ဟိုးငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ၾကီးလာရင္ဘာလုပ္မလဲဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းအတြက္ ကြၽန္မမွာ ေၿဖစရာတစ္ခုတည္းရွိတာ.. အင္ဂ်င္နီယာလုပ္မယ္လို႔.. ဘယ္ေတာ႔ေမးေမး ဘယ္ႏွစ္ခါေမးေမး ေၿပာင္းလဲမသြားတဲ႔အေၿဖေပါ႔.. တကယ္တမ္း ၁၀ တန္းေအာင္ေတာ႔ ဂုဏ္ထူး ၂ဘာသာနဲ႔ အမွတ္ေပါင္းကလည္း ဟိုမမွီဒီမမွီ.. စိတ္ဓါတ္က်လိုက္တာဆိုတာ မေၿပာပါနဲ႔.. က်က္စာကို ေသေအာင္မုန္းတာမို႔ လူမႈေရးဘာသာတြဲကို ၄၄ မွတ္နဲ႔ ေအာင္တယ္ဆိုယံုေလးေအာင္ခဲ႔တာေလ.. ကြၽန္မအေၾကာင္းသိတဲ႔ေဖေဖက အၾကံေပးတယ္.. သမီးဂ်ီတီအိုင္တက္ပါလား.. ၾကိဳးစားရင္ သမီးလိုခ်င္တဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႔ ရႏိုင္တဲ႔လမ္းစရွိတယ္တဲ႔.. ကြၽန္မ ေဖေဖ႔ကိုၿပန္ေမးတဲ႔ေမးခြန္းမွတ္မိေသးတယ္.. ဂ်ီတီအိုင္တက္ရင္ သမိုင္းတုို႔ ပထ၀ီတို႔လို ဘာမွန္းမသိ အလြတ္က်က္ရတာေတြ မပါဘူးမဟုတ္လားလို႔.. စာက်က္ဘယ္ေလာက္ပ်င္းထားသလဲၾကည္႔.. ေဖေဖကရယ္တယ္.. ငါ႔သမီးက လက္ေတြ႔မွၾကိဳက္တာကိုးတဲ႔.. ဒီလိုနဲ႔ပဲ ၀င္ခြင္႔ေလွ်ာက္လႊာတင္ၿဖစ္သြားတယ္.. ေလွ်ာက္လႊာၿဖည္႔ေတာ႔ ဦးစားေပးဘာသာေတြ အစဥ္လိုက္ၿဖည္႔ရတယ္ေလ.. ရူပေဗဒဆို အၿမဲအမွတ္ၿပည္႔ရတတ္တဲ႔ ကြၽန္မအတြက္ ေဖေဖေရြးေပးတာက အီလက္ထေရာနစ္တဲ႔.. တစ္ခုပဲၿဖည္႔တယ္.. ၀င္ခြင္႔စာေမးပြဲကို သန္လွ်င္ဂ်ီတီအိုင္ေက်ာင္းမွာသြားေၿဖရတာ.. ေခ်ာေခ်ာေမာေမာပါပဲ.. ေအာင္စာရင္းေတြထြက္ေတာ႔ ဘာသာရပ္အထူးၿပဳကေတာ႔ အီလက္ထေရာနစ္ပါ.. တက္ရမယ္႔ေက်ာင္းက ေမွာ္ဘီတဲ႔.. ေမွာ္ဘီဆိုတာ ကြၽန္မအတြက္ တကယ္႔ကို အစိမ္းသက္သက္ၾကီး.. ဘယ္နားရွိမွန္းေတာင္မသိဘူး.. အတူတူ၀င္ခြင္႔ေၿဖတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက ၀ါးခယ္မတို႔ မအူပင္တို႔ေရာက္ကုန္တယ္.. ေက်ာင္းသြားအပ္ရတဲ႔ေန႔က ေဖေဖနဲ႔အတူတူ ကားငွားၿပီးသြားၾကတယ္.. မွတ္မိေသးတယ္.. ဒီဇင္ဘာ ၂၇ ရက္ေန႔ ၁၉၉၉... ကိုယ္တက္ရမယ္႔ေက်ာင္းကို ပထမဆံုးၿမင္လိုက္ရေတာ႔ အံ႔ၾသလို႔.. အထက္တန္းေက်ာင္းေလးသာသာပဲရွိတာကိုး.. ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးနဲ႔ေတြ႔ေတာ႔ ဂါ၀န္၀တ္ထားတဲ႔ကြၽန္မကို ေက်ာင္းတက္ရင္လံုခ်ည္ပဲ၀တ္ရမွာေနာ္သမီးတဲ႔.. ေဖေဖ႔ကိုလဲမွာလိုက္တယ္.. သမီးကို လံုခ်ည္ပဲဆင္ပါတဲ႔ေလ.. မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီတုန္းက ကြၽန္မမွာလံုခ်ည္ဆိုလို႔ ေရလဲလံုခ်ည္နဲ႔ ေက်ာင္းစိမ္းပဲရွိတာ.. ဘာရမလဲ အေဒၚေတြဆီက သမရေတာ႔တာေပါ႔.. အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက ေဒၚတိုးတိုးသန္း.. ကြၽန္မေလးစားရတဲ႔သူေတြထဲက တစ္ေယာက္ေပါ႔.. သေဘာေကာင္းသေလာက္ အေၿပာၾကမ္းပါတယ္..
ေက်ာင္းသြားအပ္တဲ႔ေန႔က အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ႔ ပင္ပန္းၿပီးလႈပ္ေတာင္မလႈပ္ႏိုင္ေတာ႔တဲ႔ကြၽန္မကိုၾကည္႔ၿပီး ေဖေဖက ဒီပံုနဲ႔ေတာ႔ ေန႔တိုင္းအသြားအၿပန္လုပ္ေနရရင္ မၿဖစ္ဘူးဆိုၿပီး အေဆာင္ေနခိုင္းပါတယ္.. ဒါနဲ႔ပဲ အေဆာင္ရွာရၿပန္တယ္ေပါ႔.. အန္တီမိုးနဲ႔အတူတူ အေဆာင္သြားရွာၾကေတာ႔ ေက်ာင္းေရွ႔က ေႏြဦးဆိုတဲ႔ ေဘာ္ဒါေဆာင္ေလးမွာ ေနာက္ဆံုးက်န္ေနတဲ႔ တစ္ေနရာစာေလး ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ရလိုက္တယ္.. ၂၀၀၀ၿပည္႔ႏွစ္ရဲ႔ ဇန္န၀ါရီလဆန္းမွာ ၅ႏွစ္တိတိ မက္ရမယ္မွန္းမသိေသးတဲ႔ ကြၽန္မရဲ႔အိပ္မက္တုိ႔ အစပ်ိဳးခဲ႔တယ္ေပါ႔...
