Monday, October 8, 2012

ကိုယ္တို႔တေတြရဲ႕ အိမ္

အိမ္ဆိုတဲ႔စကားလံုးေလးမွာ ေႏြးေထြးလံုၿခံဳမႈ ေအးၿမတဲ႔ေမတၲာတရား ေႏွာင္ၾကိဳးတင္းတဲ႔ခ်စ္ၿခင္းမ်ားစြာ ေရာဖြဲ႔ပါ၀င္ေနတယ္ဆိုရင္ ၿငင္းခ်င္သူရွိဦးမလား.. အမိုးရယ္ အကာရယ္ အခင္းရယ္ရွိယံုနဲ႔ ေနစရာေတာ႔ၿဖစ္ေပမယ္႔ အိမ္မၿဖစ္ေသးပါဘူး.. အိမ္ရယ္လို႔ ပီပီၿပင္ၿပင္ၿဖစ္ဖို႔ ခ်စ္ၿခင္းေမတၲာေတြလိုတယ္.. အိမ္ၿပန္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ႔စကားက ကိုယ္႔အေတြးထဲမွာ ပဲ႔တင္အထပ္ဆံုး.. အိမ္ဆိုတာ ကိုယ္႔အတြက္ေတာ႔ ႏွလံုးသားရွိတဲ႔အရပ္.. မခမ္းနား မဆန္းၿပားေပမယ္႔ ေႏြးေထြးမႈေတြအၿပည္႔နဲ႔ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္မႈအရွိဆံုးေနရာေလး..

ကိုယ္ဟာကိုယ္ အိမ္ၿပန္ခ်င္တာကို ကိုယ္႔တိုင္းၿပည္တိုးတက္ေအာင္ ၾကံေဆာင္ဖို႔အတြက္ေတြ ဘာေတြ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ မေတြးထားပါဘူး.. ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္က ေက်းဇူးတရားကို နားလည္တဲ႔သူ.. ကိုယ္ၾကီးၿပင္းခဲ႔တဲ႔ေၿမကို မတိုးတက္ေစခ်င္ဘူးရယ္လို႔ ဘယ္ရွိပါ႔မလဲ.. ကိုယ္႔ဇာတိရန္ကုန္ၿမဳိ႕ကို သန္ရွင္းသပ္ရပ္ၿပီး ႏိုင္ငံတကာစံခ်ိန္မီ ၿမိဳ႕ၾကီး ၿဖစ္လာေစခ်င္တယ္.. အထူးသၿဖင္႔ သန္႔ရွင္းေရးနဲ႔ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး.. ယင္တေလာင္းေလာင္းနဲ႔ အမိႈက္ပံုၾကီးေတြ.. နံေစာ္ေနတဲ႔ေၿမာင္းပုတ္ေတြ.. ကြမ္းေသြးေတြ စြန္းေပေနတဲ႔ ပလက္ေဖာင္းေတြ.. လူစီးဖို႔ထုတ္ထားတာမဟုတ္တဲ႔ကားေတြနဲ႔ ေၿပးဆြဲေနတဲ႔ ယာဥ္လိုင္းေတြ.. လမ်က္ႏွာၿပင္အလား ထင္မွားရတဲ႔ လမ္းမၾကီးေတြ.. မရွိေစခ်င္ေတာ႔ဘူး.. ကိုယ္စလံုးကိုေရာက္ခါစက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေၿပာဖူးတာေလး သြားသတိရတယ္.. သူညကအိပ္မေပ်ာ္ဘူးတဲ႔.. ဘာလို႔လဲေမးေတာ႔ ရန္ကုန္ၿပည္လမ္းကို စလံုးမွာလို အိပ္စ္ပရက္စ္ေ၀းလုပ္လိုက္ရင္ ဘယ္ေနရာေတြမွာ အိပ္စစ္ေတြထားရမလဲ ေတြးေနတာနဲ႔ မိုးကိုလင္းေရာတဲ႔ေလ.. တကယ္ပါ အိမ္နဲ႔ေ၀းေနၾကသူတိုင္းရဲ႕ရင္ထဲမွာ ကိုယ္႔အိမ္ေလးသာယာလွပဖို႔ အခါအခြင္႔သင္႔တိုင္း ေတြးေနမိတတ္စၿမဲ..

ခု ကိုယ္လုပ္ေနတဲ႔အလုပ္က လုပ္ငန္းခြင္ေဘးကင္းေရးေတြ သဘာ၀ေဘးမွကာကြယ္ေရးေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ေနေလေတာ႔ ရႏိုင္သမွ်အသိပညာေတြကို ေလာဘတၾကီးဆည္းပူေနမိတယ္.. ကိုယ္တို႔ႏိုင္ငံအတြက္ လိုအပ္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္တတ္သမွ သိသမွ်ေလးနဲ႔ တတ္ႏိုင္တဲ႔ေနရာက ပါ၀င္ႏိုင္ေကာင္းရဲ႕ဆိုတဲ႔အေတြးနဲ႔ေပါ႔.. လူ႔စြမ္းအားအရင္းအၿမစ္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ စီမံခ်က္ေတြ ေလ႔လာရၿပန္ေတာ႔လဲ အတူတူပဲ.. တေန႔က်ရင္ အသံုးတည္႔ႏိုင္ပါရဲ႕လို႔ အၿမဲေတြးမိတာပါ.. တန္ခိုးရွင္ၾကီးေတြလို ဘယ္လိုေတာ႔ၿဖင္႔ေၿပာင္းလဲပစ္လိုက္မယ္ရယ္လို႔ မေတြးရဲေပမယ္႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ႔ ပါ၀င္ခ်င္မိတာအမွန္..

ႏိုင္ငံတကာလုပ္ငန္းရွင္ၾကီးေတြက ၿမန္မာၿပည္မွာ လုပ္ငန္းေတြသြားအေၿခစိုက္ဖို႔ ၿပင္ဆင္ေနတာေတြၾကားရေတာ႔ တကယ္ကိုအားတက္မိပါရဲ႕.. ကိုယ္တို႔သားခ်င္းေတြအတြက္ အလုပ္အကိုင္အခြင္႔အလမ္းေတြ ပြင္႔လန္းလာေတာ႔မယ္မို႔လား.. ဆက္သြယ္ေရးအေနနဲ႔ ဖုန္းလိုင္းေတြ အလြယ္တကူ၀ယ္လို႔ရလာတာေတြ ဖုန္းနဲ႔အင္တာနက္သံုးလို႔ရလာတာေတြအတြက္ အရမ္းပဲ ၀မ္းသားမိတယ္.. စလံုးမွာတုန္းကေတာင္ အင္တာနက္မသံုးတဲ႔ကိုယ္႔ေမေမ.. ခုေတာ႔ သူ႕ဖုန္းေလးနဲ႔ အင္တာနက္သံုး.. ကိုယ္႔ဆီကိုေမးလ္ေတြပို႔နဲ႔ ေပ်ာ္စရာပဲ ေကာင္းေသးေတာ႔တယ္.. ကိုယ္႔ပတ္၀န္းက်င္က တခ်ိဳ႔မိတ္ေဆြေတြလဲ အမိေၿမကို ၿပန္သြားၾကၿပီး စုေဆာင္းထားတဲ႔အရင္းအႏွီးေလးေတြ နည္းပညာအသစ္ေတြနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းေလးေတြ ၿပန္လုပ္ၾကတာ အမ်ားၾကီးေတြ႕ရတယ္.. ကိုယ္႔အက်ိဳးအၿမတ္အတြက္ အဓိကလုပ္ၾကတာေပမယ္႔ တဖက္တလမ္းကေတာ႔ ကိုယ္႔ေၿမကို အက်ိဳးၿပဳတာပဲမို႔လား.. အနည္းဆံုးေတာ႔ အလုပ္အကိုင္အခြင္႔အလမ္းေတြ ဖန္းတီးေပးႏိုင္မယ္ေလ..

ကိုယ္တို႔ေတြ အိပ္မက္အခါခါမက္ခဲ႔ရတဲ႔ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ၿပန္ဖြင္႔ေတာ႔မယ္ဆိုေတာ႔ ေခာတ္ရင္ေသြးေတြအတြက္ ၀မ္းသာအယ္လဲၿဖစ္မိတယ္.. အစဥ္အလာၾကီးခဲ႔တဲ႔ေက်ာင္းၾကီးမွာ အဆင္႔မွီသင္ၾကားမႈေတြနဲ႔ ၿပန္လည္စည္ကားလာေတာ႔မွာမို႔ ကိုယ္ေတာင္မွ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ၿပန္ငယ္လိုက္ခ်င္ေသးတယ္.. ၀င္ခြင္႔အမွတ္ကေတာ႔ ေဆးတကၠသိုလ္ထက္ေတာင္ ၿမင္႔ေသးသတဲ႔.. ၾကည္႔စမ္း.. ကိုယ္တို႔တေတြအေပၚ သည္ေက်ာင္းၾကီးက အဲသေလာက္ေတာင္ လႊမ္းမိုးထားသတဲ႔ေလ.. အဲသည္ေက်ာင္းၾကီးကို မွတ္မွတ္ရရ ၂ေခါက္ပဲေရာက္ဖူးပါတယ္.. ဂ်ီေဟာသူစာအုပ္ထဲက ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ၾကီးရဲ႕စိတ္၀င္စားမိတာေတာ႔ အမွန္ပဲ..

ကိုယ္တို႔အိမ္ေလး လွပသာယာၿပီး ေနခ်င္စဖြယ္ၿဖစ္ဖို႔ဆိုတာ မိသားစု၀င္ေတြအားလံုးရဲ႕ တာ၀န္ပဲမို႔လား.. အိမ္ေထာင္ဦးစီးကလဲ ညီညြတ္မွ်တာစြာ အုပ္ခ်ဳပ္တတ္မယ္.. အိမ္ရွင္မကလဲ အိမ္မႈကိစေတြကို ႏိုင္နင္းမယ္.. သားေတြသမီးေတြကလဲ ကိုယ္႔မိဘ ကိုယ္႔အိမ္ကို ခင္တြယ္အက်ိဳးၿပဳၾကၿပီး အခ်င္းခ်င္းလဲ ညီညြတ္ေနၾကမယ္ဆိုရင္ ဆင္းရဲသည္ၿဖစ္ေစ ခ်မ္းသာသည္ၿဖစ္ေစ ေနခ်င္စဖြယ္ အိမ္ေလးတစ္ေဆာင္ ၿဖစ္ကိုၿဖစ္လာရမွာေပါ႔.. ကိုယ္တိုလို အိမ္နဲ႔အေ၀းမွာေရာက္ေနတဲ႔ အိမ္ေၿပးေတြကို အေမ႔အိမ္က ဘယ္အခ်ိန္ၿဖစ္ၿဖစ္ တံခါးဖြင္႔ၾကိဳေနတယ္ဆိုတာေတာ႔ သိပ္ကို ေသခ်ာေနၿပီေလ..

Tuesday, September 4, 2012

သေဘၤာက်င္းႏွင္႔ မိန္းမလွေလးမ်ား


ကိုယ္က သေဘၤာက်င္းတစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္သူပါ.. အလုပ္သေဘာသဘာ၀ကိုက ေယာက္်ားသားမ်ားနဲ႔ ပိုၿပီးသင္႔ေတာ္တာမို႔ ကိုယ္တို႔အလုပ္ထဲမွာ မိန္းကေလးဆိုတာ ရာခိုင္ႏႈန္းနည္းနည္းပဲရွိတာေလ.. ရွိတဲ႔မိန္းကေလးေတြကလဲ အသက္ငယ္ငယ္ဆို အိမ္ေထာင္သည္ကေလးအေမေတြ.. အပ်ိဳၾကီးဆိုလဲ ၃၀ကိုေတာ္ေတာ္ေက်ာ္ ၄၀၀န္းက်င္ေတြမို႔ ကိုယ္တို႔က်င္းကေယာက္်ားဘသားေတြခမ်ာ မိန္းမလွငတ္ေနၾကသူေတြေပါ႔.. ကိုယ္က လူ႕စြမ္းအားဌာနမွာလုပ္သူမို႔ အားလံုးက မၾကာခဏ စသလိုေနာက္သလိုေၿပာတတ္ၾကတယ္.. လွတပတေလးမ်ားကို အလုပ္ခန္႔ပါဦးလားတဲ႔.. ကိုယ္တို႔ဌာနရယ္ ေငြစာရင္းဌာနရယ္မွာ လူလိုၿပီဆိုရင္ မိန္းကေလးေတြေလွ်ာက္ၾကတာမ်ားတယ္.. အင္တာဗ်ဴးေခၚၿပီဆို မိန္းမလွေလးေတြလာၾကတယ္ေပါ႔.. အဲသည္ေတာ႔မွ က်င္းထဲကေရာ ရံုးထဲကေရာ မိန္းမလွငတ္ေနၾကသူ ေယာက္်ားဘသားေတြခမ်ာ မ်က္စိအစာေကြၽးစရာ ရတယ္ေပါ႔ေလ..

