Monday, October 8, 2012

ကိုယ္တို႔တေတြရဲ႕ အိမ္

အိမ္ဆိုတဲ႔စကားလံုးေလးမွာ ေႏြးေထြးလံုၿခံဳမႈ ေအးၿမတဲ႔ေမတၲာတရား ေႏွာင္ၾကိဳးတင္းတဲ႔ခ်စ္ၿခင္းမ်ားစြာ ေရာဖြဲ႔ပါ၀င္ေနတယ္ဆိုရင္ ၿငင္းခ်င္သူရွိဦးမလား.. အမိုးရယ္ အကာရယ္ အခင္းရယ္ရွိယံုနဲ႔ ေနစရာေတာ႔ၿဖစ္ေပမယ္႔ အိမ္မၿဖစ္ေသးပါဘူး.. အိမ္ရယ္လို႔ ပီပီၿပင္ၿပင္ၿဖစ္ဖို႔ ခ်စ္ၿခင္းေမတၲာေတြလိုတယ္.. အိမ္ၿပန္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ႔စကားက ကိုယ္႔အေတြးထဲမွာ ပဲ႔တင္အထပ္ဆံုး.. အိမ္ဆိုတာ ကိုယ္႔အတြက္ေတာ႔ ႏွလံုးသားရွိတဲ႔အရပ္.. မခမ္းနား မဆန္းၿပားေပမယ္႔ ေႏြးေထြးမႈေတြအၿပည္႔နဲ႔ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္မႈအရွိဆံုးေနရာေလး..

ကိုယ္ဟာကိုယ္ အိမ္ၿပန္ခ်င္တာကို ကိုယ္႔တိုင္းၿပည္တိုးတက္ေအာင္ ၾကံေဆာင္ဖို႔အတြက္ေတြ ဘာေတြ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ မေတြးထားပါဘူး.. ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္က ေက်းဇူးတရားကို နားလည္တဲ႔သူ.. ကိုယ္ၾကီးၿပင္းခဲ႔တဲ႔ေၿမကို မတိုးတက္ေစခ်င္ဘူးရယ္လို႔ ဘယ္ရွိပါ႔မလဲ.. ကိုယ္႔ဇာတိရန္ကုန္ၿမဳိ႕ကို သန္ရွင္းသပ္ရပ္ၿပီး ႏိုင္ငံတကာစံခ်ိန္မီ ၿမိဳ႕ၾကီး ၿဖစ္လာေစခ်င္တယ္.. အထူးသၿဖင္႔ သန္႔ရွင္းေရးနဲ႔ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး.. ယင္တေလာင္းေလာင္းနဲ႔ အမိႈက္ပံုၾကီးေတြ.. နံေစာ္ေနတဲ႔ေၿမာင္းပုတ္ေတြ.. ကြမ္းေသြးေတြ စြန္းေပေနတဲ႔ ပလက္ေဖာင္းေတြ.. လူစီးဖို႔ထုတ္ထားတာမဟုတ္တဲ႔ကားေတြနဲ႔ ေၿပးဆြဲေနတဲ႔ ယာဥ္လိုင္းေတြ.. လမ်က္ႏွာၿပင္အလား ထင္မွားရတဲ႔ လမ္းမၾကီးေတြ.. မရွိေစခ်င္ေတာ႔ဘူး.. ကိုယ္စလံုးကိုေရာက္ခါစက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေၿပာဖူးတာေလး သြားသတိရတယ္.. သူညကအိပ္မေပ်ာ္ဘူးတဲ႔.. ဘာလို႔လဲေမးေတာ႔ ရန္ကုန္ၿပည္လမ္းကို စလံုးမွာလို အိပ္စ္ပရက္စ္ေ၀းလုပ္လိုက္ရင္ ဘယ္ေနရာေတြမွာ အိပ္စစ္ေတြထားရမလဲ ေတြးေနတာနဲ႔ မိုးကိုလင္းေရာတဲ႔ေလ.. တကယ္ပါ အိမ္နဲ႔ေ၀းေနၾကသူတိုင္းရဲ႕ရင္ထဲမွာ ကိုယ္႔အိမ္ေလးသာယာလွပဖို႔ အခါအခြင္႔သင္႔တိုင္း ေတြးေနမိတတ္စၿမဲ..

ခု ကိုယ္လုပ္ေနတဲ႔အလုပ္က လုပ္ငန္းခြင္ေဘးကင္းေရးေတြ သဘာ၀ေဘးမွကာကြယ္ေရးေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ေနေလေတာ႔ ရႏိုင္သမွ်အသိပညာေတြကို ေလာဘတၾကီးဆည္းပူေနမိတယ္.. ကိုယ္တို႔ႏိုင္ငံအတြက္ လိုအပ္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္တတ္သမွ သိသမွ်ေလးနဲ႔ တတ္ႏိုင္တဲ႔ေနရာက ပါ၀င္ႏိုင္ေကာင္းရဲ႕ဆိုတဲ႔အေတြးနဲ႔ေပါ႔.. လူ႔စြမ္းအားအရင္းအၿမစ္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ စီမံခ်က္ေတြ ေလ႔လာရၿပန္ေတာ႔လဲ အတူတူပဲ.. တေန႔က်ရင္ အသံုးတည္႔ႏိုင္ပါရဲ႕လို႔ အၿမဲေတြးမိတာပါ.. တန္ခိုးရွင္ၾကီးေတြလို ဘယ္လိုေတာ႔ၿဖင္႔ေၿပာင္းလဲပစ္လိုက္မယ္ရယ္လို႔ မေတြးရဲေပမယ္႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ႔ ပါ၀င္ခ်င္မိတာအမွန္..