၂၀၀၀ ၿပည္႔ႏွစ္
ေက်ာင္းစဖြင္႔ၿပီဆိုလို႔သာ အတန္းတက္ေနရတယ္.. ဘာစာမွ မယ္မယ္ရရ မသင္ရေသး.. ကြၽန္မတို႔က စနစ္သစ္ရဲ႔ ပထမဆံုးအတန္းဆိုေတာ႔ ဘာဆိုဘာမွ အဆင္သင္႔မၿဖစ္ေသး.. ဆရာေတြလက္ထဲမွာလဲ ဘာသင္ရိုးညႊန္းတမ္းမွမရွိ.. တကယ္႔ကို ေယာင္ေၿခာက္ဆယ္ကာလပါပဲ.. အေဆာင္မွာအတူေနၾကသူေတြထဲမွာ ကြၽန္မနဲ႔ေမဂ်ာတူတဲ႔သူေတြရွိေတာ႔ရွိပါတယ္.. သူတို႔ေတြက စာၾကမ္းပိုးေတြ.. သင္သမွ်စာကိုပဲ အထပ္ထပ္ၾကည္႔.. ဘယ္မွမသြားခ်င္ၾကဆိုေတာ႔ ကြၽန္မနဲ႔က သိပ္ကီးမကိုက္ဘူး.. ကီးကိုက္တဲ႔ေဘာ္ေဘာ္ေတြက်ၿပန္ေတာ႔ ေမဂ်ာကမတူ.. အတန္းခ်ိန္ေတြခ်င္းကမတူ.. အၿမဲလိုလို တစ္ေယာက္တည္းေပါ႔.. တစ္လေလာက္ေယာင္ေနခဲ႔ၿပီး အတန္းေတြခြဲလိုက္ေတာ႔ တန္းခြဲ စီမွာက်တယ္.. အဲဒီတုန္းက ၀ိုင္တီယူတိုက္ရိုက္၀င္ခြင္႔ရတဲ႔သူေတြနဲ႔ အတူတူတက္ရတုန္း.. သူတို႔ေတြကလည္း မေက်နပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ေလ.. ငါတို႔ကို ဂ်ီတီအိုင္ေတြနဲ႔ ေရာထားရလား.. တူသလား.. တန္သလားေပါ႔.. ကြၽန္မတို႔စီခန္းမွာ မိန္းကေလးအမ်ားစုက ၀ိုင္တီယူကဟာေတြဆိုေတာ႔ ကိုယ္နဲ႔ကသိပ္မကိုက္ဘူး.. သူငယ္ခ်င္းမရွိဘာမရွိနဲ႔ ပ်င္းလိုက္တာဆိုတာ မေၿပာပါနဲ႔ေတာ႔.. ေနာက္နည္းနည္းၾကာေတာ႔ ၀ိုင္တီယူေတြကို အတန္းသပ္သပ္ခြဲလိုက္တယ္.. ကြၽန္မက ဘီခန္းမွာ တက္ရတယ္ေပါ႔.. ႏွစ္ခန္းပဲက်န္ေတာ႔တာကိုး.. နည္းနည္းလဲေနသားက်သြားၿပီ.. အတန္းထဲကလူေတြနဲ႔လဲ ခင္ခင္မင္မင္ၿဖစ္လာၿပီဆိုေတာ႔ အရင္ကေလာက္ပ်င္းမေနရေတာ႔ဘူးေပါ႔.. လက္ေတြ႔ခ်ိန္ေတြမွာ တစ္ဖြဲ႔တည္းက်တဲ႔ ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ခင္သြားတယ္.. တစ္ေယာက္က သိန္းေဇာ္ဦး.. တစ္ေယာက္ကၿပည္႔ၿဖိဳးေအာင္တဲ႔.. သူတို႔နဲ႔တစ္ေဆာင္တည္း အတူတူေနၾကတဲ႔ ေနလင္း.. ကိုကိုေအာင္.. ကိုသန္႔ဇင္တို႔နဲ႔ပါ ခင္သြားတယ္.. ကန္တင္းသြားလဲ သူတို႔နဲ႔ပဲ.. အဲဒီအထိ အတန္းထဲကမိန္းကေလးေတြနဲ႔ သိပ္အေစးမကပ္ေသးဘူး.. သင္ရတဲ႔စာေတြကလည္း ဘာမွမေရရာပါဘူး.. သင္လိုက္ၾက.. ၿပီးရင္သင္ထားတာေတြ မပါေတာ႔ဘူးလို႔ေၿပာလိုက္ၾက.. အသစ္ေတြထပ္သင္လိုက္ၾကနဲ႔ လံုးခ်ာလည္ေနတာပဲ.. အေပ်ာ္ဆံုးကေတာ႔ ပံုဆြဲရတာပဲေပါ႔.. ဇင္းက်ိဳက္ေဆာင္က ပံုဆြဲခန္းေတြကို လြမ္းမိေသးေတာ႔တယ္.. ပံုဆြဲရင္း သရက္သီးေတြခူးစားၾကတာလဲမွတ္မိေသးတယ္.. ဇင္က်ိဳက္ေဆာင္ေဘးက သရက္ပင္ေတြကို ေတြးမိရင္ေတာင္သနားလာတယ္.. တီစကြဲေတြနဲ႔ သရက္သီးခူးၾကတာေလ.. ဟိုေယာင္ေယာင္ဒီေယာင္ေယာင္နဲ႔ ၆လၿပည္႔ေတာ႔ ပထမႏွစ္၀က္စာေမးပြဲေၿဖရတယ္.. ေမးခ်င္ရာေမးေၿဖခ်င္ရာေၿဖပဲ.. ဒါလည္းေအာင္တာပါပဲ.. ေက်ာင္းကဆရာေတြပဲ စစ္တာကိုး.. အေၾကာင္းသိေတြဆိုေတာ႔ ၿပီးေရာေပါ႔..