ကိုယ္တို႔အလုပ္ခြင္က လူမနီးသူမနီး အစြန္အဖ်ားမွာၿဖစ္ေနတာေရာ.. ရံုးအေဆာက္အဦးရယ္လို႔ လွလွပပ သားသားနားနားမရွိတာေရာ သေဘၤာက်င္းမုိ႔ အႏၲရာယ္မ်ားတယ္လို႔ ေၿပာလို႔ရတာေရာ စတာေတြေၾကာင္႔ တခ်ိဳ႕မိန္းကေလးေတြက အင္တာဗ်ဴးမေၿဖခင္ကတည္းက လွည္႔ၿပန္သြားတတ္ၾကသလို တခ်ိဳ႕ၾကေတာ႔လည္း အလုပ္ခန္႔ေတာ႔မွ ၿငင္းၾကတာေတြ အမ်ားၾကီးေပါ႔.. အဲသည္ေတာ႔ မိန္းမလွေလးမ်ား အလုပ္ခန္႔ေရးစီမံကိန္းက ကိုယ္တို႔အတြက္ မစ္ရွင္းအင္ေပါ႔စစ္ဘဲလ္ၿဖစ္ေနတာ မဆန္းပါဘူး.. ကိုယ္တို႔ဌာနအတြက္ေတာ႔ ေယာက္်ားေလးေတြပဲ ထပ္ေခၚၿဖစ္ေနတယ္.. ေလွ်ာက္တဲ႔သူေတြထဲလဲ ေယာက္်ားေလးေတြပါေတာ႔ သိပ္ေခါင္းမစားရဘူးေပါ႔.. ေငြစာရင္းအတြက္က်ေတာ႔ အလုပ္သဘာ၀ကိုက မိန္းကေလးေတြနဲ႔ ပိုကိုက္တာမို႔လား.. မန္ေနဂ်ာကလဲ လူပ်ိဳၾကီးမို႔ အလုပ္ေခၚလိုက္တိုင္း မိန္းမလွေလးေတြကိုသာ ေရြးၿပီးေတာ႔ အင္တာဗ်ဴးေခၚခိုင္းတတ္ပါတယ္.. ခုလဲ ေငြစာရင္းမွာ လူလိုလို႔ ေခၚေနၿပန္ၿပီေလ..

ၿမန္မာမိန္းကေလး လွလွေလးေတြလဲ အင္တာဗ်ဴးလာၾကတယ္.. သူတို႔က်ၿပန္ေတာ႔ အက္စ္ပါ႔စ္ေလွ်ာက္ဖို႔ လစာ ၂၀၀၀မေပးခ်င္တာနဲ႔ပဲ အဆင္မေၿပဘူး.. ၿပီးခဲ႔တဲ႔အပတ္က ဗီယက္နမ္မလွလွေလးတစ္ေယာက္ကို အင္တာဗ်ဴးေခၚပါတယ္.. သူကေတာ႔ ပီအာမို႔ အဆင္ေၿပေလာက္တယ္ေပါ႔.. ေန႔ခင္း၂နာရီေခၚထားတာ ၃နာရီလဲေရာက္မလာ ၄နာရီလဲေပၚမလာနဲ႔မို႔ ဖုန္းဆက္လိုက္ေတာ႔ သူေရာက္ခဲ႔ပါတယ္.. အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင္႔ ၿပန္သြားတာပါ.. အီးေမးလ္ပို႔လိုက္ပါမယ္ဆိုၿပီး ေအာက္ပါအတိုင္း အီးေမးလ္ပို႔လာပါတယ္..

I'm sorry for the bad impression today for cancelling the interview without informing you in advance.
In fact, I have come to the place but couldn't find the right gate to your address. It really scared me for the first time coming as I couldn't find anybody like me around. Only just male workers and many people stared at me like an UFO... I was so terrified that I didn't know what to do at that time. I'm so sorry about my un-professional behaviour. I hope you can sympathise with me and please accept my apologise.

ဘယ္ေလာက္ဆိုးလိုက္တဲ႔လူေတြလဲေနာ္.. အင္တာဗ်ဴးလာတဲ႔သူ လန္႔ေၿပးေအာင္ေတာင္ ၀ိုင္းၾကည္႔လိုက္ၾကရတယ္ရယ္လို႔..

ခုလည္း မေလးတရုတ္မ လွလွေလးတစ္ေယာက္ အင္တာဗ်ဴးေၿဖဖို႔ေရာက္ေနၿပန္ၿပီ.. ၿဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ထမင္းစားခ်ိန္ဆင္းတာနဲ႔ၾကံဳတယ္.. က်င္းထဲကသူေတြသာမက ရံုးထဲကလူေတြပါ အဲသည္မိန္းကေလးကို ၿမင္သြားၾကတယ္ေပါ႔ေလ.. အားလံုးကလဲ ကိုယ္တို႔ဌာနကို ဖုန္းဆက္ၿပီးတမ်ိဳး လူကိုယ္တိုင္လာၿပီးတဖံု ၀ိုင္းေၿပာေနၾကတယ္.. အလုပ္ခန္႔ၿဖစ္ေအာင္ခန္႔ပါတဲ႔ေလ.. ေန႔တ၀က္ခြင္႔ယူထားလို႔ ၿပန္မယ္ၿပင္ေနၿပီး ကိုယ္တို႔ကို သူလက္မွတ္ထိုးစရာစာရြက္ေတြ ထမင္းစားမဆင္းခင္ အတင္းလုပ္ခိုင္းတဲ႔ကိုယ္႔ဂ်ာၾကီးလဲ ခုေတာ႔ သူမဟုတ္သလိုနဲ႔ ဟိုမိန္းကေလးေဖာင္ၿဖည္႔ေနတာ မၿပီးမခ်င္း ဟိုေယာင္ေယာင္သည္ေယာင္ေယာင္နဲ႔ ထိုင္ေစာင္႔ေနေလရဲ႕.. ကိုယ္က ငါသိေနတယ္ေနာ္ ဆိုတဲ႔အၾကည္႔မ်ိဳးနဲ႔ ေစာင္းၾကည္႔မိေတာ႔ စပ္ၿဖီးၿဖီးလုပ္ၿပေနတယ္..

ဤသည္ကား ကိုယ္တို႔သေဘၤာက်င္းႏွင္႔ မိန္းမလွေလးမ်ားဇာတ္လမ္းတည္း..



Thursday, August 30, 2012

ကိုယ္တိုင္ေၿဖဖို႔



အခ်စ္ဆိုတာ...

တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြအတြက္..
ပန္းသီးတစ္လံုးကို အဆိပ္ေတြေလာင္းေပးတဲ႔
စုန္းမၾကီးရဲ႕ေမွာ္အတတ္လိုမ်ိဳး..

တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြအတြက္..
ႏွင္းဆီၿဖဴေတြကို ဇြတ္အတင္းအေရာင္ေၿပာင္းေပးတဲ႔
ဘာမွန္းမသိတဲ႔ေရာင္ၿခယ္ေတြ..

တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြအတြက္..
မီးေသြးခဲကို စိန္ပြင္႔ေတြအၿဖစ္ေၿပာင္းလဲေပးတဲ႔
အပူခ်ိန္နဲ႔ဖိအား..

တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြအတြက္..
အၿဖဴေရာင္ကင္းဗက္စကို ေဆးေရာင္စံုၿခယ္သေပးတဲ႔
ပန္းခ်ီဆရာရဲ႕လက္ေတြ..

တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြအတြက္..
လိုရာေရာက္ေအာင္လမ္းညႊန္ေပးတဲ႔
လမ္းၿပၾကယ္ေလး..

တကယ္တမ္းကိုယ္လိုခ်င္ေနတာက..
အဆိပ္မထည္႔ခင္က ပန္းသီး..
အၿဖဴသက္သက္ႏွင္းဆီပြင္႔ေတြ..
စိန္ပြင္႔ၿဖစ္မသြားခင္ကမီးေသြးခဲ..
ေဆးမစြန္းခင္ကအၿဖဴေရာင္ကင္းဗက္စ..
ၾကယ္မလင္းတဲ႔ေမွာင္အတိေကာင္းကင္..
ဘာေၾကာင္႔ရယ္မွ ေၿပာင္းလဲမသြားေသးခင္က ပကတိဆိုတဲ႔အရာ..

အဲသည္ေတာ႔..
ကိုယ္႔အတြက္
အခ်စ္ဆိုတာ တကယ္ေရာလိုအပ္ပါရဲ႕လား..

ပြင္႔ၿမဴးဇင္
၃၀.၀၈.၂၀၁၂

Friday, August 17, 2012

သားသားအေၾကာင္း တေစ႔တေစာင္း

သားသားအေၾကာင္းကို ဘေလာ႔မွာ မေရးၿဖစ္တာၾကာၿပီ.. သားသားနဲ႔အေ၀းမွာေနရတာမို႔ သူ႔အေၾကာင္းေရးရင္ သူေလးကိုလြမ္းၿပီး ငိုခ်င္လာတတ္လို႔ မေရးၿဖစ္တာပါ.. ကြၽန္မနဲ႔ေတြ႕တိုင္း သားသားအေၾကာင္းေရးဖို႔ တတြတ္တြတ္ေၿပာတတ္တဲ႔ ညီမေလးေနာင္႔ရယ္.. ဆုၿမတ္ရယ္.. သားသားအေၾကာင္းေလးေတြကို သားသားၾကီးလာရင္ ၿပန္ဖတ္ခိုင္းဖို႔ မွတ္တမ္းတင္ထားခ်င္တာရယ္ေၾကာင္႔ အားတင္းၿပီးေရးလိုက္ပါတယ္..

လာမယ္႔ဇန္န၀ါရီမွာ ေလးႏွစ္ၿပည္႔မယ္႔သားသားက သူ႕ကိုယ္သူ လူၾကီးၿဖစ္ေနၿပီဆိုပဲ.. သူၾကီးလာရင္ သမၼတလုပ္မွာလို႔ ေၿပာေနတာေတာ႔ၾကာၿပီ.. ေနၿပည္ေတာ္က လႊတ္ေတာ္ကို လိုက္ပို႔ေပးခိုင္းေနတာလဲ ခဏခဏေပါ႔.. လႊတ္ေတာ္ထဲကလူေတြလဲ ကၾကီးခေခြးေတြပဲဆိုေနၾကတာပဲကို သားသားလဲဆိုတတ္ေနၿပီဆိုေတာ႔ လႊတ္ေတာ္တက္လို႔ရၿပီတဲ႔.. လူေလးကၿဖင္႔လက္ေတာက္ေလာက္ရွိေသး ညညဆို သတင္းၾကည္႔ၿပီး လႊတ္ေတာ္ထဲေၿပာေနဆိုေနတာေတြကို နားေထာင္ခ်င္တာတဲ႔.. လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ အပိုဒ္ကၾကီးတို႔ ခေခြးတို႔ ေၿပာေနတာ သူၾကားတာကိုး..

တီဗြီကလာတဲ႔ ဥာဏ္စမ္းၿပိဳင္ပြဲအစီအစဥ္ေတြဆို သူသိပ္ၾကိဳက္တယ္.. အဲသည္ဟာေတြထဲက စီစဥ္တင္ဆက္သူ ၿဖိဳးေဇာ္လင္းဆိုတာ ခုခ်ိန္မွာေတာ႔သူ႕ရဲ႕ ရိုးလ္ေမာ္ဒယ္ေပါ႔.. တေန႔တေန႔ ၿဖိဳးေဇာ္လင္းလုပ္တမ္းကစားေနတယ္တဲ႔.. အိမ္ရွိလူကုန္လဲမေနရ သူနဲ႔အတူတူ၀င္ကစားေနရတာေပါ႔.. ကြၽန္မဖုန္းဆက္လို႔ သားေလးေရ ၿဖိဳးေဇာ္လင္းလုပ္ၿပပါဦးဆို အားလံုးပဲမဂၤလာပါခင္မ်ာ.. အခုတင္ဆက္မွာကေတာ႔ ဂိုးလ္ဒင္းမိနစ္အစီအစဥ္ေလးပါ.. ဒီအစီအစဥ္ကို ပံ႔ပိုးကူညီတာကေတာ႔ ဘလာဘလာ.. ရွည္လ်ားစြာေၿပာၿပတတ္တယ္.. ကြၽန္မကိုလဲ ေမေမေရ သားသားကို ၿဖိဳးေဇာ္လင္းလို ဂ်င္းေဘာင္းဘီအနက္ေရာင္ေလး ၀ယ္ေပးပါေနာ္လို႔ ပူဆာတတ္ေသး.. ကြၽန္မေမေမကိုလဲ သင္ေပးသတဲ႔.. ၿပိဳင္ပြဲမွာ ဆုေငြ၁၀သိန္းရရင္ဘာလုပ္မလဲလို႔ သားသားေမးရင္ မားမားက ကြၽန္မေၿမးေလးကို ေပးပါမယ္ရွင္လို႔ ေၿဖရမယ္တဲ႔.. မားမားကမိန္းမမို႔လို႔ ကြၽန္ေတာ္လို႔ မေၿပာရဘူးတဲ႔ေလ.. ေမေမက စကားေၿပာရင္ ကြၽန္ေတာ္လို႔ေၿပာတတ္တာကိုး..

