဒီမင္း၀ံေဆာင္အခန္းေလးထဲမွာ ဆရာဦးမိုး၀င္းက ဒစ္ဂ်စ္တယ္နဲ႔မိတ္ဆက္ေပးခဲ႔တယ္.. ဆရာဦးစိုးရာဇာက ဆားကစ္ေတြကို ခြဲၿခမ္းစိတ္ၿဖာၿပခဲ႔တယ္.. ဆရာမေဒၚအမာၾကဴက ဆက္သြယ္ေရးေတြအေၾကာင္း ေၿပာၿပခဲ႔တယ္.. ကြၽန္မတို႔တေတြလည္း ကန္တင္းတစ္လွည္႔.. ဖဲ၀ိုင္းတလွည္႔.. စာသင္ခန္းထဲတလွည္႔ထိုင္ရင္း.. တစ္ႏွစ္ကုန္ခဲ႔တယ္ေပါ႔...

(ဆက္ပါဦးမည္)

လြမ္းတယ္ေဆာင္းရယ္

တေန႔က cousin တစ္ေယာက္ရဲ႕ Facebook status ကိုၿမင္ၿပီး ေဆာင္းရာသီကို လြမ္းသြားတယ္... သူေရးထားတာက "ေဆာင္းေလေလးေတြ စတိုက္ေနၿပီ" တဲ႔...ဟုတ္တာေပါ႔... ဒီအခ်ိန္ပဲ... ေန႔ဘက္သာ ပူခ်င္ပူမယ္... ညဆိုရင္ေတာ႔ ေဟမာန္ေဆာင္းရဲ႕ အေငြ႔အသက္ေလးေတြ စခံစားေနရၿပီ...

အေဆာင္မွာေနတုန္းကဆို အေအးဓာတ္ကို ပိုခံစားရတယ္... ဟုတ္တယ္... ရန္ကုန္နဲ႔စာရင္ ေမွာ္ဘီကပိုေအးတယ္... ကၽြန္မတို႔ ေမွာ္ဘီမွာေက်ာင္းစတက္ေတာ႔ ဒီဇင္ဘာလၾကီး... ေအးမွေအးေပါ႔... ညဘက္ဆို ပ်ဥ္ၾကားကေလတိုးတဲ႔ဒဏ္ကို အလူးအလဲခံရတယ္... အေႏြးထည္ အထူၾကီး၀တ္ ေစာင္ေတြႏွစ္ထပ္သံုးထပ္ၿခံဳထားတာေတာင္ ေအးတုန္းေလ... မနက္ေက်ာင္းသြားခါနီးဆို ေရခ်ိဳးႏိုင္ဖို႔ကအေ၀းၾကီး .. မ်က္ႏွာေတာင္မနဲသစ္ရတယ္... အိပ္ယာကမထႏိုင္လို႔ အတန္းလြတ္ရတာလဲ ခဏခဏ... ႏွင္းေတြအမ်ားၾကီးက်တဲ႔အခါမ်ားဆို ေက်ာင္း၀င္းထဲက ခေနာ္ခနဲ႔ ေၿမနီလမ္းေလးမွာ ေရွ႕ကိုေ၀းေ၀းမၿမင္ရဘဲ စမ္းတ၀ါး၀ါးေလွ်ာက္ရတာကိုက အရသာသိပ္ရွိေပါ႔... ႏွင္းဆမ္းထားတဲ႔ ခေရပန္းေလးေတြကလည္း ဘာေမႊးသလဲမေမးနဲ႔... ႏွင္းေ၀တဲ႔ေဆာင္းမနက္ခင္းတစ္ခုမွာ တစ္ေယာက္ေသာသူ ပန္ေပးဖူးတဲ႔ ေငြပန္းေလးေတြရဲ႕ ေမႊးရနံ႔က ခုထက္ထိေတာင္ ေမႊးေနသေယာင္...