ဒုတိယႏွစ္၀က္ကို မင္း၀ံေဆာင္မွာတက္ရတယ္.. ကြၽန္မတို႔နာမည္ေပးထားတာက မဲဇာတဲ႔.. မဲဇာေရာက္လဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါပဲ.. ပိုေတာင္လြတ္လပ္ေသးတယ္.. ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးရံုးခန္းနဲ႔ေ၀းတာကိုး.. အဲဒီတုန္းက ရံုးခန္းက အေဆာင္၁ရဲ႕ အေပၚထပ္မွာေလ.. ၁၀၇ နဲ႔ ၁၀၈ အခန္းေတြေပါ႔.. အဲဒီမင္း၀ံေဆာင္အခန္းေလးထဲမွာ ဆရာဦးမိုး၀င္းက ဒစ္ဂ်စ္တယ္နဲ႔မိတ္ဆက္ေပးခဲ႔တယ္.. ဆရာဦးစိုးရာဇာက ဆားကစ္ေတြကို ခြဲၿခမ္းစိတ္ၿဖာၿပခဲ႔တယ္.. ဆရာမေဒၚအမာၾကဴက ဆက္သြယ္ေရးေတြအေၾကာင္း ေၿပာၿပခဲ႔တယ္.. ကြၽန္မတို႔တေတြလည္း ကန္တင္းတစ္လွည္႔.. ဖဲ၀ိုင္းတလွည္႔.. စာသင္ခန္းထဲတလွည္႔ထိုင္ရင္း.. တစ္ႏွစ္ကုန္ခဲ႔တယ္ေပါ႔...
(ဆက္ပါဦးမည္)
ေက်ာင္းသြားအပ္တဲ႔ေန႔က အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ႔ ပင္ပန္းၿပီးလႈပ္ေတာင္မလႈပ္ႏိုင္ေတာ႔တဲ႔ကြၽန္မကိုၾကည္႔ၿပီး ေဖေဖက ဒီပံုနဲ႔ေတာ႔ ေန႔တိုင္းအသြားအၿပန္လုပ္ေနရရင္ မၿဖစ္ဘူးဆိုၿပီး အေဆာင္ေနခိုင္းပါတယ္.. ဒါနဲ႔ပဲ အေဆာင္ရွာရၿပန္တယ္ေပါ႔.. အန္တီမိုးနဲ႔အတူတူ အေဆာင္သြားရွာၾကေတာ႔ ေက်ာင္းေရွ႔က ေႏြဦးဆိုတဲ႔ ေဘာ္ဒါေဆာင္ေလးမွာ ေနာက္ဆံုးက်န္ေနတဲ႔ တစ္ေနရာစာေလး ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ရလိုက္တယ္.. ၂၀၀၀ၿပည္႔ႏွစ္ရဲ႔ ဇန္န၀ါရီလဆန္းမွာ ၅ႏွစ္တိတိ မက္ရမယ္မွန္းမသိေသးတဲ႔ ကြၽန္မရဲ႔အိပ္မက္တုိ႔ အစပ်ိဳးခဲ႔တယ္ေပါ႔...