သားသားက ဂ်ီမက်တတ္တဲ႔ကေလးမို႔ ကြၽန္မေမေမ စိတ္မညစ္ရပါဘူး.. သူလိုခ်င္တာကို စကားခ်ိဳခ်ိဳေလးနဲ႔ေၿပာၿပီး ရေအာင္ေတာင္းတတ္တဲ႔ လူပါးေလးေပါ႔.. ကြၽန္မေမြးေန႔တုန္းက ကြၽန္မကေမးတယ္ ေမေမ႔ကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ဘာေပးမလဲလို႔ဆိုေတာ႔ သူက ကား၀ယ္ေပးမတဲ႔.. သားသားၾကီးလာရင္၀ယ္ေပးမွာတဲ႔.. ခုေတာ႔ ေမေမက အရင္သားသားကို ၀ယ္ေပးေပါ႔တဲ႔ေလ.. ဘယ္ေလာက္လည္ထားလဲလို႔.. မားမားေရ မုန္လာဥခ်ဥ္ရည္ဟင္းက ဖြားေလးမိုးခ်က္ရင္ စားမေကာင္းလို႔ မားမားခ်က္ေပးပါလားဆိုတာကတမ်ိဳး.. ဖြားေလးမိုးေရ သားသားကို ငါးဖယ္ညိဳညိဳေလးခ်က္ေပးပါ ဆိုတာကတစ္ဖံု မ်ိဳးစံုေအာင္ ခိုင္းစားတတ္ပါတယ္..

သူ႕ေဖေဖနဲ႔ဖုန္းေၿပာေတာ႔ ေဖေဖ ေဆးလိပ္ေတြမေသာက္နဲ႔ေနာ္ ေရာဂါၿဖစ္လိမ္႔မယ္တဲ႔.. ေနာက္ေန႔ထပ္ဆက္ေတာ႔ ေဖေဖ ေဆးလိပ္ေတြေသာက္ေသးလား.. မေသာက္ေတာ႔ဘူးမဟုတ္လား.. သားသားက ေဖေဖ႔စကားနားေထာင္တယ္.. ေဖေဖလဲ သားသားစကားနားေထာင္ေနာ္ တဲ႔ေလ.. အေဖကသား သားကအေဖကိုၿဖစ္ေရာ.. သားသားကဥာဏ္ေကာင္းတာ ေဖေဖနဲ႔တူလို႔ဆိုတာမ်ိဳးလဲ ဖားတတ္ေသး.. ေခ်ာတာကေတာ႔ ေမေမနဲ႔တူလို႔တဲ႔.. ေဖေဖနဲ႔တူရင္ ဗိုက္ပူၾကီးၿဖစ္ေနမွာေပါ႔လို႔ သူ႕အေဖကြယ္ရာမွာ ကြၽန္မကိုေၿပာတယ္ေလ.. သားသားက မိန္းကေလးေတြကိုပဲခ်စ္တာ မားမားက မိန္းမၾကီးၿဖစ္ေနၿပီဆိုၿပီး ကြၽန္မေမေမကိုလဲ ေနာက္တတ္ေသးတယ္..

သားသားက ကစားစရာဆို ပါဇယ္လ္ေလးေတြဆက္တာၾကိဳက္တယ္.. အခု၆၀ေလာက္ပါတဲ႔ ပါဇယ္လ္ေလာက္ေတာ႔ ေအးေအးေဆးေဆးဆက္ႏိုင္ေနၿပီ.. ေနာက္ၿပီး အိုးပုတ္ေတြနဲ႔ ဟင္းခ်က္တမ္းေဆာ႔တယ္.. ခုေခာတ္ကေလးေတြက ကံေကာင္းတယ္ေလ.. သူ႔အိုးပုတ္ေလးေတြကလဲ ကစားခ်င္စရာ.. ဂက္စ္မီးဖို.. မိုက္ခရိုေ၀႔ဖ္.. စံုေနေရာ.. အိုင္ပတ္ကေတာ႔ သားသားအသည္းစြဲ.. သူ႕ကိုယ္သူ အိုင္ပတ္နဲ႔ရိုက္ထားတဲ႔ ပံုေတြလဲ မနည္းဘူး.. အေမတူသားေပါ႔.. သနပ္ခါးလိမ္းရတာကိုလဲ သေဘာက်ေနတယ္ဆိုပဲ.. ေရခ်ိဳးၿပီးတာနဲ႔ သနပ္ခါးလိမ္းခိုင္းေတာ႔တာပဲတဲ႔..

အရုပ္ေတြထဲမွာ သားသားအသည္းစြဲ ပင္ကီဆိုတဲ႔ ၀က္၀ံေလးရွိတယ္.. ငယ္ငယ္ကတည္းက သူဘယ္သြားသြား ေခၚသြားတယ္.. သက္ရွိတစ္ေယာက္လို သေဘာထားတာ.. သူက ပင္ကီကို အရုပ္လို႔ေၿပာရင္ လံုး၀မၾကိဳက္ဘူး.. သူ႕ညီမေလးတဲ႔ ပင္ကီက.. ဟိုတေလာက သူ႕ပင္ကီေလးကေဟာင္းေနလို႔ ဆင္တူေလးေနာက္တေကာင္ ၀ယ္ေပးဖို႔လိုက္ရွာေတာ႔ ပန္းေရာင္ေလးမရဘူး.. ညိဳေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔ေလးပဲရတာနဲ႔ ၀ယ္ေပးလိုက္တယ္.. သူက အညိဳေလးကို ဘေရာင္နီလို႔ နာမည္ေပးထားတယ္တဲ႔.. အၿပင္သြားရင္ ပင္ကီနဲ႔ဘေရာင္နီ တေယာက္တလွည္႔စီေခၚသြားသတဲ႔ေလ.. သားသားအတြက္ တကယ္႔ညီမေလးယူမလားေမးေတာ႔ မယူဘူးတဲ႔..

ခုတေလာ ေၿပာေၿပာေနတာေတာ႔ သားသားက လုပ္ခ်င္တာေတြမ်ားေနတယ္တဲ႔.. မင္းသားလဲလုပ္ခ်င္တယ္ ၿဖိဳးေဇာ္လင္းလဲလုပ္ခ်င္တယ္ ခ်က္ၾကီး (စဖိုမွဴး) လဲလုပ္ခ်င္တယ္.. သမၼတကေတာ႔ လုပ္ကိုလုပ္မွၿဖစ္မွာဆိုပဲ.. ကြၽန္မေမေမကေတာင္ေၿပာေနတယ္.. အသက္ရွည္မွၿဖစ္မယ္.. သမၼတအဖြားလုပ္ခ်င္ေသးလို႔တဲ႔..

Wednesday, August 8, 2012

ကိုယ္႔ကမၻာေလးထဲမွာ


ကိုယ္ရွင္သန္ေနထိုင္ရတဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေပ်ာ္သလားမေပ်ာ္သလားဆိုတာ တကယ္တမ္းေတာ႔ စိတ္ပါပဲ.. စိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္တယ္လို႔လက္ခံထားလိုက္ရင္ အထိုက္အေလ်ာက္ေတာ႔ ေပ်ာ္သြားတတ္တာပါပဲေလ.. ကိုယ္လား.. ေပ်ာ္ပါတယ္.. ေပ်ာ္ေအာင္ေနပါတယ္.. လုပ္သင္႔တာေတြခ်ည္းပဲ လုပ္ေနရတာၿငီးေငြ႔လာရင္ လုပ္ခ်င္တာကို သင္႔မသင္႔ေတြးမေနပဲ လုပ္ၿပစ္လိုက္တယ္.. မွားေတာ႔လဲေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးခံစားလိုက္ယံုေပါ႔လို႔သာေတြးထား.. ရွိၿပီးသား ဆင္ၿခင္တံုတရားေလးေၾကာင္႔ စည္းလြတ္၀ါးလြတ္ေတာ႔ ဘာမွၿဖစ္မသြားဖူးေသးပါ.. အို.. ဘာၿဖစ္ၿဖစ္.. ေပ်ာ္ပါတယ္.. ကုိယ္တကယ္ေပ်ာ္ပါတယ္ကြယ္..


ကိုယ္႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ ခုတေလာ အေၿပာင္းအလဲေသးေသးေလးေတြေတာ႔ မ်ားသား.. အိမ္တစ္အိမ္လံုး ငွားၿပီးေနေနရာက သူမ်ားအိမ္မွာ အခန္းငွားၿပီး သြားေနလိုက္တယ္.. တစ္အိမ္လံုးတာ၀န္မယူရေတာ႔တာမို႔ အခ်ိန္ေတြေတာင္ ပိုထြက္လာသလိုလို.. ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး သိပ္မညံ႔လွတဲ႔ကိုယ္႔အတြက္ သူမ်ားအိမ္ေပမယ္႔ လူတိုင္းနဲ႔အဆင္ေၿပေၿပပါပဲ.. ကိုယ္က ရြက္က်ပင္ေပါက္လို လူစားမ်ိဳးမို႔ ဘယ္မွာေနေန ေနေပ်ာ္ပါရဲ႕.. သားေလးနဲ႔အေ၀းမွာေပမယ္႔ ကိုယ္ေပ်ာ္ေအာင္ၾကိဳးစားထားပါတယ္.. အို.. ဘာၿဖစ္ၿဖစ္.. ေပ်ာ္ပါတယ္.. ကုိယ္တကယ္ေပ်ာ္ပါတယ္ကြယ္..


ကိုယ္႔သားေလးက ကိုယ္နဲ႔အၾကိဳက္တူတယ္.. အရသာခပ္ၿပင္းၿပင္း ခ်ဥ္ငံစပ္ေတြၾကိဳက္တယ္.. မွ်စ္ဟင္းၾကိဳက္တယ္.. မုန္လာဥခ်ဥ္ရည္ဟင္းၾကိဳက္တယ္တဲ႔.. ေလးၿဖဴသီခ်င္းေတြကို အသံေနအသံထား ဟန္အမူအယာအၿပည္႔နဲ႔ ဆိုၿပတတ္တာ ကုိယ္႔သားမွကိုယ္႔သားအစစ္.. သူ႔အေဖလိုသာဆို ေရာင္စံုေဘာလံုး တစ္လံုးငါးၿပားဆိုတာေလာက္ကို ကီး၀င္ေအာင္ မနည္းသင္ေပးရမွာကိုး.. ၿပီးေတာ႔ ကိုယ္႔သားေလးက ကိုယ္႔လိုပဲ စပ္စုတယ္.. သိခ်င္တာေတြမ်ားတယ္.. ကိုယ္႔ထက္သာတာကေတာ႔ သူက မွတ္ဥာဏ္သိပ္ေကာင္းတာပါပဲ.. လူတစ္ေယာက္ကို တစ္ခါသာၿမင္ဖူးထား.. ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာမွတ္မိတုန္း.. သူေတာ္ေတာ္ငယ္ငယ္ကေလးတုန္းက အေၾကာင္းေတြကိုလဲ ခုထက္ထိ ၿပန္ေၿပာၿပႏိုင္ေသးတယ္.. ၿပီးေတာ႔ သားေလးက နား၀င္ခ်ိဳေအာင္သိပ္ေၿပာတတ္တယ္.. သူလိုခ်င္တာကို အေၿပာခ်ိဳခ်ိဳေလးနဲ႔ မရရေအာင္ ေတာင္းတတ္တယ္ေပါ႔.. ေမေမ႔ေမြးေန႔မွာ ဘာလက္ေဆာင္ေပးမလဲေမးေတာ႔ ကား၀ယ္ေပးမယ္တဲ႔.. ဘယ္ေတာ႔လဲဆိုေတာ႔ သားသားၾကီးလာရင္တဲ႔.. ခုေတာ႔ ေမေမကသားသားကို အရင္၀ယ္ေပးတဲ႔ေလ.. လူလည္ေလးေပါ႔.. သားသားလို သားလိမ္မာေလးရွိေနမွၿဖင္႔ အို.. ဘာၿဖစ္ၿဖစ္.. ေပ်ာ္ပါတယ္.. ကုိယ္တကယ္ေပ်ာ္ပါတယ္ကြယ္..


ကိုယ္ကေတာ႔ စိတ္ထဲမပါရင္ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာလဲ မေၿပာခ်င္ဘူး.. ခုႏွစ္ပိုင္းမွာ ပိုဆိုးလာတယ္.. လူတစ္ေယာက္က ကိုယ္႔ကို ရင္ထဲကမပါဘဲ လာၿပီးခ်ိဳသာေနရင္လဲ စိတ္ထဲမွာကို ခိုးလိုးခုလုၿဖစ္ေနေရာပဲ.. အဲသလိုမ်ိဳးေတြကို အရင္ကထက္ပိုၿပီး စက္ဆုပ္လာမိသလိုပဲ.. စိတ္မထင္ရင္မထင္သလို စိတ္ထဲရွိတဲ႔အတိုင္း ေၿပာေၿပာမိေနတတ္တယ္.. ရလဒ္ကေတာ႔ မုန္းသူေတြပိုလာတယ္.. အထူးသၿဖင္႔ အလုပ္ထဲက မိန္းမၾကီးေတြ.. သူတို႔နဲ႔ကိုယ္နဲ႔ အရြယ္တူတာလဲမဟုတ္.. အလုပ္အကိုင္အဆင္႔အတန္းလဲမတူ.. လာလာၿပီး ၿပိဳင္သလိုလို မနာလိုလို႔ ရိသလိုလိုလာလုပ္ရင္ တုပ္ထဲ႔ေပးလိုက္တယ္.. နားေအးသြားတာေတာ႔အမွန္ပဲ.. အို.. ဘာၿဖစ္ၿဖစ္.. ေပ်ာ္ပါတယ္.. ကုိယ္တကယ္ေပ်ာ္ပါတယ္ကြယ္..

