Wednesday, June 6, 2012

၁ႏွစ္စာအမွတ္တရ နိစၥဓူ၀


တနလၤာကေန စေနအထိ မနက္တိုင္း ရံုးသြားတဲ႔အခါ ရံုးကားစီးရမယ္႔မွတ္တိုင္ကို ကြၽန္မ လမ္းေလွ်ာက္သြားေလ႔ရွိတယ္.. ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္ရင္ ၁၀မိနစ္ ေအးေအးေဆးေဆးေလွ်ာက္ရင္ေတာ႔ ၁၅မိနစ္ေလာက္ ေလွ်ာက္ရတတ္တယ္ေလ.. မနက္ပိုင္းဆို ၇နာရီခြဲေလာက္မွ ေသေသခ်ာခ်ာလင္းတတ္တဲ႔ သည္ကြၽန္းကေလးမွာ ကြၽန္မအိမ္ကထြက္တဲ႔အခ်ိန္ ၆နာရီခြဲဆို ေမွာင္ေနတုန္း.. လဆုတ္ရက္ေတြဆို တိမ္မထူရင္ လကေလးကိုေတာင္ ခပ္ေရးေရးၿမင္ေနရတတ္တုန္းေပါ႔.. ကြၽန္မေနတဲ႔ရပ္ကြက္က သည္ကြၽန္သား ပိုက္ဆံသိပ္မတတ္ႏိုင္တဲ႔သူေတြကို ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႔ ေရာင္းေပးထားတဲ႔ တိုက္ခန္းမ်ိဳးေတြမ်ားေတာ႔ လက္လုပ္လက္စား အလုပ္သမား အေၿခခံလူတန္းစားေတြ ေနတဲ႔ေနရာလို႔ ေၿပာရင္ရမလားပဲ.. တၿခားရပ္ကြက္ေတြ ၿမိဳ႕လယ္နဲ႔နီးတဲ႔ေနရာေတြမွာ အဲသည္အခ်ိန္မ်ိဳးဆို လူသိပ္မစည္လွေသးေပမယ္႔ ကြၽန္မတို႔ရပ္ကြက္ေလးကေတာ႔ အေတာ္ေလးစည္ကားေနၿပီ.. တေန႔တာဘ၀အေမာေတြကို အားမာန္အၿပည္႔နဲ႔ ရင္ဆိုင္ၾကဖို႔ အိတ္ကိုယ္စီလြယ္ အထုပ္ကိုယ္စီဆြဲလို႔ လုပ္ငန္းခြင္ရွိရာကို တေရြ႕ေရြ႕ တခ်ိဳ႕ကလဲ ခပ္သုတ္သုတ္ လွမ္းၾကၿပီ..