၂၀၀၀ ၿပည္႔ႏွစ္
ေက်ာင္းစဖြင္႔ၿပီဆိုလို႔သာ အတန္းတက္ေနရတယ္.. ဘာစာမွ မယ္မယ္ရရ မသင္ရေသး.. ကြၽန္မတို႔က စနစ္သစ္ရဲ႔ ပထမဆံုးအတန္းဆိုေတာ႔ ဘာဆိုဘာမွ အဆင္သင္႔မၿဖစ္ေသး.. ဆရာေတြလက္ထဲမွာလဲ ဘာသင္ရိုးညႊန္းတမ္းမွမရွိ.. တကယ္႔ကို ေယာင္ေၿခာက္ဆယ္ကာလပါပဲ.. အေဆာင္မွာအတူေနၾကသူေတြထဲမွာ ကြၽန္မနဲ႔ေမဂ်ာတူတဲ႔သူေတြရွိေတာ႔ရွိပါတယ္.. သူတို႔ေတြက စာၾကမ္းပိုးေတြ.. သင္သမွ်စာကိုပဲ အထပ္ထပ္ၾကည္႔.. ဘယ္မွမသြားခ်င္ၾကဆိုေတာ႔ ကြၽန္မနဲ႔က သိပ္ကီးမကိုက္ဘူး.. ကီးကိုက္တဲ႔ေဘာ္ေဘာ္ေတြက်ၿပန္ေတာ႔ ေမဂ်ာကမတူ.. အတန္းခ်ိန္ေတြခ်င္းကမတူ.. အၿမဲလိုလို တစ္ေယာက္တည္းေပါ႔.. တစ္လေလာက္ေယာင္ေနခဲ႔ၿပီး အတန္းေတြခြဲလိုက္ေတာ႔ တန္းခြဲ စီမွာက်တယ္.. အဲဒီတုန္းက ၀ိုင္တီယူတိုက္ရိုက္၀င္ခြင္႔ရတဲ႔သူေတြနဲ႔ အတူတူတက္ရတုန္း.. သူတို႔ေတြကလည္း မေက်နပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ေလ.. ငါတို႔ကို ဂ်ီတီအိုင္ေတြနဲ႔ ေရာထားရလား.. တူသလား.. တန္သလားေပါ႔.. ကြၽန္မတို႔စီခန္းမွာ မိန္းကေလးအမ်ားစုက ၀ိုင္တီယူကဟာေတြဆိုေတာ႔ ကိုယ္နဲ႔ကသိပ္မကိုက္ဘူး.. သူငယ္ခ်င္းမရွိဘာမရွိနဲ႔ ပ်င္းလိုက္တာဆိုတာ မေၿပာပါနဲ႔ေတာ႔.. ေနာက္နည္းနည္းၾကာေတာ႔ ၀ိုင္တီယူေတြကို အတန္းသပ္သပ္ခြဲလိုက္တယ္.. ကြၽန္မက ဘီခန္းမွာ တက္ရတယ္ေပါ႔.. ႏွစ္ခန္းပဲက်န္ေတာ႔တာကိုး.. နည္းနည္းလဲေနသားက်သြားၿပီ.. အတန္းထဲကလူေတြနဲ႔လဲ ခင္ခင္မင္မင္ၿဖစ္လာၿပီဆိုေတာ႔ အရင္ကေလာက္ပ်င္းမေနရေတာ႔ဘူးေပါ႔.. လက္ေတြ႔ခ်ိန္ေတြမွာ တစ္ဖြဲ႔တည္းက်တဲ႔ ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ခင္သြားတယ္.. တစ္ေယာက္က သိန္းေဇာ္ဦး.. တစ္ေယာက္ကၿပည္႔ၿဖိဳးေအာင္တဲ႔.. သူတို႔နဲ႔တစ္ေဆာင္တည္း