အသက္ကေလးက ၃ထိပ္စည္းေရာက္လာေတာ႔ အိုလာမွာ ရင္႔လာမွာကို မလိုခ်င္ဘူးၿဖစ္လာတယ္.. အရင္က မ်က္ႏွာေၿပာင္နဲ႔အၿမဲေနေပမယ္႔ ခုေတာ႔ ၿပင္ၿပင္ဆင္ဆင္ၿဖစ္လာတယ္.. ဘာမဆို ၿမန္ၿမန္လုပ္တတ္လို႔သာေတာ္ေတာ႔တယ္.. မနက္မနက္ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး Toner တစ္ထပ္..  Moisturizer တစ္ထပ္.. Foundation Liquid တစ္ထပ္.. Powder တစ္ထပ္.. Eye shadow ေတြ.. ပါးနီေတြ.. ႏႈတ္ခမ္းနီေတြ အၿပည္႔ၿပင္ရတာေတာင္ နာရီ၀က္ထက္ ပိုမၾကာလို႔ ၇နာရီခြဲတက္ရတဲ႔အလုပ္ကို မိတ္ကပ္အၿပည္႔နဲ႔ ေက်ာ႔ေက်ာ႔ေလး တက္ႏိုင္သေပါ႔ေလ.. ညညဆိုလဲ မိတ္ကပ္ေတြေသေသခ်ာခ်ာဖ်က္ Moisturizer ေလးလိမ္းၿပီးမွ အိပ္တတ္တာ အက်င္႔ၿဖစ္ေနၿပီ.. အို.. ဘာၿဖစ္ၿဖစ္.. ေပ်ာ္ပါတယ္.. ကုိယ္တကယ္ေပ်ာ္ပါတယ္ကြယ္..

စလံုးမွာေနတာၾကာေတာ႔ စလံုးကလူေတြအက်င္႔ ကူးကူးလာတယ္.. ပိတ္ရက္ကေလးနည္းနည္းရရင္ ခရီးသြားခ်င္တယ္.. ေလွ်ာ႔ေစ်းနဲ႔ရမလားလို႔ ေခ်ာင္းေခ်ာင္းေနတတ္လာၿပီ.. ကိုယ္႔ေမြးေန႔တုန္းကေတာင္ ဘာတမ္သြားလိုက္ေသးတယ္.. စလံုးသူေဌးပိုင္တဲ႔ ရီေဆာ႔တ္မွာတည္းတယ္.. စလံုးကို ခပ္ေရးေရးလွမ္းၿမင္ႏိုင္တဲ႔ေနရာ.. ပင္လယ္ကမ္းေဘးေပမယ္႔ ကမ္းေၿခေတာ႔မရွိဘူး.. သဲေသာင္ၿပင္မရွိဘူး.. အစားအေသာက္ေတြကေတာ႔ ကိုယ္႔အၾကိဳက္ ေလးေလးပင္ပင္ အရသာၿပင္းၿပင္းေတြ.. ေရၿပင္ေပၚက စားေသာက္ဆိုင္ေလးမွာ ပင္လယ္ေလေလးခံစား ေနၿခည္ႏုႏုေႏြးေႏြးေလးေအာက္ ညေနစာစားရတာ ကိုယ္႔အၾကိဳက္.. အုန္းစိမ္းရည္ေလးေတာင္ ေသာက္လိုက္ေသး.. ေစ်း၀ယ္ရတာလဲေကာင္းပါ႔.. မာဆာ႔ခ်္ကလဲ ဇိမ္ရွိပါ႔.. ၂ရက္ေနၿပီး မၿပန္ခ်င္ၿပန္ခ်င္နဲ႔ ၿပန္လာခဲ႔ရတယ္.. ေနာက္တခါက်ရင္ေတာ႔ သဲေသာင္ေပၚလမ္းေလွ်ာက္ ခရုေကာက္လို႔ရမယ္႔ ဘင္တန္ကိုသြားမယ္လို႔ ေတးထားရင္းေပါ႔.. အို.. ဘာၿဖစ္ၿဖစ္.. ေပ်ာ္ပါတယ္.. ကုိယ္တကယ္ေပ်ာ္ပါတယ္ကြယ္..

လူတိုင္းကေၿပာတယ္.. ပိန္သြားတယ္တဲ႔.. ကိုယ္လဲ ထူးၿပီးေတာ႔ ပိန္ေအာင္ၾကိဳးစားတာ မဟုတ္ပါဘူး.. အစားေတာ႔ေလွ်ာ႔မိတာအမွန္.. မနက္စာကိုမ်ားမ်ားစား.. ေန႔လည္စာကိုသင္႔ယံု.. ညေနစာေတာ႔ အၿပဳတ္ေလးေလာက္.. ဒါပါပဲ.. ပံုမွန္ေလ႔က်င္႔ခန္းေလးေတာင္ မလုပ္ၿဖစ္ပါဘူး.. လုပ္မယ္လို႔ေတာ႔ စဥ္းစားထားတယ္.. တေန႔ေန႔ေပါ႔.. ခ်က္ရၿပဳတ္ရတာလဲ အရင္ေလာက္စိတ္မပါဘူး.. ဂ်ီးမမ်ားဘဲ ခ်က္ေကြၽးတာကို ကုန္ေအာင္စားေပးတဲ႔သူနဲ႔ ရထားလို႔သာပဲ.. ခ်က္လိုက္တုိင္း ပစ္ထည္႔ဟင္းေတြၿဖစ္လို႔.. ထင္ရာေတြပစ္ထည္႔ၿပီး ခ်က္ေနတာမို႔လား.. ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ခ်က္စားခ်င္စိတ္လဲ မရွိဘူး.. ခုေတာ႔ ၀ါတြင္းမို႔ ကိုယ္႔ေမြးေန႔ရယ္ သူ႔ေမြးေန႔ရယ္မွာ သက္သက္လြတ္စားေနၾကတယ္.. ၾကက္ဥက သက္သက္လြတ္ပါတယ္လာေၿပာေနလို႔ ရန္ၿဖစ္ရေသး.. ရွင္မစားႏိုင္ရင္ မစားနဲ႔လို႔ ေအာ္ထည္႔လိုက္တယ္.. အို.. ဘာၿဖစ္ၿဖစ္.. ေပ်ာ္ပါတယ္.. ကုိယ္တကယ္ေပ်ာ္ပါတယ္ကြယ္..


ၿပည္ေတာ္ၿပန္ၾကသူေတြသတင္းၾကားရရင္ ကိုယ္လဲ ၿပန္ခ်င္လိုက္တာကိုရူးလို႔.. အေၿခအေနအရပ္ရပ္ေၾကာင္႔ ခုထိေတာ႔ ၿပန္ဖို႔လမ္းမၿမင္ေသးဘူး.. စီစဥ္ေနတာ က်ိတ္ၾကံေနတာေတြေတာ႔ ရွိသေပါ႔.. ကိုယ္႔ေၿမက ကိုယ္႔အိမ္မွာသာေနရ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္လုပ္ခ်င္ပါရဲ႕.. ေစ်းေရာင္းရမလား.. ဘာၿဖစ္ၿဖစ္.. တစ္ခုပဲ.. ကိုယ္ကတစ္ကိုယ္ရည္တစ္ကာယမဟုတ္ေတာ႔.. ကိုယ္႔မိသားစုရယ္.. ကိုယ္႔သားေလးရယ္အတြက္ မေနခ်င္တဲ႔အရပ္မွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနေနရတယ္ေပါ႔.. စလံုးမွာကလဲ တေၿဖးေၿဖးေနလို႔မေကာင္းေတာ႔ဘူး.. အထူးသၿဖင္႔ ကိုယ္တို႔လိုႏိုင္ငံၿခားသားေတြ.. မွီခိုေတြကို တင္းၾကပ္လိုက္.. ေနထိုင္အလုပ္လုပ္ခြင္႔စည္းမ်ဥ္းေတြကို မ်ိဳးစံုေၿပာင္း.. ေနစားရိတ္စားစားရိတ္ေတြကလဲ ေခါင္ခိုက္ေနေရာ.. မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ.. ကိုယ္႔ေၿမမွာ ခု၀င္ေငြရဲ႕တ၀က္ေလာက္ေတာင္ ရွာႏိုင္ဖို႔က မလြယ္လွဘူးကိုး.. အို.. ဘာၿဖစ္ၿဖစ္.. ေပ်ာ္ပါတယ္.. ကုိယ္တကယ္ေပ်ာ္ပါတယ္ကြယ္..

ခုတေလာ အလုပ္ေတြကလဲ မ်ားမွမ်ား.. ကုိယ္နဲ႔ဆိုင္ဆိုင္မဆိုင္ဆိုင္ ေပးလာရင္ေတာ႔ လုပ္လိုက္တာပါပဲ.. ၾကာေတာ႔ အလုပ္ကို ၿငီးေငြ႔လာတယ္.. တစ္ေနရာတည္းမွာ ငါးႏွစ္ေက်ာ္လာၿပီဆိုေတာ႔လဲ ၿငီးေငြ႔တာ မဆန္းပါဘူး.. အလုပ္ေၿပာင္းပါလားဆိုေတာ႔လဲ မေၿပာင္းခ်င္.. အေၿခခံလစာကသိပ္မေကာင္းလွေပမယ္႔ ဆုေၾကးေလး အစုရွယ္ယာေလးနဲ႔ေပါင္းလိုက္ေတာ႔ မဆိုးဘူးဆိုတာထက္ကို ပိုေနေသးတာမို႔လား.. ကိုယ္႔အၿဖစ္က စားရမွာလဲသဲတရွပ္ရွပ္ ပစ္ရမွာလဲအဆီတ၀င္း၀င္းဆိုသလို ၿဖစ္ေနၿပီ.. အလုပ္မွာလဲ ၿငီးေငြ႔မယ္႔သာၿငီးေငြ႔ေနတာ.. မန္ေနဂ်ာကလဲ ကိုယ္ၿပီးရင္ၿပီးတယ္.. ဆူတာပူတာလဲမရွိ.. ငယ္သားေတြကလဲ သင္ရတာ အာေပါက္တာကလြဲလို႔ ကုိယ္႔အေပၚေကာင္းၾကပါရဲ႕.. အဲသည္ေတာ႔လဲ.. ေနၿမဲေပါ႔.. ၿငီးလြန္းမကၿငီးလာမွ ေဆးခြင္႔ေလးယူၿပီး နားပစ္လိုက္.. ကာရာအိုေကေလးဘာေလး သြားဆိုပစ္လိုက္ယံုပဲ.. အို.. ဘာၿဖစ္ၿဖစ္.. ေပ်ာ္ပါတယ္.. ကုိယ္တကယ္ေပ်ာ္ပါတယ္ကြယ္..

ခုေနာက္ပိုင္း ကိုယ္႔ကို သံသယေတြက ၾကီးစိုးေနတယ္.. ေကာင္းေတာ႔မေကာင္းမွန္းသိရဲ႕.. ဘာကိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သံသယတ၀က္မကနဲ႔ ကိုယ္႔စိတ္ကိုကိုယ္ ႏွိပ္စက္မိေနတတ္တယ္.. တခ်ိဳ႕အေၾကာင္းအရာေတြကေတာ႔ သံသယၿဖစ္ေလာက္စရာ အေထာက္အပံ႔ေတြ ရွိေနတာကိုး.. သို႔ေပမယ္႔ အရာရာကို သံသယၾကီးစြာ ကိုယ္တြယ္ေနမိတာေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ဘ၀င္မက်လွဘူး.. အေသးအဖြဲေလးကအစ သံသယဆိုတာၾကီးက ခံခံေနလို႔ ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ကိုမရွိလွဘူး.. တကယ္ေတာ႔ ကိုယ္က ဘာကိုမွသံသယမထားလိုသူ.. အစြဲအလမ္းလဲ မၾကီးလိုသူ.. ခုေတာ႔ ကုိယ္ၿဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ ဆန္႔က်င္ေနတာက ကိုယ္႔ရဲ႕စိတ္ေပါ႔.. ကိုယ္ရူးေနၿပီလား.. ယဥ္ယဥ္ေလးထင္တယ္.. အို.. ဘာၿဖစ္ၿဖစ္.. ေပ်ာ္ပါတယ္.. ကုိယ္တကယ္ေပ်ာ္ပါတယ္ကြယ္..

နားလည္မႈဆိုတာကို လူတိုင္းဆီကကိုယ္မလိုခ်င္ပါဘူး.. ကိုယ္အေလးထားတဲ႔လူေတြဆီကေတာ႔ လိုခ်င္တယ္.. ကိုယ္က သိပ္နားလည္ရခက္တဲ႔လူစားမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးလို႔လဲ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ထင္မိရဲ႕.. ၿပီးေတာ႔ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူေတြကိုလဲ ကိုယ္နားလည္ေပးႏိုင္ပါတယ္.. ခြင္႔လႊတ္တယ္ဆိုတာကေတာ႔ နားလည္ေပးဖို႔ထက္ပိုခက္မယ္.. ကိုယ္႔အတြက္ကေတာ႔ တတ္ႏိုင္သမွ် နားလည္ခြင္႔လႊတ္ေပးလိုက္ၿခင္းက ကိုယ္႔ေပ်ာ္ရႊင္မႈနဲ႔ တိုက္ရိုက္အခ်ိဳးက်တယ္လို႔ ခံယူထားတာပါ.. ကိုယ္႔ကို နားလည္ေပးတတ္တဲ႔ ကိုယ္ေၿပာခ်င္တာေတြ အၿမဲတမ္းသီးခံနားေထာင္ၿပီး ထပ္တူမွ်ေ၀ခံစားေပးတတ္တဲ႔ နားတစ္စံုနဲ႔ရင္ဘတ္တစ္ခုပိုင္ရွင္တစ္ေယာက္ ရွိေနေသးတာကိုက ေက်နပ္စရာပါ.. အို.. ဘာၿဖစ္ၿဖစ္.. ေပ်ာ္ပါတယ္.. ကုိယ္တကယ္ေပ်ာ္ပါတယ္ကြယ္..