ဓာတ္ေလွကားထဲမွာ ဆံုေနက်လူေတြကလဲ ဆံုပါမ်ားလို႔ မ်က္မွန္းတန္းမိေနၿပီ.. ၁၅ထပ္မွာ ကြၽန္မ၀င္လိုက္္ၿပီဆို ေက်ာင္း၀တ္စံုနဲ႔ေမာင္ႏွမ၂ေယာက္ အၿမဲလိုလိုပါလာတတ္တယ္.. ၀ကစ္ကစ္ေကာင္ငယ္ကေလးက မ်က္လံုး၀ိုင္း၀ိုင္းေလးေတြနဲ႔ ကြၽန္မကိုၾကည္႔မယ္.. ၿပံဳးၿပီး ဟိုင္းအန္တီလို႔ ႏႈတ္ဆက္မယ္.. ကြၽန္မလဲ မဂၤလာနံနက္ခင္းပါလို႔ ၿပန္ေၿပာမယ္.. ေအာက္ကိုေရာက္ရင္ ဘိုင္ဘိုင္.. ေကာင္းေသာေန႔ၿဖစ္ပါေစဆိုၿပီး သူတို႔က ညာဖက္ကိုထြက္ ကြၽန္မက ဘယ္ဖက္ကိုထြက္ၿပီး လမ္းခြဲၾကစၿမဲ.. ကားပါ႔ခ္ဆီကိုထြက္တဲ႔စၾကၤဲေလးမွာ အၿမီးၿပတ္ေနတဲ႔ ေၾကာင္ေလေၾကာင္လြင္႔ၾကီး ၃ေကာင္အၿမဲရွိတယ္.. အ၀ါတစ္ေကာင္ အၿဖဴတစ္ေကာင္ အ၀ါနဲ႔အနက္က်ားၾကီးက တစ္ေကာင္.. ကြၽန္မနည္းနည္းေနာက္က်တဲ႔ေန႔ဆို သူတို႔၃ေကာင္ကို အစာလာေကြၽးတဲ႔ အန္တီၾကီးတေယာက္နဲ႔ပါဆံုမယ္.. ပါးစပ္ကေန စကားေတြတတြတ္တြတ္ေၿပာရင္း ေၾကာင္ၾကီးေတြကို အစာေကြၽးေနတတ္တယ္.. ကြၽန္မနားမလည္ေပမယ္႔ ေၾကာင္ၾကီးေတြကေတာ႔ နားလည္မလားပဲ.. သည္ကြၽန္းေလးမွာ ေခြးေလေခြးလြင္႔ရယ္လို႔ လမ္းေဘးမွာမေတြ႔ဖူးေပမယ္႔ ေၾကာင္ေလေၾကာင္လြင္႔ေတြကေတာ႔ အမ်ားၾကီး.. အားလံုးလိုလိုကလဲ အၿမီးၿပတ္ၾကီးေတြ.. ဘာလို႔ရယ္ေတာ႔ ကြၽန္မလဲ ေသခ်ာမသိပါဘူး.. သူတို႔ကိုၿမင္တိုင္း ငယ္ငယ္ကဆိုေနက် ေၾကာင္ပါးၾကီးရယ္ၿမီးတံတို ဆိုတဲ႔ကဗ်ာအတိုအစကေလးက ေခါင္းထဲေရာက္ေရာက္လာတတ္တယ္..

ကားပါ႔ခ္ထဲမွာ ကားေတြၿပည္႔ေနတုန္း.. ကားပါ႔ခ္ေဘးနား လူသြားလမ္းေလးမွာေတာ႔ မနက္ေစာေစာ ေလ႔က်င္႔ခန္းလုပ္တတ္သူေတြၿပည္႔လို႔.. ခပ္ေၿပေၿပကုန္းေလွ်ာေလးကို တက္လိုက္ရင္ ေစ်းၾကီးကိုလွမ္းၿမင္ရမယ္.. စားေသာက္တန္းမွာေတာ႔ လူေတြစည္ေနၿပီ.. ေပါက္စီေတြ ဒင္ဆမ္းေတြေရာင္းတဲ႔ဆိုင္က အေငြ႕ေတြေထာင္းေထာင္းထေနတတ္တယ္.. တၿခားဆိုင္ခန္းေတြကေတာ႔ ပိတ္ထားတုန္း.. ၁၀နာရီေလာက္မွ ဖြင္႔တတ္ၾကတာေလ.. ေစ်းၾကီးထဲမွာ ခရီးသြားလုပ္ငန္းရံုးခန္း ၂ခုေတာင္ရွိတာမို႔ ေစ်းေရွ႕ကလမ္းမေပၚမွာ အေ၀းေၿပးကားၾကီးေတြ အၿမဲတမ္းၿပည္႔ေနတတ္တယ္.. ေသာၾကာ၊ စေနလိုေန႔မ်ိဳးဆို ပိုမ်ားေပါ႔.. မေလးရွားကိုသြားၾကမယ္႔သူေတြ အထုပ္အပိုးေတြကိုယ္စီဆြဲလို႔ ဥဒဟိုသြားလာေနၾကတာ ေတြ႕ရမယ္.. ေစ်းနဲ႔မ်က္မ်က္ေစာင္းထိုးက ၿမန္မာစားေသာက္ဆိုင္ေလးရွိတဲ႔ ကိုပီတီယမ္စားေသာက္တန္းကေတာ႔ ညနက္တဲ႔အထိ အလုပ္ေတြမ်ားထားလို႔ ငိုက္ၿမည္းလို႔ေကာင္းေနဆဲ..