အတူတူေနၾကတဲ႔ ေနလင္း.. ကိုကိုေအာင္.. ကိုသန္႔ဇင္တို႔နဲ႔ပါ ခင္သြားတယ္.. ကန္တင္းသြားလဲ သူတို႔နဲ႔ပဲ.. အဲဒီအထိ အတန္းထဲကမိန္းကေလးေတြနဲ႔ သိပ္အေစးမကပ္ေသးဘူး.. သင္ရတဲ႔စာေတြကလည္း ဘာမွမေရရာပါဘူး.. သင္လိုက္ၾက.. ၿပီးရင္သင္ထားတာေတြ မပါေတာ႔ဘူးလို႔ေၿပာလိုက္ၾက.. အသစ္ေတြထပ္သင္လိုက္ၾကနဲ႔ လံုးခ်ာလည္ေနတာပဲ.. အေပ်ာ္ဆံုးကေတာ႔ ပံုဆြဲရတာပဲေပါ႔.. ဇင္းက်ိဳက္ေဆာင္က ပံုဆြဲခန္းေတြကို လြမ္းမိေသးေတာ႔တယ္.. ပံုဆြဲရင္း သရက္သီးေတြခူးစားၾကတာလဲမွတ္မိေသးတယ္.. ဇင္က်ိဳက္ေဆာင္ေဘးက သရက္ပင္ေတြကို ေတြးမိရင္ေတာင္သနားလာတယ္.. တီစကြဲေတြနဲ႔ သရက္သီးခူးၾကတာေလ.. ဟိုေယာင္ေယာင္ဒီေယာင္ေယာင္နဲ႔ ၆လၿပည္႔ေတာ႔ ပထမႏွစ္၀က္စာေမးပြဲေၿဖရတယ္.. ေမးခ်င္ရာေမးေၿဖခ်င္ရာေၿဖပဲ.. ဒါလည္းေအာင္တာပါပဲ.. ေက်ာင္းကဆရာေတြပဲ စစ္တာကိုး.. အေၾကာင္းသိေတြဆိုေတာ႔ ၿပီးေရာေပါ႔..
ဒုတိယႏွစ္၀က္ကို မင္း၀ံေဆာင္မွာတက္ရတယ္.. ကြၽန္မတို႔နာမည္ေပးထားတာက မဲဇာတဲ႔.. မဲဇာေရာက္လဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါပဲ.. ပိုေတာင္လြတ္လပ္ေသးတယ္.. ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးရံုးခန္းနဲ႔ေ၀းတာကိုး.. အဲဒီတုန္းက ရံုးခန္းက အေဆာင္၁ရဲ႕ အေပၚထပ္မွာေလ.. ၁၀၇ နဲ႔ ၁၀၈ အခန္းေတြေပါ႔.. အဲဒီမင္း၀ံေဆာင္အခန္းေလးထဲမွာ ဆရာဦးမိုး၀င္းက ဒစ္ဂ်စ္တယ္နဲ႔မိတ္ဆက္ေပးခဲ႔တယ္.. ဆရာဦးစိုးရာဇာက ဆားကစ္ေတြကို ခြဲၿခမ္းစိတ္ၿဖာၿပခဲ႔တယ္.. ဆရာမေဒၚအမာၾကဴက ဆက္သြယ္ေရးေတြအေၾကာင္း ေၿပာၿပခဲ႔တယ္.. ကြၽန္မတို႔တေတြလည္း ကန္တင္းတစ္လွည္႔.. ဖဲ၀ိုင္းတလွည္႔.. စာသင္ခန္းထဲတလွည္႔ထိုင္ရင္း.. တစ္ႏွစ္ကုန္ခဲ႔တယ္ေပါ႔...
(ဆက္ပါဦးမည္)