ကိုယ္႔ကမၻာေလးထဲမွာ ခုထိေတာ႔... အို.. ဘာၿဖစ္ၿဖစ္.. ေပ်ာ္ပါတယ္.. ကုိယ္တကယ္ေပ်ာ္ပါတယ္ကြယ္..

Friday, July 27, 2012

ကဗ်ာ႔ၿမစ္ဖ်ား



အတိတ္ရဲ႕အရိပ္အေငြ႕ေတြရယ္..
ခံစားခ်က္ေတြရယ္အၿပည္႔နဲ႔ႏွလံုးသားကို..
အိပ္မက္ေတြနဲ႔ရံထားရင္း..
အနာဂတ္ဆီလွမ္းေနဆဲမွာ...

ပစၥဳပၸန္အမွန္တရားက..
အိပ္မက္ေတြကိုတတိတိစားလာလိုက္တာ..
ငါ႔ႏွလံုးသားလဲ..
ခပ္ပါးပါးပဲက်န္ေတာ႔တယ္...

ႏွလံုးသားနံရံပါးေတြက..
ခံစားခ်က္ေတြကိုယိုစိမ္႔ခြင္႔ၿပဳလိုက္ေတာ႔..
စကားလံုးေတြအၿဖစ္..
ခုန္ေပါက္စီးဆင္းေစလိုက္တာ..
ခုေတာ႔...
ကဗ်ာၿမစ္ေတြကို ေ၀လို႔ဖ်ာလို႔...

ပြင္႔ၿမဴးဇင္
၂၇.၀၇.၂၀၁၂

Wednesday, June 20, 2012

စာေမးပြဲမ်ားႏွင္႔ကြၽန္မ


ကြၽန္မတို႔ရွင္သန္ၾကီးၿပင္းခဲ႔တဲ႔ သက္တမ္းတေလွ်ာက္လံုး စာေမးပြဲဆိုတဲ႔ေ၀ါဟာရနဲ႔ မစိမ္းၾကပါဘူး.. သူငယ္တန္းစတက္တယ္ဆိုကတည္းက စာေမးပြဲဆိုတာနဲ႔ စတင္ရင္းႏွီးရၿပီ.. စာေမးပြဲဆိုတာၾကီးရဲ႕ ဖိစီးမႈကို အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ႔ ၾကံဳရၿပီေလ.. စာေမးပြဲေၿဖရင္ ေအာင္ကိုေအာင္ရမယ္ ဆိုတဲ႔အသိတရားက ကြၽန္မစိတ္ထဲဘယ္ကဘယ္လိုစြဲလာလဲဆိုတာ မမွတ္မိေပမယ္႔ သိတတ္စအရြယ္ေလးကတည္းက စာေမးပြဲက်မွာကို ကြၽန္မ သိပ္ေၾကာက္တတ္ခဲ႔တယ္..

ကြၽန္မၿဖတ္သန္းခဲ႔တဲ႔ေက်ာင္းသူဘ၀တေလွ်ာက္ မွတ္မွတ္ရရ စာေမးပြဲတစ္ခါက်ဖူးပါတယ္.. ၃တန္းတုန္းကေပါ႔.. အဲသည္တုန္းက အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင္႔ ေက်ာင္းအပ္ေနာက္က်ၿပီး ေက်ာင္းဖြင္႔တာတစ္လၾကာမွ ကြၽန္မေက်ာင္းစတက္ရတယ္.. ခုေခာတ္လို က်ဴရွင္ေတြဘာေတြလဲ ေခာတ္မစားေသးေတာ႔ ေႏြရာသီမွာလဲ စာၾကိဳလုပ္ထားတာမ်ိဳး မရွိဘူးေလ.. ၿဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ကြၽန္မေက်ာင္းစတက္ၿပီး ေနာက္တေန႔မွာ လပတ္စာေမးပြဲ ေၿဖရပါတယ္.. ဘာစာမွ မကူးရေသး မလုပ္ရေသးတဲ႔ကြၽန္မ ၿမန္မာစာနဲ႔ သခၤ်ာကိုေတာ႔ ေအာင္ရံုေလးေၿဖႏိုင္ခဲ႔ေပမယ္႔ အဂၤလိပ္စာေတာ႔ ၂၈မွတ္ပဲရၿပီး ဘုန္းခနဲက်ပါေတာ႔တယ္.. အတန္းထဲမွာ စာေမးပြဲက်သူက ကြၽန္မတစ္ေယာက္တည္း.. ရီပို႔ကတ္ရတဲ႔ေန႔က ကြၽန္မမွာငိုလိုက္ရတာ.. ေမေမ႔ကိုလဲမေၿပာရဲပဲ တိတ္တိတ္ကေလးေနတာေပါ႔.. ေနာက္ေတာ႔လဲ ေမေမကသိသြားတာပါပဲ.. ေနာက္ေန႔က်ေတာ႔ ေမေမကိုယ္တိုင္ ေက်ာင္းကိုလိုက္ၿပီး ဆရာမနဲ႔ေတြ႔၊ ကြၽန္မကို ေသေသခ်ာခ်ာအပ္တာေပါ႔.. ကြၽန္မလဲ အဲသည္ကစလို႔ အဂၤလိပ္စာကို ပိုၿပီးဖိၾကိဳးစားခဲ႔တယ္.. အမွတ္တရပါပဲ.. ၃တန္းအတန္းတင္စာေမးပြဲမွာ ကြၽန္မ အဂၤလိပ္စာအမွတ္ ၁၀၀အၿပည္႔နဲ႔ ပထမဆုယူခဲ႔ရတယ္.. စိတ္ထဲမွာေတာ႔ သိပ္ေက်နပ္လွတယ္မဟုတ္ေသးဘူး.. တေန႔က်ရင္ တတန္းလံုးစာေမးပြဲက်ခဲ႔ရင္ေတာင္ ကြၽန္မေတာ႔ ေအာင္ကိုေအာင္ရမယ္လို႔ ေတးထားတုန္း.. ကြၽန္မအတြက္ေတာ႔ စာေမးပြဲက်ခဲ႔ၿခင္းက ပိုၾကိဳးစားဖို႔အတြက္ တြန္းအားတစ္ရပ္ၿဖစ္ခဲ႔တယ္ေလ..

ကြၽန္မမွာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အက်င္႔တစ္ခုရွိတယ္.. ေရာဂါပဲေၿပာရမလား.. စိတ္စြဲေနတဲ႔အရာေတြကို ညညက်ရင္ အိပ္မက္ေယာင္ၿပီး ထလုပ္တတ္တာမ်ိဳး.. မနက္က်ရင္ စာေမးပြဲေၿဖရမယ္ဆို ညဘက္အိပ္ေနရင္းက ေယာင္ၿပီး ခဲတံေတြထခြၽန္ေနတာမ်ိဳး.. စာေတြထက်က္ေနတာမ်ိဳးေတြေပါ႔.. ပထမေတာ႔ ေမေမက ကြၽန္မႏိုးၿပီး ထလုပ္ေနတာထင္လို႔ေလ.. အဲသည္အခ်ိန္ဆို ဘယ္သူစကားသြားေၿပာေၿပာ ဘာမွၿပန္မေၿပာတာ.. မ်က္ႏွာက တမ်ိဳးၾကီးၿဖစ္ေနတာေတြ ၿမင္ေတာ႔မွ ေယာင္ေနမွန္းသတိထားမိတာေလ.. မနက္အိပ္ယာႏိုးလို႔ ကြၽန္မကိုၿပန္ေမးရင္ ဘာမွမသိေတာ႔ဘူး.. စာေမးပြဲနဲ႔ပတ္သတ္ရင္ အဲသေလာက္အစြဲၾကီးတတ္တဲ႔ ကြၽန္မကို အိမ္ကလူေတြက စာေၿခာက္ရုပ္လို႔ ေခၚၾကတယ္ေလ..

၁၀တန္းေရာက္တဲ႔ႏွစ္မွာေတာ႔ ကြၽန္မငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေတးထားခဲ႔တာေလး လက္ေတြ႔ၿဖစ္လာခဲ႔တယ္.. ပထမလပတ္စာေမးပြဲမွာ တစ္ေက်ာင္္းလံုး အဂၤလိပ္စာက်ၿပီး ကြၽန္မတစ္ေယာက္ပဲ ေအာင္တယ္ေလ.. ေအာင္တာမွ အမွတ္၉၀နဲ႔ေပါ႔.. ဆရာမက Q&A ၁၀ပုဒ္ကို အမွတ္၁၀၀ဖိုး ေမးလိုက္တာကို.. Selected Myanmar Tales ဆိုတဲ႔ ၿပဌာန္းစာအုပ္ထဲက ပံုၿပင္ေတြကို မဖတ္ထားတဲ႔သူေတြမ်ားေတာ႔ အားလံုး က်ၾကတာေပါ႔.. ပံုၿပင္ေတြကို ကာတြန္းကားထဲက ဇာတ္ေၾကာင္းေၿပာသူေလသံနဲ႔ ခဏခဏ ေအာ္ေအာ္ဖတ္ေနတတ္တဲ႔ ကြၽန္မကေတာ႔ ေမးခြန္းအားလံုး ေၿဖႏိုင္ပါတယ္.. ဒါေတာင္ meet ရဲ႕ past tense က met ကို meeted လုပ္မိလို႔ ၁၀မွတ္ေလ်ာ႔သြားရေသးတယ္.. ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ စာေမးပြဲနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ငယ္ငယ္ေလးကတည္းကစြဲခဲ႔တဲ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုမေက်နပ္တာေလးေတာ႔ ေလ်ာ႔သြားတာအမွန္ပဲ.. သူမ်ားေတြစာေမးပြဲက်တာကို ၀မ္းသာတာမဟုတ္ပါဘူး.. ကိုယ္႔ရဲ႕ေအာင္ၿမင္မႈနဲ႔ အတိတ္ကအရိပ္ဆိုးကို ေၿခဖ်က္လိုက္ႏိုင္လို႔ ေက်နပ္မိတဲ႔သေဘာေလးပါပဲ..

၁၀တန္းစာေမးပြဲၾကီးေၿဖေတာ႔ ၀ိဇၨာဘာသာတြဲေန႔က ကြၽန္မအတြက္ တကယ္ကိုရင္အတုန္ရဆံုးပါပဲ.. က်က္စာကိုအင္မတန္ပ်င္းတဲ႔ကြၽန္မ စာေတြကို အားလံုးက်က္မထားပဲ ေရြးက်က္ထားေတာ႔ ရင္တုန္ရၿပီေပါ႔.. ေမးခြန္းလဲဖတ္ၿပီးေရာ မ်က္လံုးေတြကို ၿပာထြက္သြားတာပဲ.. ကြၽန္မက်က္ထားတာေတြ မတိုးပါဘူး.. အတတ္ႏိုင္ဆံုး စိတ္ၿငိမ္ေအာင္ၾကိဳးစားၿပီး ရသေလာက္ေၿဖရတာေပါ႔.. စိတ္ထဲမွာေတာ႔ အေတြးေတြကေပါင္းစံုပဲ.. က်ၿပီလို႔လဲ တထစ္ခ်တြက္ထားလိုက္ေသးတာ.. ေအာင္စာရင္းမထြက္မခ်င္း အိပ္မက္ထဲမွာ စာေမးပြဲေတြ ၿပန္ေၿဖလိုက္ရတာလဲ ခဏခဏေပါ႔.. တစ္ခါမွလဲ ေၿဖႏိုင္တယ္မရွိပါဘူး.. ေအာင္စာရင္းထြက္လို႔ ေအာင္တယ္ဆိုမွပဲ သက္ပ်င္းေရာသက္မေရာ အကုန္ခ်ႏိုင္ေတာ႔တာ.. ေက်ာင္းသားဆိုတာ စာသာမက်က္ခ်င္ရင္ရွိမယ္ စာေမးပြဲေတာ႔ ေအာင္ခ်င္ၾကတာခ်ည္းမို႔လား..

ကြၽန္မဘ၀မွာ တမင္တကာက်ေအာင္ေၿဖခဲ႔တဲ႔ စာေမးပြဲတစ္ခုလဲ ရွိခဲ႔ဖူးတယ္.. ၁၀တန္းေအာင္ၿပီးမွ ေၿဖရတဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္ ၀င္ခြင္႔စာေမးပြဲေပါ႔.. အဲသည္အခ်ိန္မွာ ကြၽန္မက ဂ်ီတီအိုင္တက္ေနၿပီ.. ေမွာ္ဘီေက်ာင္းမွာ ေပ်ာ္ေနၿပီ.. အဲ.. ရည္းစားလဲရေနၿပီ.. ၀င္ခြင္႔စာေမးပြဲကို ေဖေဖကအတင္းေၿဖခိုင္းလို႔ သြားေၿဖလိုက္ရေပမယ္႔ ေမွာ္ဘီမွာ ေက်ာင္းဆက္မတက္ရေတာ႔မွာကို ကြၽန္မစိုးရိမ္ေတာ႔ ေမးသမွ်ေမးခြန္းေတြကို တလြဲေတြခ်ည္း ေၿဖပစ္လိုက္တယ္.. ေမးခြန္းက Multiple Choice ဆိုေတာ႔ တလြဲေၿဖဖို႔ကလဲ သိပ္စဥ္းစားစရာမွမလိုဘဲကိုး.. အမွန္တစ္ခုကလြဲလို႔ ၾကိဳက္တာေရြးသည္ေပါ႔.. ဆိုးတယ္ေနာ္.. ေဖေဖတက္ေစခ်င္တဲ႔ေက်ာင္းကို မတက္ခ်င္ခဲ႔ေပမယ္႔ စိတ္ထဲကေတာ႔ ေဖေဖ႔ကိုကတိေပးမိတယ္.. ကြၽန္မကိုယ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္တဲ႔ပညာလမ္းမွာ ထိပ္ဆံုးမဟုတ္ေတာင္ အလယ္အလတ္ေတာ႔ မကေစရပါဘူးလို႔..