မိုးရာသီမွာေမြးတဲ႔ကၽြန္မက သားေလးကိုေတာ႔ ေဆာင္းရာသီမွာေမြးခဲ႔တာ... ဇန္န၀ါရီ ၁ရက္ေန႔ေပါ႔... နယူးရီးယားည ၿခံထဲမွာ ဘာဘီက်ဴးပါတီလုပ္ၿပီး ေကာင္းေကာင္းေသာင္းက်န္းလိုက္တာ မနက္လည္းက်ေရာ သားသားေလး ထြက္လာပါေလေရာ... သားသားရဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္တဲ႔မ်က္ႏွာေလးကို ၿမင္လိုက္ရတဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ႏွလံုးသားဟာလည္း ေဆာင္းေလေလးနဲ႔ ေထြးေပြ႔ခံလိုက္ရသလို ေအးၿမၾကည္လင္သြားရတာေပါ႔... ႏွင္းခဲေလးလို ၿဖဴေဖြးႏူးညံ႔တဲ႔ သားသားေလးကို ပိုင္ဆိုင္ခြင္႔ရလိုက္တဲ႔အတြက္ ကၽြန္မရဲ႕ေဆာင္းမနက္ခင္းက ပိုၿပီးၿပည္႔စံုသြားခဲ႔ရတာေလ...

ခုေရာက္ေနတဲ႔ေနရာမွာ ေဆာင္းရာသီဆိုတာ ဘယ္သြားရွာရမွန္းမသိေပမယ္႔ ကၽြန္မရင္ထဲက ေဆာင္းရာသီကေတာ႔ အခ်ိန္တန္ရင္ ႏွင္းေတြေ၀ေနဆဲ... ထူထူထဲထဲ ႏွင္းေတာထဲက မႈန္၀ါး၀ါးေနၿခည္ေအာက္မွာ ဆိတ္ၿငိမ္စြာလွပေနမယ္႔ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကိုလဲ လြမ္းမိေနဆဲေပါ႔......

ေႏြဦးပံုၿပင္

ေမွာ္ဘီမွာေက်ာင္းတက္ရမယ္ဆိုေတာ႔ အပင္ပန္းသိပ္မခံႏိုင္တဲ႔ကၽြန္မကို ေဖေဖက ေဘာ္ဒါေဆာင္သြားေနခိုင္းတယ္... ပထမဆံုး ေနဖို႔အေဆာင္သြားရွာတဲ႔ေန႔က ဦးခ်ိဳနဲ႔အန္တီမိုးက လိုက္ပို႔တယ္... ေက်ာင္းနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လမ္းမတေလွ်ာက္ ရြာခံေတြက ေဘာ္ဒါေဆာင္ေတြ ကိုယ္စီဖြင္႔ထားၾကတာေလ... ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ေႏြဦးဆိုတဲ႔အေဆာင္ကိုပဲ ေရြးၿဖစ္သြားတယ္... အေဆာင္ပိုင္ရွင္က ခ်ဲထိုး၀ါသနာပါတဲ႔ အပ်ိဳၾကီးႏွစ္ေယာက္...သြပ္မိုး ထရံကာ ပ်ဥ္ခင္း တစ္ထပ္အေဆာင္ေလးေပါ႔... အခန္း ၆ ခန္းရွိတယ္... ေနာက္ဆံုးက်န္တဲ႔ ၁ေနရာစာကို ၿမန္ၿမန္ယူလိုက္ရတာ...

အေဆာင္ကို စေၿပာင္းတဲ႔ေန႔ကိုလည္း မွတ္မိေသးတယ္.. အဲဒီေန႔က ကၽြန္မတက္ခဲ႔တဲ႔ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ စံုညီပြဲေတာ္ရွိတယ္ေလ... ဒါမ်ိဳးပြဲဆို လက္လြတ္မခံတတ္တဲ႔ကၽြန္မ အိမ္ကိုေတာ္ေတာ္နဲ႔ ၿပန္ေရာက္မလာလို႔ အေဆာင္ကိုလိုက္ပို႔ေပးမယ္႔ ဘဘက အၾကာၾကီးေစာင္႔လိုက္ရေသးတယ္... အေဆာင္ကိုေရာက္ၿပီး အိမ္ကလူေတြလည္းၿပန္သြားေရာ ၀မ္းနည္းသလိုလို ငိုခ်င္သလိုလို... ပထမဆံုးအၾကိမ္ မိသားစုနဲ႔ခြဲၿပီး တစ္ေယာက္တည္းလာေနရတာကိုး... ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေမွာ္ဘီသူဘ၀ စခဲ႔တာေပါ႔....