ကားေတြရႈပ္ေနတတ္တဲ႔ ေစ်းေရွ႕လမ္းမကို ကူးလိုက္ၿပီးရင္ေတာ႔ လူနည္းနည္းရွင္းသြားၿပီ.. ေလ႔က်င္႔ခန္းလုပ္ဖို႔ စက္ကိရိယာေတြရွိတဲ႔ကြင္းေလးမွာ ကစားေနသူ ၂ေယာက္၃ေယာက္ေလာက္ရွိတတ္တယ္.. သူ႕ေဘးက ရဲစခန္းငယ္ေလးကေတာ႔ တံခါးေတြပိတ္ရက္သား.. ၂၂ထပ္ရွိတဲ႔ တိုက္တန္းၾကီးကိုၿဖတ္ေလွ်ာက္ရင္း လစ္ဖ္ေလာ္ဘီကိုေရာက္ရင္ ေစာေစာစီးစီး အမိႈက္ပံုးကိုဖြလို႔ အေအးသံၿဖဴဗူးေလးေတြ ရွာေဖြေနတတ္တဲ႔ အဖိုးတစ္ေယာက္ကိုေတြ႕ရမယ္.. သူေဘးမွာေတာ႔ သူ႔လက္စြဲေတာ္ တြန္းလွည္းၿခင္းေဟာင္းေလာင္းကေလး.. တခါတေလလဲ ကတ္ထူေတြအၿပည္႔နဲ႔.. တေခါင္းလံုးၿဖဴေဖြးေနၿပီး အေၾကာၿပိဳင္းၿပိဳင္းထေနတဲ႔လက္ေတြနဲ႔ ညွပ္ကေလးကိုင္လို႔ အမိႈက္ပံုးဖြေနတဲ႔အဖိုးကို ၿမင္ရတိုင္း ကြၽန္မရင္ထဲ တမ်ိဳးၾကီးၿဖစ္ၿဖစ္သြားတတ္တယ္..

ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ႔ရင္ ေန႔တိုင္း နာရီႏႈိးစက္သံေတြ က်ယ္ေလာင္ဆူညံေနတတ္တဲ႔ အခန္းနံပါတ္ ၁၅၇ေရွ႕ကေန ၿဖတ္ရမယ္.. အိပ္ပုတ္ၾကီးတဲ႔သူေတြေနတဲ႔အိမ္ထင္ပါရဲ႕.. ႏိႈးစက္သံက ၃၊ ၄မ်ိဳးေတာင္ တၿပိဳင္တည္းၿမည္ေနတတ္တာမို႔လား.. တိုက္တန္းၾကီးေအာက္ကထြက္ရင္ေတာ႔ ကံ႔ေကာ္နဲ႔ခပ္ဆင္ဆင္တူတဲ႔ အပင္ေလးေတြ ဘယ္ညာရံေနတဲ႔ လူေလွ်ာက္ကြန္ကရစ္လမ္းေလးဆီေရာက္မယ္.. အပင္ေလးေတြမွာ အရြက္ကေရာင္စံု.. ပုရစ္ဖူးေလးေတြက ဖက္ဖူးစိမ္း.. ရြက္ႏုေတြကေတာ႔ နီသလိုလို ညိဳသလိုလို.. ရင္႔လာေတာ႔ စိမ္းစိုလို႔.. ကြၽန္မသိပ္ၾကိဳက္တဲ႔အပင္ေတြ.. လမ္းနံေဘးညာဖက္က ဘာဘီက်ဴးပစ္တ္ေလးမွာေတာ႔ တခါတေလ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးေတြ အုပ္စုဖြဲ႔ထိုင္ေနၾကတတ္တယ္.. တစ္ညလံုး လည္ပတ္ေသာင္းက်န္းထားၾကတဲ႔ အိပ္ခ်င္မူးတူးပံုစံေလးေတြနဲ႔.. ဘယ္ဘက္မွာက ဇရပ္လိုလိုအမိုးသာရွိၿပီး အကာမရွိတဲ႔ရံုၾကီး.. တရုတ္လူမ်ိဳးေတြက အသုဘအခမ္းအနားလုပ္ၿပီး မေလးလူမ်ိဳးေတြ မဂၤလာေဆာင္ပြဲ လုပ္တတ္တဲ႔ခန္းမေနရာၾကီးေပါ႔..