ေက်ာင္းၿပီးဘြဲ႔ရတဲ႔ေနာက္ ကြၽန္မေၿဖရတာေတြကေတာ႔ အလုပ္ခြင္အင္တာဗ်ဴးေတြေပါ႔.. စကၤာပူဆိုတဲ႔ကြၽန္းေလးေပၚက လူေတြ႔အလုပ္ခြင္စာေမးပြဲေတြပါပဲ.. အင္တာဗ်ဴးသြားေၿဖရင္း ေခြးလိုက္ဆြဲခံရဖူးတယ္.. မိုးေတြသည္းၾကီးမည္းၾကီးရြာ မိုးၾကိဳးေတြပစ္ေနတဲ႔ ကြင္းၿပင္အလည္က ကားမွတ္တိုင္ေလးမွာ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ငိုခဲ႔ဖူးတယ္.. ေမးတဲ႔သူရဲ႕အခ်ိဳးကိုမၾကိဳက္လို႔ အင္တာဗ်ဴးေၿဖေနရင္းနဲ႔ Sorry, I would like to withdraw my application ဆိုၿပီး ထၿပန္ခဲ႔ဖူးတယ္.. အင္တာဗ်ဴးတဲ႔သူနဲ႔ ေဘာလံုးပြဲအေၾကာင္းေတြထိုင္ပြားၿပီး အလုပ္တစ္ခုရခဲ႔တယ္ေလ.. ၿဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ကိုယ္ေရာသူေရာက မန္ယူဖန္ေတြမို႔ ေလေပးကိုေၿဖာင္႔လို႔.. ေၿဖၿပီးၿပန္သြားေတာ႔ အလုပ္ရမယ္လို႔ကို မထင္တာ.. ေနာက္ေန႔က် အလုပ္ခန္႔လိုက္ၿပီလို႔ အေၾကာင္းၾကားေတာ႔ အူေၾကာင္ေၾကာင္ေတာင္ ၿဖစ္ေနရေသး..

အလုပ္၀င္ၿပီးေတာ႔လဲ စာေမးပြဲေတြနဲ႔ မကင္းႏိုင္ေသးပါဘူး.. အလုပ္ကေနလႊတ္တဲ႔ သင္တန္းေတြမွာ စာေမးပြဲေတြေၿဖေနရတုန္းပဲ.. ေက်ာင္းသူဘ၀က စာေမးပြဲေတြေလာက္ေတာ႔ ရင္ခုန္စရာမေကာင္းေတာ႔ဘူးေပါ႔.. တေလာက.. ကြၽန္မတို႔ရံုးမွာ Management System Certification အသစ္တစ္ခုအတြက္ ဒါရိုက္တာ၊ မန္ေနဂ်ာေတြနဲ႔ေရာၿပီး သင္တန္းတစ္ခုတက္ရပါတယ္.. မန္ေနဂ်ာအဖိုးၾကီးေတြၾကားထဲမွာ ပမႊားဆိုလို႔ ကြၽန္မတစ္ေယာက္တည္း.. သင္တန္းၿပီးလို႔ စာေမးပြဲေၿဖရမယ္႔ေန႔ေရာက္လာေတာ႔ သူတို႔ေတြက ကြၽန္မနဲ႔စာရင္ အမ်ားၾကီးပိုလို႔ ရင္ခုန္ေနၾကသလိုပဲ.. စာေမးပြဲနဲ႔ ေ၀းေနတာၾကာတဲ႔လူၾကီးေတြ ငယ္မူငယ္ေသြးေတြၾကြၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စၾကေနာက္ၾက.. ညကဘယ္အခ်ိန္ထိ စာၾကည္႔ထားတာဆိုၿပီး ၿပိဳင္ၾကနဲ႔.. ကြၽန္မမွာ သူတို႔ကိုၾကည္႔ၿပီး ရယ္ခ်င္လိုက္တာ.. စာေမးပြဲက ကြန္ပ်ဳတာနဲ႔ အြန္လိုင္းေၿဖၿပီး ခ်က္ခ်င္းရီဇတ္ထြက္တာဆိုေတာ႔ ပိုလို႔ေတာင္ရင္ခုန္ေနၾကေသး.. အေၿဖေတြကို submit လုပ္ဖို႔ ကလစ္မေခါက္ခင္ ရင္ခုန္ေနတဲ႔သူတို႔မ်က္ႏွာအမူအယာေတြက မူလတန္းေက်ာင္းသားေလးေတြ က်ေနတာပဲ.. ေအာင္တဲ႔သူေတြက လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းေအာင္ေပ်ာ္ၾက က်တဲ႔သူေတြက မႈိင္ေတြေတြနဲ႔အားမလိုအားမရ ေရရြတ္ေနၾကတာေတြၿမင္ရေတာ႔ ေၾသာ္.. စာေမးပြဲဆိုတာ အသက္အရြယ္မေရြး လူတန္းစားမေရြးကို ဖိစီးႏိုင္တာပါလားလို႔ ေတြးမိရတယ္ေလ..

ေရွ႕ဆက္ၿပီးေတာ႔လဲ ကြၽန္မတို႔ဘ၀မွာ စာေမးပြဲဆိုတာေတြ ရွိေနဦးမွာပါပဲ.. တကယ္တမ္းက်ေတာ႔ ဘ၀ဆိုတာကို ေက်ာင္းၾကီးတစ္ခုနဲ႔တင္စားရင္ ရသမို႔လား.. ဘ၀ေက်ာင္းၾကီးထဲမွာ သင္ခန္းစာေတြအမ်ိဳးမ်ိဳး သင္ယူခဲ႔ၾကရတယ္.. တခ်ိဳ႕သင္ခန္းစာေတြကို ဂုဏ္ထူးထြက္တဲ႔အထိ ေက်ညက္ခဲ႔သေလာက္ တခ်ိဳ႕သင္ခန္းစာေတြက်ၿပန္ေတာ႔ ေအာင္မွတ္ေလးေတာင္အႏိုင္ႏိုင္ရယ္.. ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေလ.. သည္ဘ၀ေက်ာင္းၾကီးထဲမွာ က်င္လည္ခိုကပ္ေနရသမွ် ကာလပါတ္လံုးေတာ႔ ကြၽန္မတို႔ေတြ စာေမးပြဲဆိုတာေတြနဲ႔ တိုက္ရိုက္ၿဖစ္ေစ သြယ္၀ိုက္ၿပီးၿဖစ္ေစ ထိေတြ႔ေနရဦးေတာ႔မွာပါပဲ.. အဲသည္ေတာ႔ လူတိုင္းလူတိုင္း ၾကံဳလာမယ္႔စာေမးပြဲတိုင္းကို ေအာင္ၿမင္စြာေက်ာ္လႊားႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵၿပဳဆုေတာင္းလိုက္ခ်င္ပါတယ္ရွင္..

Wednesday, June 6, 2012

၁ႏွစ္စာအမွတ္တရ နိစၥဓူ၀


တနလၤာကေန စေနအထိ မနက္တိုင္း ရံုးသြားတဲ႔အခါ ရံုးကားစီးရမယ္႔မွတ္တိုင္ကို ကြၽန္မ လမ္းေလွ်ာက္သြားေလ႔ရွိတယ္.. ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္ရင္ ၁၀မိနစ္ ေအးေအးေဆးေဆးေလွ်ာက္ရင္ေတာ႔ ၁၅မိနစ္ေလာက္ ေလွ်ာက္ရတတ္တယ္ေလ.. မနက္ပိုင္းဆို ၇နာရီခြဲေလာက္မွ ေသေသခ်ာခ်ာလင္းတတ္တဲ႔ သည္ကြၽန္းကေလးမွာ ကြၽန္မအိမ္ကထြက္တဲ႔အခ်ိန္ ၆နာရီခြဲဆို ေမွာင္ေနတုန္း.. လဆုတ္ရက္ေတြဆို တိမ္မထူရင္ လကေလးကိုေတာင္ ခပ္ေရးေရးၿမင္ေနရတတ္တုန္းေပါ႔.. ကြၽန္မေနတဲ႔ရပ္ကြက္က သည္ကြၽန္သား ပိုက္ဆံသိပ္မတတ္ႏိုင္တဲ႔သူေတြကို ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႔ ေရာင္းေပးထားတဲ႔ တိုက္ခန္းမ်ိဳးေတြမ်ားေတာ႔ လက္လုပ္လက္စား အလုပ္သမား အေၿခခံလူတန္းစားေတြ ေနတဲ႔ေနရာလို႔ ေၿပာရင္ရမလားပဲ.. တၿခားရပ္ကြက္ေတြ ၿမိဳ႕လယ္နဲ႔နီးတဲ႔ေနရာေတြမွာ အဲသည္အခ်ိန္မ်ိဳးဆို လူသိပ္မစည္လွေသးေပမယ္႔ ကြၽန္မတို႔ရပ္ကြက္ေလးကေတာ႔ အေတာ္ေလးစည္ကားေနၿပီ.. တေန႔တာဘ၀အေမာေတြကို အားမာန္အၿပည္႔နဲ႔ ရင္ဆိုင္ၾကဖို႔ အိတ္ကိုယ္စီလြယ္ အထုပ္ကိုယ္စီဆြဲလို႔ လုပ္ငန္းခြင္ရွိရာကို တေရြ႕ေရြ႕ တခ်ိဳ႕ကလဲ ခပ္သုတ္သုတ္ လွမ္းၾကၿပီ..

ဓာတ္ေလွကားထဲမွာ ဆံုေနက်လူေတြကလဲ ဆံုပါမ်ားလို႔ မ်က္မွန္းတန္းမိေနၿပီ.. ၁၅ထပ္မွာ ကြၽန္မ၀င္လိုက္္ၿပီဆို ေက်ာင္း၀တ္စံုနဲ႔ေမာင္ႏွမ၂ေယာက္ အၿမဲလိုလိုပါလာတတ္တယ္.. ၀ကစ္ကစ္ေကာင္ငယ္ကေလးက မ်က္လံုး၀ိုင္း၀ိုင္းေလးေတြနဲ႔ ကြၽန္မကိုၾကည္႔မယ္.. ၿပံဳးၿပီး ဟိုင္းအန္တီလို႔ ႏႈတ္ဆက္မယ္.. ကြၽန္မလဲ မဂၤလာနံနက္ခင္းပါလို႔ ၿပန္ေၿပာမယ္.. ေအာက္ကိုေရာက္ရင္ ဘိုင္ဘိုင္.. ေကာင္းေသာေန႔ၿဖစ္ပါေစဆိုၿပီး သူတို႔က ညာဖက္ကိုထြက္ ကြၽန္မက ဘယ္ဖက္ကိုထြက္ၿပီး လမ္းခြဲၾကစၿမဲ.. ကားပါ႔ခ္ဆီကိုထြက္တဲ႔စၾကၤဲေလးမွာ အၿမီးၿပတ္ေနတဲ႔ ေၾကာင္ေလေၾကာင္လြင္႔ၾကီး ၃ေကာင္အၿမဲရွိတယ္.. အ၀ါတစ္ေကာင္ အၿဖဴတစ္ေကာင္ အ၀ါနဲ႔အနက္က်ားၾကီးက တစ္ေကာင္.. ကြၽန္မနည္းနည္းေနာက္က်တဲ႔ေန႔ဆို သူတို႔၃ေကာင္ကို အစာလာေကြၽးတဲ႔ အန္တီၾကီးတေယာက္နဲ႔ပါဆံုမယ္.. ပါးစပ္ကေန စကားေတြတတြတ္တြတ္ေၿပာရင္း ေၾကာင္ၾကီးေတြကို အစာေကြၽးေနတတ္တယ္.. ကြၽန္မနားမလည္ေပမယ္႔ ေၾကာင္ၾကီးေတြကေတာ႔ နားလည္မလားပဲ.. သည္ကြၽန္းေလးမွာ ေခြးေလေခြးလြင္႔ရယ္လို႔ လမ္းေဘးမွာမေတြ႔ဖူးေပမယ္႔ ေၾကာင္ေလေၾကာင္လြင္႔ေတြကေတာ႔ အမ်ားၾကီး.. အားလံုးလိုလိုကလဲ အၿမီးၿပတ္ၾကီးေတြ.. ဘာလို႔ရယ္ေတာ႔ ကြၽန္မလဲ ေသခ်ာမသိပါဘူး.. သူတို႔ကိုၿမင္တိုင္း ငယ္ငယ္ကဆိုေနက် ေၾကာင္ပါးၾကီးရယ္ၿမီးတံတို ဆိုတဲ႔ကဗ်ာအတိုအစကေလးက ေခါင္းထဲေရာက္ေရာက္လာတတ္တယ္..