ကၽြန္မတို႔အေဆာင္က အန္တီအပ်ိဳၾကီးေတြအိမ္ရဲ႕ အေနာက္ဘက္မွာ ေဆာက္ထားတာ... ၿခံထဲမွာ မခ်စ္စုသရက္ပင္ေတြ ပိႏၷဲပင္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္... ၿခံေရွ႕မွာက ေညာင္ပင္အၾကီးၾကီးတစ္ပင္ရွိတယ္... ေညာင္ပင္ေအာက္မွာက ကၽြန္မတို႔စားေနက် ၿပည္႔၀ဆိုတဲ႔ထမင္းဆိုင္... ဟင္းခ်က္ေကာင္းတဲ႔ အန္တီအိရဲ႕လက္ရာက ေန႔တိုင္းစားလည္း မရုိးပါဘူး... အေဆာင္သူေတြကိုဆိုရင္ အၿမဲတမ္းဟင္း ပိုထည္႔ေပးတတ္တာေလ...

အေဆာင္သူေတြကေတာ႔ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳး မရိုးရေအာင္ပါပဲ... ကေလးဆန္ၿပီး စိတ္အရမ္းေကာက္တတ္တဲ႔ ဆုေ၀ဆိုတဲ႔ သထံုသူ... (ခုေတာ႔လည္း အေခ်ာ႔ေကာင္းတဲ႔ ကိုၾကီးနဲ႔ေတြ႕ၿပီး.. သမီးရဲ႕ေမေမၿဖစ္ေနေပါ႔...) သီခ်င္းဆိုေကာင္းတဲ႔ မေ၀ (သူလည္းမၾကာမီ ေမေမၿဖစ္ေတာ႔မည္...) ညေနတိုင္း စက္ဘီးစီးတတ္တဲ႔ ဇာၾကီး (ခုေတာ႔ ေယာက္်ားေနာက္လိုက္ၿပီး ရြာသူလုပ္ေနေလရဲ႕...) ကဗ်ာအေရးေကာင္းတဲ႔ မႏုခိုင္... အရမ္းေၾကာက္တတ္တဲ႔ တိုးတိုး (သူလည္း သားသားေမေမၿဖစ္ေနၿပီ..) အစအေနာက္သန္တဲ႔မ၀ါ (ဖက္တီးမေလးရဲ႕ေမေမ..) ေရခဲတံုးၾကီး မေဆြ... ေနာက္ၿပီးေတာ႔ ကၽြန္မရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးေလး အိမြန္... နင္နဲ႔အတူတူ Singapore မွာအလုပ္သြားလုပ္မွာလို႔ အၿမဲေၿပာတတ္ၿပီး ခုက်ေတာ႔ သေဘၤာသီးကေတာ္လုပ္ၿပီး ရန္ကုန္မွာ ဇိမ္က်ေနတာေလ... ကၽြန္မနဲ႔တစ္ခန္းတည္းေနတဲ႔ ဇာဇာကေတာ႔ စာၾကမ္းပိုး... ညညဆို စာအုပ္ထဲ၀င္မတတ္ကို စာၾကည္႔တာ... သူကတခါတေလ တစ္ေယာက္တည္းလည္း စကားေၿပာခ်င္ေၿပာေနတတ္ေသး... ပထမေတာ႔ ကၽြန္မလည္း ကိုယ္႔ကိုေၿပာေနတယ္ထင္တာ... ဘာေၿပာေနတာလဲေမးေတာ႔ သူက နင္႔ကိုမေၿပာပါဘူတဲ႔... ေမးမိတဲ႔ကၽြန္မေတာင္ ေခါင္းၾကီးသြားတယ္... ဒီအခန္းထဲ သူနဲ႔ကိုယ္ပဲရွိတာ ကိုယ္႔မေၿပာဘူးဆိုေတာ႔ ဘယ္သူ႔ေၿပာေနပါလိမ္႔ေပါ႔... ေနာက္မွသူကေၿပာၿပတယ္... သူစကားေၿပာရင္ အမွားပါတတ္လြန္းလို႔ မနက္က်ရင္သူ႕ဆရာကိုေၿပာမယ္႔စကား ခုကတည္းကေၿပာၾကည္႔ေနတာပါတဲ႔ေလ... မွားပါတယ္ ဇာဇာရယ္...