လမ္းကေလးဆံုးလို႔ ေလွကား၇ထစ္ဆင္းလိုက္ရင္ ေကာ္ပိုေရးရွင္းလမ္းေပၚေရာက္ၿပီ.. လူကူးအခ်က္ၿပမီးစိမ္းေအာင္ေစာင္႔ လမ္းကူးၿပီးေရွ႕နည္းနည္းဆက္ေလွ်ာက္ရင္ေတာ႔ ကြၽန္မ ရံုးကားစီးရမယ္႔မွတ္တိုင္ေရာက္ၿပီေပါ႔.. ေနာက္က်မွာသိပ္ေၾကာက္တတ္တဲ႔ကြၽန္မက အၿမဲတမ္း ကားမွတ္တိုင္ကို ေစာေစာပဲၾကိဳေရာက္ေနတတ္တယ္.. ေန႕တိုင္း ကားမွတ္တိုင္မွာ ဆံုေနက်လူေတြကလဲ အားလံုးတူတူပဲ.. စက္ရံုတစ္ခုက အလုပ္သမေလးေတြရယ္.. ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္က လုပ္သားၾကီး၂ေယာက္ရယ္.. ကိုယ္ပိုင္ကားေလးတစ္စီးနဲ႔လာၾကိဳတာကို ေန႔တိုင္းေစာင္႔ေနတတ္ၾကသူ ဘယ္သြားမွန္းမသိတဲ႔ အဖိုးအဖြားစံုတြဲတစ္တြဲရယ္.. စက္ရံုၾကိဳပို႔ကားၾကီးက အရင္လာမယ္.. ၿပီးရင္ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းက ေလာ္ရီလာမယ္.. ၿပီးရင္ေတာ႔ အဖိုးအဖြားတို႔ ေမွ်ာ္ေနတဲ႔ ေငြမွင္ေရာင္ကားကေလးလာမယ္.. ကြၽန္မတို႔ရံုးကားကေတာ႔ ေနာက္ဆံုးေပါ႔..