ကားပါ႔ခ္ထဲမွာ ကားေတြၿပည္႔ေနတုန္း.. ကားပါ႔ခ္ေဘးနား လူသြားလမ္းေလးမွာေတာ႔ မနက္ေစာေစာ ေလ႔က်င္႔ခန္းလုပ္တတ္သူေတြၿပည္႔လို႔.. ခပ္ေၿပေၿပကုန္းေလွ်ာေလးကို တက္လိုက္ရင္ ေစ်းၾကီးကိုလွမ္းၿမင္ရမယ္.. စားေသာက္တန္းမွာေတာ႔ လူေတြစည္ေနၿပီ.. ေပါက္စီေတြ ဒင္ဆမ္းေတြေရာင္းတဲ႔ဆိုင္က အေငြ႕ေတြေထာင္းေထာင္းထေနတတ္တယ္.. တၿခားဆိုင္ခန္းေတြကေတာ႔ ပိတ္ထားတုန္း.. ၁၀နာရီေလာက္မွ ဖြင္႔တတ္ၾကတာေလ.. ေစ်းၾကီးထဲမွာ ခရီးသြားလုပ္ငန္းရံုးခန္း ၂ခုေတာင္ရွိတာမို႔ ေစ်းေရွ႕ကလမ္းမေပၚမွာ အေ၀းေၿပးကားၾကီးေတြ အၿမဲတမ္းၿပည္႔ေနတတ္တယ္.. ေသာၾကာ၊ စေနလိုေန႔မ်ိဳးဆို ပိုမ်ားေပါ႔.. မေလးရွားကိုသြားၾကမယ္႔သူေတြ အထုပ္အပိုးေတြကိုယ္စီဆြဲလို႔ ဥဒဟိုသြားလာေနၾကတာ ေတြ႕ရမယ္.. ေစ်းနဲ႔မ်က္မ်က္ေစာင္းထိုးက ၿမန္မာစားေသာက္ဆိုင္ေလးရွိတဲ႔ ကိုပီတီယမ္စားေသာက္တန္းကေတာ႔ ညနက္တဲ႔အထိ အလုပ္ေတြမ်ားထားလို႔ ငိုက္ၿမည္းလို႔ေကာင္းေနဆဲ..

ကားေတြရႈပ္ေနတတ္တဲ႔ ေစ်းေရွ႕လမ္းမကို ကူးလိုက္ၿပီးရင္ေတာ႔ လူနည္းနည္းရွင္းသြားၿပီ.. ေလ႔က်င္႔ခန္းလုပ္ဖို႔ စက္ကိရိယာေတြရွိတဲ႔ကြင္းေလးမွာ ကစားေနသူ ၂ေယာက္၃ေယာက္ေလာက္ရွိတတ္တယ္.. သူ႕ေဘးက ရဲစခန္းငယ္ေလးကေတာ႔ တံခါးေတြပိတ္ရက္သား.. ၂၂ထပ္ရွိတဲ႔ တိုက္တန္းၾကီးကိုၿဖတ္ေလွ်ာက္ရင္း လစ္ဖ္ေလာ္ဘီကိုေရာက္ရင္ ေစာေစာစီးစီး အမိႈက္ပံုးကိုဖြလို႔ အေအးသံၿဖဴဗူးေလးေတြ ရွာေဖြေနတတ္တဲ႔ အဖိုးတစ္ေယာက္ကိုေတြ႕ရမယ္.. သူေဘးမွာေတာ႔ သူ႔လက္စြဲေတာ္ တြန္းလွည္းၿခင္းေဟာင္းေလာင္းကေလး.. တခါတေလလဲ ကတ္ထူေတြအၿပည္႔နဲ႔.. တေခါင္းလံုးၿဖဴေဖြးေနၿပီး အေၾကာၿပိဳင္းၿပိဳင္းထေနတဲ႔လက္ေတြနဲ႔ ညွပ္ကေလးကိုင္လို႔ အမိႈက္ပံုးဖြေနတဲ႔အဖိုးကို ၿမင္ရတိုင္း ကြၽန္မရင္ထဲ တမ်ိဳးၾကီးၿဖစ္ၿဖစ္သြားတတ္တယ္..

ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ႔ရင္ ေန႔တိုင္း နာရီႏႈိးစက္သံေတြ က်ယ္ေလာင္ဆူညံေနတတ္တဲ႔ အခန္းနံပါတ္ ၁၅၇ေရွ႕ကေန ၿဖတ္ရမယ္.. အိပ္ပုတ္ၾကီးတဲ႔သူေတြေနတဲ႔အိမ္ထင္ပါရဲ႕.. ႏိႈးစက္သံက ၃၊ ၄မ်ိဳးေတာင္ တၿပိဳင္တည္းၿမည္ေနတတ္တာမို႔လား.. တိုက္တန္းၾကီးေအာက္ကထြက္ရင္ေတာ႔ ကံ႔ေကာ္နဲ႔ခပ္ဆင္ဆင္တူတဲ႔ အပင္ေလးေတြ ဘယ္ညာရံေနတဲ႔ လူေလွ်ာက္ကြန္ကရစ္လမ္းေလးဆီေရာက္မယ္.. အပင္ေလးေတြမွာ အရြက္ကေရာင္စံု.. ပုရစ္ဖူးေလးေတြက ဖက္ဖူးစိမ္း.. ရြက္ႏုေတြကေတာ႔ နီသလိုလို ညိဳသလိုလို.. ရင္႔လာေတာ႔ စိမ္းစိုလို႔.. ကြၽန္မသိပ္ၾကိဳက္တဲ႔အပင္ေတြ.. လမ္းနံေဘးညာဖက္က ဘာဘီက်ဴးပစ္တ္ေလးမွာေတာ႔ တခါတေလ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးေတြ အုပ္စုဖြဲ႔ထိုင္ေနၾကတတ္တယ္.. တစ္ညလံုး လည္ပတ္ေသာင္းက်န္းထားၾကတဲ႔ အိပ္ခ်င္မူးတူးပံုစံေလးေတြနဲ႔.. ဘယ္ဘက္မွာက ဇရပ္လိုလိုအမိုးသာရွိၿပီး အကာမရွိတဲ႔ရံုၾကီး.. တရုတ္လူမ်ိဳးေတြက အသုဘအခမ္းအနားလုပ္ၿပီး မေလးလူမ်ိဳးေတြ မဂၤလာေဆာင္ပြဲ လုပ္တတ္တဲ႔ခန္းမေနရာၾကီးေပါ႔..

လမ္းကေလးဆံုးလို႔ ေလွကား၇ထစ္ဆင္းလိုက္ရင္ ေကာ္ပိုေရးရွင္းလမ္းေပၚေရာက္ၿပီ.. လူကူးအခ်က္ၿပမီးစိမ္းေအာင္ေစာင္႔ လမ္းကူးၿပီးေရွ႕နည္းနည္းဆက္ေလွ်ာက္ရင္ေတာ႔ ကြၽန္မ ရံုးကားစီးရမယ္႔မွတ္တိုင္ေရာက္ၿပီေပါ႔.. ေနာက္က်မွာသိပ္ေၾကာက္တတ္တဲ႔ကြၽန္မက အၿမဲတမ္း ကားမွတ္တိုင္ကို ေစာေစာပဲၾကိဳေရာက္ေနတတ္တယ္.. ေန႕တိုင္း ကားမွတ္တိုင္မွာ ဆံုေနက်လူေတြကလဲ အားလံုးတူတူပဲ.. စက္ရံုတစ္ခုက အလုပ္သမေလးေတြရယ္.. ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္က လုပ္သားၾကီး၂ေယာက္ရယ္.. ကိုယ္ပိုင္ကားေလးတစ္စီးနဲ႔လာၾကိဳတာကို ေန႔တိုင္းေစာင္႔ေနတတ္ၾကသူ ဘယ္သြားမွန္းမသိတဲ႔ အဖိုးအဖြားစံုတြဲတစ္တြဲရယ္.. စက္ရံုၾကိဳပို႔ကားၾကီးက အရင္လာမယ္.. ၿပီးရင္ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းက ေလာ္ရီလာမယ္.. ၿပီးရင္ေတာ႔ အဖိုးအဖြားတို႔ ေမွ်ာ္ေနတဲ႔ ေငြမွင္ေရာင္ကားကေလးလာမယ္.. ကြၽန္မတို႔ရံုးကားကေတာ႔ ေနာက္ဆံုးေပါ႔..

ရံုးကၿပန္တဲ႔လမ္းက်ၿပန္ေတာ႔ အလာတုန္းကနဲ႔ မတူၿပန္ဘူး.. ကားေပၚကဆင္းၿပီးရင္ ၁၅မိနစ္ေလာက္ ေလွ်ာက္ရတာၿခင္း တူေပမယ္႔ ေလွ်ာက္ရတဲလမ္းက နည္းနည္းကြာတယ္.. မဆလာနဲ႔သင္းေနတတ္တဲ႔ တိုက္တန္းကေလးကိုၿဖတ္တိုင္း ကြၽန္မဗိုက္ထဲက တက်ဳတ္က်ဳတ္ၿမည္ေအာင္ ဆာလာတတ္တယ္.. တိုက္တန္းေလးဆံုးလို႔ လမ္းကူးလိုက္ရင္ေတာ႔ တံုးေခါက္သံတတံုတံုထြက္ေနတတ္တဲ႔ ဘံုေက်ာင္းေလးဆီေရာက္ၿပီ.. ဆက္ေလွ်ာက္ရင္ ကားၾကီးကြင္းတစ္ခုကိုၿဖတ္ ၿပီးရင္ေတာ႔ ေစ်းၾကီးကိုေရာက္ၿပီ.. မနက္ကပိတ္ထားဆဲဆိုင္ေတြက ညေနဆို ေစ်းသည္ေစ်း၀ယ္ေတြနဲ႔ ဆူညံစည္ကားလို႔ေနၿပီ.. ေစ်းထဲကၿဖတ္ရင္း ဟိုေငးဒီေငးနဲ႔ ၀ယ္စရာရွိေတာ႔လဲ၀ယ္ေပါ႔.. စားေသာက္တန္းကိုၿဖတ္ထြက္လိုက္ရင္ ကြၽန္မတို႔ဘေလာက္ၾကီးကို လွမ္းၿမင္ရပါၿပီ.. ၃မိနစ္ေလာက္ဆက္ေလွ်ာက္ရင္ တိုက္ေအာက္ေရာက္ၿပီ.. စၾကံၤမွာ မနက္ကေၾကာင္ၾကီးေတြ ရွိမေနဘူး.. မနက္ပိုင္းေတာ႔ အစာေကြၽးမယ္႔အဖြားကို လာေစာင္႔ၾကတာထင္ရဲ႕.. ၁၅ထပ္ကိုတက္.. ေသာ႔ပိတ္ထားတဲ႔တံခါး၂ထပ္ကိုဖြင္႔ၿပီးရင္ေတာ႔ အိမ္လို႔အမည္ရတဲ႔ (ကြၽန္မစိတ္ထဲမွာ အိမ္လို႔ဇြတ္လက္ခံထားရတဲ႔) ေဂဟာကေလးဆီေရာက္ပါၿပီ.. တေနကုန္ တံခါးေတြအလံုပိတ္ထားလို႔ ေလွာင္အိုက္အိုက္ အနံ႔တမ်ိဳးစြဲေနတဲ႔အေငြ႔အသက္နဲ႔ အခန္းေလးထဲ၀င္ၿပီး အိတ္ကိုခ် ေမြ႕ယာေပၚလွဲခ်လိုက္တိုင္း ၿဖဴညစ္ညစ္မ်က္ႏွက်က္က ကြၽန္မကို ငံု႕ၾကည္႔ေနတတ္တယ္.. ၁ႏွစ္တိတိ သည္ပံုစံအတိုင္း ကြၽန္မ ၿဖတ္သန္းခဲ႔ၿပီးၿပီ..

သည္ရပ္ကြက္ သည္လမ္းကေလးက သည္လူေတြနဲ႔ ကြၽန္မရင္းႏွီးေနၿပီဆိုခါမွ ကြၽန္ကေလးေပၚက ႏိုင္ငံၿခားသားတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း အိမ္ေၿပာင္းရၿပန္ၿပီ.. ေနာက္တစ္ေနရာက ေနာက္ထပ္လူေတြနဲ႔ ထပ္ၿပီးေတြ႔ၾကံဳရဦးမယ္.. ဘ၀ဆိုတာ အဲသလိုပါပဲေလ.. ေတြ႔ၾကံဳဆံုကြဲေပါ႔.. ႏွစ္ ၃၀လံုးလံုး ေတြ႔ဆံုခဲ႔သူေတြ ေကြကြင္းခဲ႔သူေတြ နည္းမွမနည္းခဲ႔ပဲ.. သိပ္ရင္းႏွီးဖူးလို႔ အၿမဲအမွတ္ရေနတဲ႔သူေတြရွိတယ္.. မရင္းတရင္းမို႔ တိုက္ဆိုင္မွသတိရမိသူေတြရွိမယ္.. လံုးလံုးလ်ားလ်ား ေမ႔သြားသူေတြလဲ မနည္းမေနာေပါ႔.. ဘာပဲေၿပာေၿပာ ၁ႏွစ္တိတိ ေန႔စဥ္လိုလို ၾကံဳခဲ႔ဖူးသူေတြရယ္ ေလွ်ာက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔သည္လမ္းေလးရယ္ကိုေတာ႔ အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ကြၽန္မ အမွတ္ရေနဦးမွာပါပဲ..