မီးမရွိတဲ႔ ရြာေလးဆိုေတာ႔ အေဆာင္မွာကမီးစက္နဲ႔မီးေပးတယ္... ည ၇နာရီကေန ၁၁နာရီအထိေပါ႔... ၁၁နာရီေက်ာ္ရင္ေတာ႔ ဖေယာင္းတိုင္အားကိုးေပေတာ႔ပဲ... ကၽြန္မကေတာ႔ ဖေယာင္းတိုင္မလိုဘူး... မီးမပိတ္ခင္က အိပ္ၿပီးသားပဲ... အဲဒီေလာက္ စာၾကိဳးစားတာ... ညဘက္ဆို အိမ္သာကို တစ္ေယာက္တည္းမသြားရဲၾကဘူး... အိမ္သာက ဟိုးၿခံေတာက္မွာဆိုေတာ႔ အားလံုးစုၿပီးသြားၾကတာ... တရုတ္ကားေတြထဲမွာ ေသြးေသာက္ညီအစ္မေတြဖြဲ႔ၾကသလုိ ကၽြန္မတို႔ေတြက ေသးေပါက္ညီအစ္မေတြဖြဲ႔ထားၾကတယ္... တစ္ေယာက္ကသြားခ်င္ၿပီဆို ေပါက္ေဖာ္ေတြေရ လို႔သာေခၚလိုက္... တန္းစီပါၿပီးသားပဲ... ၿပန္အလာက်ရင္ တစ္ေယာက္ထက္တစ္ေယာက္ အလုအယက္ေၿပးၾကတာ ခံုဖိနပ္ေတာင္ ထက္ပိုင္က်ိဳးတဲ႔အထိ...

ေရခ်ိဳးဖို႔က ေရတံုကင္ႏိွပ္ရတယ္... ႏိွပ္ၿပီးၿပီးခ်င္းလည္း ခ်ိဳးလို႔မရေသးဘူး... ေရထဲပါတဲ႔ အနည္ေတြထိုင္ေအာင္ေစာင္႔ရေသးတာ... သံဓါတ္မ်ားတဲ႔ေရေတြဆိုေတာ႔ ေရခ်ိဳးၿပီးရင္ လက္သည္းေတြကို ၀ါထိန္ေနတာပဲ... ဆံပင္ေတြဆိုတာကေတာ႔ ၾကမ္းလိုက္တာမွ ကၽြပ္ကၽြပ္ကိုၿမည္ေရာ... ဘယ္ shampoo မွ မကယ္ႏိုင္ဘူး... ကၽြန္မရဲ႕ ဆံပင္ရွည္ေတြကေတာ႔ လံုးပါးပါးခဲ႔ရတာေပါ႔...

တစ္ညတစ္ေလေတာ႔ အေဆာင္ေရွ႕ကသီခ်င္းသံ ၾကားရေလ႔ရွိတယ္... သူတို႔ခမ်ာလည္း သိပ္မသက္သာရွာပါဘူး.. အေဆာင္က ၿခံ၀နဲ႔အေ၀းၾကီးဆိုေတာ႔ အသံကုန္ဟစ္မွ သဲ႔သဲ႔ေလးၾကားရတာ... ဂစ္တာလာမတီးတဲ႔ညေတြဆိုရင္ေတာ႔ ကိုယ္တိုင္ပဲဟစ္ၾကတယ္... ကၽြန္မနဲ႔ မေ၀ကေခါင္းေဆာင္ေတြေလ... လည္ေခ်ာင္းေတြနာတဲ႔အထိကို ေအာ္ၾကတာ...

ခုေတာ႔ အဲဒီလိုလြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈေလးေတြနဲ႔ ေ၀းေနရတာ ၾကာပါၿပီ... ေႏြဦးသူေတြအားလံုးလည္း တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီေပါ႔... မဆံုၿဖစ္တာလည္း အေတာ္ကိုၾကာၿပီ... ရန္ကုန္ၿပန္ၿဖစ္တဲ႔အခါက်ရင္ေတာ႔ အားလံုးဆံုၾကဖို႔ ၾကိဳးစားရဦးမယ္... အဲဒီအခါေရာ.. အရင္လိုလြတ္လပ္ေပါ႔ပါးမႈေလးေတြ ၿပန္ရဦးမွာလားဆိုတာေတာ႔..............

ဒုတိယမိခင္ (သို႕) TU ေမွာ္ဘီ

တကၠသိုလ္ဆိုတာ ဒုတိယမိခင္လို႔ တင္စားၾကတာ ၾကားဖူးတယ္... ကၽြန္မအတြက္လည္း တကယ္ကို ဒုတိယမိခင္ပါပဲ... အင္းလ်ားကန္မရွိ သစ္ပုတ္ပင္မရွိ ဂ်ဒ္ဆင္မရွိေပမယ္႔ တသက္မေမ႔စရာ အမွတ္တရေလးေတြရွိတာေပါ႔... ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ အေတာင္စံုစငွက္ကေလးလို လြတ္လပ္ေပါ႔ပါးၿခင္းေတြနဲ႔ ဒုတိယမိခင္ရဲ႕ရင္ခြင္ထဲမွာ ေလာကၾကီးရဲ႕အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းေလ႔လာခြင္႔ ရခဲ႔တာေပါ႔...

နည္းပညာေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြက တၿခားေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြထက္ ပိုရင္းႏွီးၾကတယ္... ပိုခင္ၾကတယ္ဆိုတာလည္း အစဥ္အလာတစ္ခုပဲေလ... ၅ႏွစ္လံုးလံုး ဒီလူ ဒီဆရာ ဒီအခန္းမွာပဲ တက္ေနရတာေပမယ္႔ ပ်င္းစရာမေကာင္းခဲ႔ဘူးေနာ္... ေန႔ခင္းဘက္ lecture ခ်ိန္ေတြမွာ အိပ္ငိုက္မေနေအာင္ ဟာသေတြအမ်ိဳးမ်ိဳး ဖန္တီးတတ္တဲ႔ ေဘာ္ဒါေတြကိုလည္း သိပ္လြမ္းတယ္...

ဂ်ဒ္ဆင္မရွိေပမယ္႔ ရွိတဲ႔ေရစင္ေပၚတက္ေဆာ႔ၿပီး ေပ်ာ္ခဲ႔ဖူးတယ္... ဆရာမၾကီးေအာ္တာနဲ႔ ဆင္းေၿပးခဲ႔ရလို႔ ၀ေအာင္ေတာ႔ မေဆာ႔လဲ႔ရဘူးေပါ႔... ခေရပန္းလိုခ်င္လို႔ ခေရပင္ကိုဖိနပ္နဲ႔ပစ္တာ ဖိနပ္က အပင္ေပၚတင္ေနလို႔ ဆရာက ၀ါးလံုးနဲ႔ထိုးခ်ေပးခဲ႔ရဖူးတာလည္း မွတ္မိေသးတယ္... ကထိန္ပြဲဆိုရင္လည္း Major တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ပေဒသာပင္အလွၿပိဳင္ရတာအေမာ... ကဗ်ာစာအုပ္ထုတ္ၿပီးလိုက္ေရာင္းတုန္းက Auto ေရးခိုင္းတဲ႔သူေတြတရုန္းရုန္းနဲ႔ မင္းသမီးလိုလို ဘာလိုလိုေပါ႔ ေပါခဲ႔တာ...

ေႏြရာသီဆို ငု၀ါပန္းေတြေ၀ေနတဲ႔ ေက်ာင္းအ၀င္လမ္း ကံ႔ေကာ္တန္းေလာက္ မခန္းနားေပမယ္႔ ငု၀ါၿမင္တိုင္း လြမ္းေနဆဲေပါ႔... မိုးတြင္းဆို ေက်ာင္း၀င္းထဲ အေလ႔က်ေပါက္တဲ႔ ဖလံေတာင္ေ၀ွးေတြ မာလာဖူးေတြ လိုက္ခ်ိဳး... သရက္သီးေတြကို ၀ရံတာကေန ထီးနဲ႕လွမ္းခူးၿပီးစား... အဲဒီအရသာေတြကဘာနဲ႔မွ မလဲရက္စရာေပါ႔... ေဆာင္းႏွင္းေဖြးေဖြးေတြၾကားမွာ အဆုပ္လိုက္အခဲတိုက္ပြင္႔တတ္တဲ႔ ေငြပန္းေတြကို ခူးပန္ခဲ႔တာလည္း ဥစၥာေစာင္႔နဲ႔ နင္လားငါလားေပါ႔...

တကယ္တမ္းက်ေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းက ေတာၾကိဳအံုၾကားမွာ ဘာပကာသနမွမရွိ.. အေဆာက္အဦးရယ္လို႔ေတာင္ ၾကီးၾကီးမားမား ၿပစရာမရွိပါဘူး... ဒါေပမယ္႔ ဒီဒုတိယမိခင္ရဲ႕ရင္ခြင္ထဲမွာပဲ ဘ၀အေၾကာင္း အခ်စ္အေၾကာင္း ေလာကၾကီးရဲ႕အေၾကာင္းေတြကို ပိုသိလာရတာ... တကယ္လြမ္းပါတယ္... ေရးေနရင္နဲ႔ကို ပိုလြမ္းလာလို႔ ဆက္မေရးေတာ႔ဘူး... ကၽြန္မရဲ႕ ေဘာ္ေဘာ္ေတြအေၾကာင္းကေတာ႔ မၾကာမီ... လာမည္.... ေမွ်ာ္..............