ႏိုင္ငံတကာလုပ္ငန္းရွင္ၾကီးေတြက ၿမန္မာၿပည္မွာ လုပ္ငန္းေတြသြားအေၿခစိုက္ဖို႔ ၿပင္ဆင္ေနတာေတြၾကားရေတာ႔ တကယ္ကိုအားတက္မိပါရဲ႕.. ကိုယ္တို႔သားခ်င္းေတြအတြက္ အလုပ္အကိုင္အခြင္႔အလမ္းေတြ ပြင္႔လန္းလာေတာ႔မယ္မို႔လား.. ဆက္သြယ္ေရးအေနနဲ႔ ဖုန္းလိုင္းေတြ အလြယ္တကူ၀ယ္လို႔ရလာတာေတြ ဖုန္းနဲ႔အင္တာနက္သံုးလို႔ရလာတာေတြအတြက္ အရမ္းပဲ ၀မ္းသားမိတယ္.. စလံုးမွာတုန္းကေတာင္ အင္တာနက္မသံုးတဲ႔ကိုယ္႔ေမေမ.. ခုေတာ႔ သူ႕ဖုန္းေလးနဲ႔ အင္တာနက္သံုး.. ကိုယ္႔ဆီကိုေမးလ္ေတြပို႔နဲ႔ ေပ်ာ္စရာပဲ ေကာင္းေသးေတာ႔တယ္.. ကိုယ္႔ပတ္၀န္းက်င္က တခ်ိဳ႔မိတ္ေဆြေတြလဲ အမိေၿမကို ၿပန္သြားၾကၿပီး စုေဆာင္းထားတဲ႔အရင္းအႏွီးေလးေတြ နည္းပညာအသစ္ေတြနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းေလးေတြ ၿပန္လုပ္ၾကတာ အမ်ားၾကီးေတြ႕ရတယ္.. ကိုယ္႔အက်ိဳးအၿမတ္အတြက္ အဓိကလုပ္ၾကတာေပမယ္႔ တဖက္တလမ္းကေတာ႔ ကိုယ္႔ေၿမကို အက်ိဳးၿပဳတာပဲမို႔လား.. အနည္းဆံုးေတာ႔ အလုပ္အကိုင္အခြင္႔အလမ္းေတြ ဖန္းတီးေပးႏိုင္မယ္ေလ..

ကိုယ္တို႔ေတြ အိပ္မက္အခါခါမက္ခဲ႔ရတဲ႔ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ၿပန္ဖြင္႔ေတာ႔မယ္ဆိုေတာ႔ ေခာတ္ရင္ေသြးေတြအတြက္ ၀မ္းသာအယ္လဲၿဖစ္မိတယ္.. အစဥ္အလာၾကီးခဲ႔တဲ႔ေက်ာင္းၾကီးမွာ အဆင္႔မွီသင္ၾကားမႈေတြနဲ႔ ၿပန္လည္စည္ကားလာေတာ႔မွာမို႔ ကိုယ္ေတာင္မွ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ၿပန္ငယ္လိုက္ခ်င္ေသးတယ္.. ၀င္ခြင္႔အမွတ္ကေတာ႔ ေဆးတကၠသိုလ္ထက္ေတာင္ ၿမင္႔ေသးသတဲ႔.. ၾကည္႔စမ္း.. ကိုယ္တို႔တေတြအေပၚ သည္ေက်ာင္းၾကီးက အဲသေလာက္ေတာင္ လႊမ္းမိုးထားသတဲ႔ေလ.. အဲသည္ေက်ာင္းၾကီးကို မွတ္မွတ္ရရ ၂ေခါက္ပဲေရာက္ဖူးပါတယ္.. ဂ်ီေဟာသူစာအုပ္ထဲက ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ၾကီးရဲ႕စိတ္၀င္စားမိတာေတာ႔ အမွန္ပဲ..

ကိုယ္တို႔အိမ္ေလး လွပသာယာၿပီး ေနခ်င္စဖြယ္ၿဖစ္ဖို႔ဆိုတာ မိသားစု၀င္ေတြအားလံုးရဲ႕ တာ၀န္ပဲမို႔လား.. အိမ္ေထာင္ဦးစီးကလဲ ညီညြတ္မွ်တာစြာ အုပ္ခ်ဳပ္တတ္မယ္.. အိမ္ရွင္မကလဲ အိမ္မႈကိစေတြကို ႏိုင္နင္းမယ္.. သားေတြသမီးေတြကလဲ ကိုယ္႔မိဘ ကိုယ္႔အိမ္ကို ခင္တြယ္အက်ိဳးၿပဳၾကၿပီး အခ်င္းခ်င္းလဲ ညီညြတ္ေနၾကမယ္ဆိုရင္ ဆင္းရဲသည္ၿဖစ္ေစ ခ်မ္းသာသည္ၿဖစ္ေစ ေနခ်င္စဖြယ္ အိမ္ေလးတစ္ေဆာင္ ၿဖစ္ကိုၿဖစ္လာရမွာေပါ႔.. ကိုယ္တိုလို အိမ္နဲ႔အေ၀းမွာေရာက္ေနတဲ႔ အိမ္ေၿပးေတြကို အေမ႔အိမ္က ဘယ္အခ်ိန္ၿဖစ္ၿဖစ္ တံခါးဖြင္႔ၾကိဳေနတယ္ဆိုတာေတာ႔ သိပ္ကို ေသခ်ာေနၿပီေလ..

No comments: