ကိုယ့်အစွမ်းကို စိန်ခေါ်ကြည့်ခြင်း

ပြီးခဲ့တဲ့ရုံးပိတ်ရက်တုန်းက ကျိုက်ထီးရိုးဘုရားကို ရောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်.. ညီမလေးက သူအလည်ပြန်လာမယ်လို့ စပြောကတည်းက ကျိုက်ထီးရိုးသွားကြမယ်.. ကင်ပွန်းစခန်းကနေ လမ်းလျှောက်တက်ရအောင်လို့ပြောတော့ ဒီအရွယ်ဒီခြေထောက်တွေနဲ့ ရောက်ပါ့မလားလို့ စိတ်ပူပြီး ကားနဲ့ပဲတက်ရအောင်လို့ သူ့ကိုပြောနေသေးတာ.. နောက်သေချာပြန်စဉ်းစားတော့ ဒီတခေါက်မတက်ဖြစ်ရင် နောက်ဆို မသေချာတော့ဘူး.. ကိုယ့် fitness level ကိုလည်း စမ်းကြည့်သင့်တယ်လို့တွေးမိသွားတာနဲ့ လမ်းလျှောက်ကြမယ်ဆိုပြီး ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့တယ်.. ဒူးနာ ခါးနာတတ်တဲ့ ကိုယ့်ကို အိမ်ကလူတွေက စိတ်ပူကြတယ်.. ကိုယ်ကတော့ ဒီတလော လေ့ကျင့်ခန်းတွေလုပ်ဖြစ်နေတာမို့ အမောခံနိုင်လောက်တယ်ဆိုပြီး သိပ်မကြောက်ပါဘူး.. မရောက်တာကြာတော့ လမ်းအခြေအနေသေချာမသိလို့ စိတ်ထင့်နေတာပဲရှိတယ်.. လမ်းပြဖို့နဲ့ အထုပ်ကူသယ်ဖို့ လူခေါ်သွားကြတာပေါ့ဆိုပြီး စိတ်ဒုံးဒုံးချထားလိုက်တာပဲ.. သွားခါနီးမှ စုံရက်ကား မရက်ကားတွေဖြစ်လာလို့ ကားငှားထားတဲ့ဆီကို လှမ်းညှိရသေး.. နောက်ဆုံးတော့ မနက်လေးနာရီထွက်မှာမို့ မရက်ကို စုံကားနဲ့သွားကြဖို့ သဘောတူလိုက်ကြတယ်လေ.. 

ရန်ကုန်ကနေ မနက်၄နာရီထွက်လာကြတာ ဘုရားကြီးမှာ မနက်စာစားပြီး ကင်ပွန်းစခန်းကိုရောက်တော့ ၇နာရီခွဲလောက်ရှိပြီ.. အဒေါ်တွေနဲ့ သမီးငယ်ကို တောင်တက်ကားပေါ်တင်ပေးပြီး ကိုယ်ရယ် စိန်ထူးရယ် စိန်မီးရယ် ယုခိရယ် သူရဲကောင်းလေးများ လမ်းပြအကိုတယောက်ခေါ် ၈နာရီလောက်မှာ စလျှောက်ကြတယ်.. ရွာလမ်းလေးလို ခပ်ပြေပြေမို့ ရေမြောင်ကလေးရောက်ခါနီးအထိ တောင်ဝှေးကို သတိမရကြသေးဘူး.. လမ်းပြအကိုက သတိပေးတော့မှ ရွာထဲမှာ တောင်းဝယ်ကြတယ်.. ကိုယ့်တောင်ဝှေးဆို ပန်းရိပ်တောင်မဖော်ရသေးတဲ့ ဝါးလုံးသက်သက်ကြီး.. တဖြေးဖြေး အတက်လမ်းက မတ်လာတယ်.. တူမလေးယုခိဆို ကြီးမြူး တမိုင်မှာ ဘယ်နှဖာလုံရှိတာလဲတွေဘာတွေမေးပြီး ဘယ်လောက်တောင်လျှောက်ဖို့ကျန်သေးလဲ စတွက်လာပြီ.. ၁မိုင်လျှောက်ပြီးချိန် ရွှေရင်ဆို့စခန်းရောက်တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်က cardio exercise တန်ခိုးနဲ့ အေးဆေးပေမယ့် ဟိုကောင်တွေက ဟစိဟစိဖြစ်နေကြပြီ.. ဓာတ်ပုံတောင် မနည်းခေါ်ရိုက်ရတယ်.. နည်းနည်းဆက်လျှောက်ပြီး အိမ်ဆိုင်လေးတွေ့တော့ ဖရဲသီးတွေ ဝယ်စားကြတာ မောမောနဲ့ စားလို့ကောင်းလိုက်တဲ့ဖြစ်ခြင်း.. ရန်ကုန်ကဝယ်လာတဲ့မုန့်တွေကို လမ်းတွေ့တဲ့ ကလေးတွေရော ခွေးတွေရော ကျွေးသွားကြတယ်.. အားရပါးရစားကြတာတွေ့တော့ ပျော်ရပြန်ရော.. တနာရီလောက်ဆက်လျှောက်ပြီးမှ အိမ်ဆိုင်လေးထပ်တွေ့တယ်.. မုန့်လက်ဆောင်းတွေရောင်းလို့ ဝမ်းသာအားရ ဝယ်သောက်ကြတာပေါ့..