ရံုးကၿပန္တဲ႔လမ္းက်ၿပန္ေတာ႔ အလာတုန္းကနဲ႔ မတူၿပန္ဘူး.. ကားေပၚကဆင္းၿပီးရင္ ၁၅မိနစ္ေလာက္ ေလွ်ာက္ရတာၿခင္း တူေပမယ္႔ ေလွ်ာက္ရတဲလမ္းက နည္းနည္းကြာတယ္.. မဆလာနဲ႔သင္းေနတတ္တဲ႔ တိုက္တန္းကေလးကိုၿဖတ္တိုင္း ကြၽန္မဗိုက္ထဲက တက်ဳတ္က်ဳတ္ၿမည္ေအာင္ ဆာလာတတ္တယ္.. တိုက္တန္းေလးဆံုးလို႔ လမ္းကူးလိုက္ရင္ေတာ႔ တံုးေခါက္သံတတံုတံုထြက္ေနတတ္တဲ႔ ဘံုေက်ာင္းေလးဆီေရာက္ၿပီ.. ဆက္ေလွ်ာက္ရင္ ကားၾကီးကြင္းတစ္ခုကိုၿဖတ္ ၿပီးရင္ေတာ႔ ေစ်းၾကီးကိုေရာက္ၿပီ.. မနက္ကပိတ္ထားဆဲဆိုင္ေတြက ညေနဆို ေစ်းသည္ေစ်း၀ယ္ေတြနဲ႔ ဆူညံစည္ကားလို႔ေနၿပီ.. ေစ်းထဲကၿဖတ္ရင္း ဟိုေငးဒီေငးနဲ႔ ၀ယ္စရာရွိေတာ႔လဲ၀ယ္ေပါ႔.. စားေသာက္တန္းကိုၿဖတ္ထြက္လိုက္ရင္ ကြၽန္မတို႔ဘေလာက္ၾကီးကို လွမ္းၿမင္ရပါၿပီ.. ၃မိနစ္ေလာက္ဆက္ေလွ်ာက္ရင္ တိုက္ေအာက္ေရာက္ၿပီ.. စၾကံၤမွာ မနက္ကေၾကာင္ၾကီးေတြ ရွိမေနဘူး.. မနက္ပိုင္းေတာ႔ အစာေကြၽးမယ္႔အဖြားကို လာေစာင္႔ၾကတာထင္ရဲ႕.. ၁၅ထပ္ကိုတက္.. ေသာ႔ပိတ္ထားတဲ႔တံခါး၂ထပ္ကိုဖြင္႔ၿပီးရင္ေတာ႔ အိမ္လို႔အမည္ရတဲ႔ (ကြၽန္မစိတ္ထဲမွာ အိမ္လို႔ဇြတ္လက္ခံထားရတဲ႔) ေဂဟာကေလးဆီေရာက္ပါၿပီ.. တေနကုန္ တံခါးေတြအလံုပိတ္ထားလို႔ ေလွာင္အိုက္အိုက္ အနံ႔တမ်ိဳးစြဲေနတဲ႔အေငြ႔အသက္နဲ႔ အခန္းေလးထဲ၀င္ၿပီး အိတ္ကိုခ် ေမြ႕ယာေပၚလွဲခ်လိုက္တိုင္း ၿဖဴညစ္ညစ္မ်က္ႏွက်က္က ကြၽန္မကို ငံု႕ၾကည္႔ေနတတ္တယ္.. ၁ႏွစ္တိတိ သည္ပံုစံအတိုင္း ကြၽန္မ ၿဖတ္သန္းခဲ႔ၿပီးၿပီ..

သည္ရပ္ကြက္ သည္လမ္းကေလးက သည္လူေတြနဲ႔ ကြၽန္မရင္းႏွီးေနၿပီဆိုခါမွ ကြၽန္ကေလးေပၚက ႏိုင္ငံၿခားသားတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း အိမ္ေၿပာင္းရၿပန္ၿပီ.. ေနာက္တစ္ေနရာက ေနာက္ထပ္လူေတြနဲ႔ ထပ္ၿပီးေတြ႔ၾကံဳရဦးမယ္.. ဘ၀ဆိုတာ အဲသလိုပါပဲေလ.. ေတြ႔ၾကံဳဆံုကြဲေပါ႔.. ႏွစ္ ၃၀လံုးလံုး ေတြ႔ဆံုခဲ႔သူေတြ ေကြကြင္းခဲ႔သူေတြ နည္းမွမနည္းခဲ႔ပဲ.. သိပ္ရင္းႏွီးဖူးလို႔ အၿမဲအမွတ္ရေနတဲ႔သူေတြရွိတယ္.. မရင္းတရင္းမို႔ တိုက္ဆိုင္မွသတိရမိသူေတြရွိမယ္.. လံုးလံုးလ်ားလ်ား ေမ႔သြားသူေတြလဲ မနည္းမေနာေပါ႔.. ဘာပဲေၿပာေၿပာ ၁ႏွစ္တိတိ ေန႔စဥ္လိုလို ၾကံဳခဲ႔ဖူးသူေတြရယ္ ေလွ်ာက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔သည္လမ္းေလးရယ္ကိုေတာ႔ အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ကြၽန္မ အမွတ္ရေနဦးမွာပါပဲ..

2 comments:

khin said...

အဲဒါဆို ညီမေလးက အိုးဘြန္ေလးမွာေနတာျဖစ္မယ္
ခန္.မွန္းၾကည္.တာေနာ္ ဟိဟိ

Mary Grace said...

Hi looks so impressive and interesting blogs, come and visit us back too:
http://motors.com.mm/?utm_campaign=mot_mm_lb_blog_mgesc&utm_source=mot_lb_blog&utm_medium=lb_blog