Thursday, March 29, 2012

သားသားကိုေၿပာၿပခ်င္တဲ႔ အိပ္ယာ၀င္ပံုၿပင္ေလးေတြ (၁)

ကြၽန္မတို႔ငယ္ငယ္တုန္းက အိပ္ယာ၀င္ပံုၿပင္ေလးေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးခြင္႔ရခဲ႔တာ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ ပါပါၾကီး (အဖိုး)နဲ႔ ေဘာင္ေဘာင္ၾကီး (အဖြား) တို႔ေၾကာင္႔ပါ.. တီဗြီေတြ ဗြီဒီယိုေတြ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္မရွိေသးတဲ႔ ကြၽန္မတို႔ေခာတ္တုန္းက အိပ္ယာ၀င္ပံုၿပင္ေလးေတြနဲ႔သာ အပ်င္းေၿပေစရတာေပါ႔.. ခု သားသားတို႔ေခာတ္မေတာ႔ အီလက္ထေရာနစ္ေတြထြန္းကားလို႔ ၾကည္႔စရာ ေဆာ႔စရာေတြက မ်ားမွမ်ားမို႔လား.. ဘယ္လိုပဲတိုးတက္တဲ႔ေခာတ္ၾကီးလိုဆိုဆို သားသားကိုေတာ႔ အိပ္ယာ၀င္ပံုၿပင္ေလးေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးေစခ်င္မိတယ္.. သားသားက ရန္ကုန္မွာဆိုေတာ႔ ကိုယ္တိုင္ေၿပာၿပခြင္႔ မရွိဘူးေပါ႔.. ကြၽန္မေမေမကိုပဲ ပံုေၿပာခိုင္းထားရတယ္.. ကြၽန္မရင္ထဲမွာေတာ႔ သားသားကိုေၿပာၿပခ်င္တဲ႔ပံုၿပင္ေလးေတြမွ အမ်ားၾကီး.. ေၿပာလိုမွမရေတာ႔ ေၿပာခ်င္ရာေၿပာခြင္႔ရွိတဲ႔ေနရာမွာပဲ ေရးလိုက္ေတာ႔မယ္.. စီးရီးလိုက္ကိုေရးမွာေနာ္.. ဆားခ်က္တယ္လို႔ေတာ႔ မထင္ေစခ်င္ဘူး.. ေရးခ်င္လြန္းလို႔ကို ေရးတယ္မွတ္ပါေတာ႔..


ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကေပါ႔ကြယ္ ၿမင္းၾကီးတစ္ေကာင္နဲ႔ ခရုေလးတစ္ေကာင္တို႔ဟာ လမ္းတေနရာမွ ဆံုမိၾကပါသတဲ႔.. အေၿပးၿမန္တဲ႔ၿမင္းၾကီးက အလြန္ေႏွးတဲ႔ခရုေလးကို အထင္ေသးတဲ႔မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေစာင္းငဲ႔ၾကည္႔ၿပီး..

"ေဟ႔ေမာင္ခရု.. အေၿပးၿမန္သူေတြလာရင္ မင္းတို႔လိုေကာင္ေတြက လမ္းဖယ္ေပးရမယ္ဆိုတာ နားမလည္ဘူးလားကြ.." လို႔ ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလးေၿပာလိုက္တယ္..

ခရုေလးလဲ အႏွိမ္ခံရတာကို မခံခ်င္ၿဖစ္သြားတာေပါ႔.. "ဒီမွာ ဦးၿမင္းၾကီးရဲ႕.. က်ဳပ္တို႔ခရုေတြဆိုတာက ၿပိဳင္ပြဲေလးဘာေလးရွိမွသာ ၿမန္ၿမန္ေၿပးခ်င္ၾကတာဗ်.. အလကားေနရင္း ေလွ်ာက္ေၿပးၿပီး အေမာခံၾကတာမဟုတ္ဘူး.." လို႔ ခပ္ၾကြားၾကြားေလးၿပန္ေၿပာသတဲ႔..

ၿမင္းၾကီးက "ဟားဟားဟား.. ဟုတ္မွလဲလုပ္ပါေမာင္ခရုရယ္.. မင္းတို႔ၿမန္ၿမန္ေၿပးတယ္ဆိုတာေလာက္မ်ား ငါလမ္းေလွ်ာက္သေလာက္ေတာင္ ၿမန္မယ္မထင္ပါဘူး.. အေၾကာင္းသိေတြခ်င္းမ်ား လာၾကြားမေနစမ္းပါနဲ႔" လို႔ ေလွာင္ရယ္ရင္းေၿပာလိုက္တယ္..

ခရုေလးက "ၾကြားတာမဟုတ္ရေပါင္ဗ်ာ.. ခင္ဗ်ားမယံုရင္ က်ဳပ္နဲ႔အေၿပးၿပိုင္မလား" လို႔ စိန္ေခၚလိုက္ေတာ႔တယ္..

ၿမင္းၾကီးက "မင္းနဲ႔ၿပိဳင္ရမွာမ်ား အခ်ိန္မေရြး ေနရာမေရြးေပါင္ေမာင္ခရုရယ္.. ကဲ.. ဘယ္ေတာ႔ၿပိဳင္မလဲေၿပာ.. " လို႔ဆိုေတာ႔.. ေနာက္သံုးရက္ေနရင္ အေၿပးၿပိဳင္ၾကမယ္လို႔ ခ်ိန္းလိုက္ၾကသတဲ႔..

သားသားသိတယ္မို႔လား.. ခရုဆိုတာ အင္မတန္ေႏွးတဲ႔အေကာင္ေလးဆိုတာ.. ၿမင္းၾကီးကိုႏိုင္ဖို႔ဘယ္ၿဖစ္ႏိုင္မလဲ.. အဲဒီေတာ႔ ခရုေလးလဲ ဥာဏ္မ်ားရေတာ႔တာေပါ႔.. သူရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကို ေခၚၿပီး ေၿပာသတဲ႔..

"သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ.. မင္းတို႔ငါတို႔ေတြ တေန႔တေန႔ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔သြားေနရတာ အေရာက္ေႏွးသေလာက္ ေညာင္းလွနာလွသကြာ.. ငါၾကားဖူးတာတစ္ခုရွိတယ္.. ၿမင္းရဲ႕အသားကိုစားရလို႔ရွိရင္ ေညာင္းညာကိုက္ခဲတာေတြ ေပ်ာက္တယ္တဲ႔ကြ.. ဘယ္လိုလဲ မင္းတို႔ ၿမင္းသားမစားခ်င္ၾကဘူးလား.. "

သူငယ္ခ်င္းခရုတေတြလဲ "စားခ်င္တာေပါ႔ကြာ" လို႔ တညီတညာတည္း ၿပန္ေၿဖၾကတာေပါ႔..

အဲဒီေတာ႔ ခရုအလည္ေကာင္ေလးက ေၿပာတယ္.. "မင္းတို႔ၿမင္းသားစားရဖို႔ ငါၾကံထားတာရွိတယ္.. ငါေၿပာသလိုသာလိုက္လုပ္ၾက" ဆိုၿပီး.. အေၿပးၿပိဳင္ဖို႔ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာရွည္တဲ႔လမ္းၾကီးကို ေရြးလိုက္သတဲ႔.. သူ႕သူငယ္ခ်င္းခရုေလးေတြကို တစ္ဖာလံုမွာ တစ္ေကာင္က်စီ ေနရာယူထားဖို႔နဲ႔ ၿမင္းၾကီးအနားေရာက္လာၿပီး ေမာင္ခရုေရလို႔ေခၚရင္ ရွိပါတယ္လို႔ေအာ္ၾကဖို႔ သင္ေပးလိုက္တယ္.. အလြန္ေႏွးတဲ႔ခရုေလးေတြလဲ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ခရီးႏွင္လိုက္ၾကတာ ၃ရက္ေၿမာက္တဲ႔ေန႔မတိုင္ခင္ေလးမွာပဲ လမ္းရွည္ၾကီးတေလွ်ာက္ အဆင္သင္႔ၿဖစ္ေနၾကေတာ႔တယ္..

ၿပိဳင္ပြဲေန႔မနက္လဲေရာက္ေရာ ခ်ိန္းထားတဲ႔ေနရာကို ၿမင္းၾကီးေရာက္လာတာေပါ႔.. ခရုေလးက ၿပိဳင္ပြဲစည္းကမ္းေတြကို ေၿပာၿပသတဲ႔..

"ကဲဦးၿမင္းၾကီးေရ.. က်ဳပ္တို႔ အေၿပးၿပိဳင္ၾကမယ္.. စည္းကမ္းကေတာ႔ ရွင္းပါတယ္ဗ်ာ.. ၂ေယာက္တူတူေၿပးေနၾကရင္း ၿပတ္က်န္ခဲ႔တဲ႔သူက ရႈံးစတမ္းေပါ႔.. အဲဒီေတာ႔ တစ္ဖာလံုေၿပးၿပီးတိုင္း ခင္ဗ်ားက ေမာင္ခရုေရလို႔သာေခၚလိုက္.. က်ဳပ္က ရွိပါတယ္လို႔ၿပန္ေၿပာမယ္.. မေၿပာႏိုင္ရင္ က်ဳပ္ရံႈးတယ္ေပါ႔ဗ်ာ.. "

ၿမင္းၾကီးလဲသေဘာတူၿပီး အေၿပးၿပိဳင္ၾကတာေပါ႔.. တစ္ဖာလံုေၿပးၿပီးတိုင္း ၿမင္းၾကီးက "ေမာင္ခရုေရ" လို႔ေခၚရင္ ၾကိဳၿပီးေနရာယူထားတဲ႔ခရုေလးက "ရွိပါတယ္" လို႔ ေအာ္ေတာ႔တာေပါ႔.. ၿမင္းၾကီးက တအံ႔တၾသနဲ႔ ခရုေလးမမွီေအာင္ အၿမန္ဆံုးေၿပးရင္း ခရီးကလဲေ၀းလြန္းေတာ႔ အေမာဆို႔ၿပီး လဲက်ေသဆံုးသြားေတာ႔သတဲ႔ကြယ္.. အဲဒီေတာ႔မွ ခရုေလးေတြလဲ ေအာင္ေသေအာင္သားအၿဖစ္ ၿမင္းသားေတြတ၀ၾကီးစားေသာက္လိုက္ၾကၿပီး.. အဲသည္ကစလို႔ ခရုေလးေတြမွာ ေညာင္းညာကိုက္ခဲၿခင္းရယ္လို႔ လံုး၀မရွိေတာ႔ဘူးတဲ႔ကြယ္..

ပံုၿပင္ေလးကေတာ႔ ဒါပါပဲသားသားေရ.. ေမေမ႔သားေလးကိုေတာ႔ ခရုေလးလိုလဲ အႏိုင္လိုခ်င္ေဇာနဲ႔ မေကာက္က်စ္ေစခ်င္ဘူး.. ၿမင္းၾကီးလိုလဲ မစဥ္းစားမဆင္ၿခင္ပဲ သူမ်ားေၿပာတိုင္း မယံုေစခ်င္ဘူး သိလား.. အရာရာကို စဥ္းစားခ်င္႔ခ်ိန္ၿပီး ယံုသင္႔မွယံုလို႔ သူတပါးနဲ႔ယွဥ္ၿပိဳင္ရတဲ႔အခါတိုင္းလဲ တရားေသာယွဥ္ၿပိဳင္ခ်င္းနဲ႔သာ အႏိုင္ရဖို႔ ၾကိဳးစားေစခ်င္တယ္ သားေလးေရ...

Monday, February 27, 2012

ပါပၿဂိဳလ္

ၾကာသပေတးသမီးကြၽန္မ..
အသက္၁၉ႏွစ္မွာ ရာဟုၿဂိဳလ္ထဲေရာက္တယ္.....
ပါပၿဂိဳလ္တို႔ဘာသာဘာ၀..
အ၀င္မ်ားၾကမ္းခ်က္ေတာ႔
ကြၽန္မအသည္း ဟက္တက္ကြဲတယ္ေပါ႔..

အဲသည္ကတည္းကစ..
၁၂ႏွစ္တာကာလတေလွ်ာက္..
ကိုယ္ခ်စ္နဲ႔သူခ်စ္ေတြတလြဲ..
ထပ္တူမက်ႏိုင္ခဲ႔ဘဲနဲ႔..
အလြဲေတြနဲ႔အသားက်လို႔..
အိုးရြဲ႕ကို စေလာင္းရြဲ႕နဲ႔ ဖံုးတတ္ခဲ႔တယ္..

ကြၽန္မရဲ႕ရာဟုက..
ႏွလံုးသားႏုႏုကိုမွ..
ေရြးၿပီးခိုက္ရသတဲ႔လား..

အသက္၃၁ႏွစ္က်မွ..
ရာဟုလက္ကလြတ္မတဲ႔..
ဟင္႔အင္း..
မလြတ္ခ်င္လဲေနပါေတာ႔..
ကြၽန္မက..
ပါပၿဂိဳလ္မွာ ေပ်ာ္ေနတတ္ၿပီေလ..

ပြင္႔ၿမဴးဇင္
၂၇.၀၂.၂၀၁၂