ရေမြောင်ကြီးကို သိပ်မသွားရလောက်ဘူးမှတ်နေတာ ၁၀နာရီခွဲလောက်မှ ရောက်တော့တယ်.. အရင်ဆုံးတွေ့တဲ့ဆိုင် ဝင်ထိုင်ကြပြီး ရသမျှမှာစားကြတော့တာပဲ.. ကိုယ်မှာတဲ့ခေါက်ဆွဲပြုတ်က အရင်ဆုံးရောက်လာတော့ အကုန်ဝိုင်းလုစားကြ.. ဆိုင်ကလည်း လူသိပ်မလာကြတော့ ကြက်ဥတောင် ဆိုင်ရှင်တွေချက်စားဖို့ ၃လုံးပဲကျန်တာဆိုလို့ မနည်းတောင်းပန်ကြော်ခိုင်းရတယ်.. လဖက်သုတ် ဆေးဘဲဥသုတ်တွေမှာပြီး ထမင်းနဲ့တွယ်ကြတယ်.. ကိုယ်တွေထိုင်စားနေတုန်း နောက်ထပ်၂ဖွဲ့လောက် ကျော်တက်သွားတာတွေ့လိုက်တော့ အဖော်ရပြီဆိုပြီး ပျော်သွားတာပေါ့.. စားပြီးနားပြီး ပြန်စလျှောက်တော့ ၁၁နာရီခွဲလောက်ရှိနေပြီ.. နေကအတော်ပူလာတာ.. အပင်ရိပ်ရှိတဲ့နေရာဆို မသိသာပေမယ့် တောင်ထိပ်ကြောတလျှောက်နေရာတွေဆို ပူတာအရမ်းပဲ.. အပူရှိန်ကြောင့် ပိုမောနေရတဲ့အထဲ ဘိုးပြန်တောင်ရောက်တော့ လှေကားထစ်တွေနဲ့ တွေ့တော့တာ မော့ကြည့်ပြီး အတော်အားမွေးယူရတယ်..လှေကားထစ် ၃၀၀ကျော်ကို လမ်းမှာ ၁ခါပဲနားပြီး တက်နိုင်ခဲ့လို့ ငါကွဆိုပြီးတောင် မာန်တက်လိုက်သေး.. ကိုယ်ကသာမာန်တက်နေတာ ကိုယ့်ကောင်တွေ နောက်ကပါမလာလို့ လမ်းပြအကိုခမျာ တခေါက်ပြန်ဆင်းခေါ်ရသေးတယ်.. 

အပေါ်ရောက်လာလေ အိမ်ဆိုင်လေးတွေရှားလာလေပဲ.. နေပူထဲ နားစရာနေရာမရှိဘဲ တနာရီလောက် လျှောက်ရတာ သိပ်တော့မလွယ်လှဘူး.. ကိုယ့်လူတွေကို စောင့်နေရင် သွေးအေးသွားလို့ မလျှောက်နိုင်တော့မှာ စိုးတာနဲ့ လမ်းပြအကိုကို သူတို့နဲ့ထားခဲ့ပြီး ကိုယ်က ရှေ့ကသွားနှင့်တယ်.. စိုင်တမော့ရောက်ခါနီးမှာ ရှုခင်းလှလှနဲ့ နားစရာဆိုင်လေးတွေ့တော့ ဝမ်းသာသွားပြီး နောက်ကလူတွေကို ထိုင်စောင့်နေလိုက်တယ်.. သူတို့ရောက်လာတော့ ခဏပေးနားပြီး ဆက်လျှောက်လာကြတာ စိုင်တမော့မှာ လှေကားထစ်တွေနဲ့ တွေ့ပြန်ရော.. လှေကားရင်းမှာတွေ့တဲ့အဘက အကြံပေးတယ်.. လှေကားထစ်တွေရေတွက်ပြီးတက်သွားတဲ့.. သူပြောသလိုလုပ်ကြည့်တာ လှေကား ၁၁၅ထစ်ကို နားစရာမလိုဘဲ တက်နိုင်သွားလေရဲ့.. အဲဒီကစပြီး စခန်းလေးရွာရောက်တဲ့အထိ နေပူထဲ နားစရာဆိုင်မရှိ ၂နာရီလောက်လျှောက်ရတာ အရမ်းပင်ပန်းတယ်.. ခြေထောက်တွေကလည်း ကြွက်တက်ချင်သလိုဖြစ်လာပြီ.. ပါလာတဲ့ Royal D လေး ချွေတာသောက်ရင်း စခန်းလေးအရောက် တွန်းလျှောက်ရတာပဲ.. 

စခန်းလေးရောက်တော့ ဖရဲသီးတွေဝယ်စားရင်း ကိုယ့်ကောင်တွေကို ထိုင်စောင့်နေလိုက်တယ်.. ရှေ့မှာတော့ နဂါးပတ်တောင်ကြီးက စောင့်ကြိုနေပါပြီ.. သူတို့မီလာတော့ ခဏနားပြီး ဆက်တက်ကြတယ်.. တောင်စောင်းတလျှောက်အိမ်လေးတွေများတော့ ရေသောက်စရာမရှားပေမယ့် ကုန်းလျှောလိုတက်ရတာမဟုတ်ဘဲ လှေကားထစ်အကျယ်အမြင့်ကြီးတွေ ဖြစ်နေတာ တောင်ဝှေးအားပြုပြီး မနည်းကြိုးစားတက်ရတယ်.. လမ်းမှာ တောင်တက်ကားလမ်းနဲ့ဆုံတဲ့နေရာရှိလို့ နောက်လူတွေနဲ့ လမ်းလွဲမှာစိုးတာနဲ့ ခဏစောင့်လိုက်သေးတယ်.. သူတို့ရောက်လာမှ ဆက်တက်ခဲ့တာ cable car စခန်းကိုရောက်တော့ ၁နာရီခွဲ.. ကိုယ့်ကောင်တွေကို ၁၅မိနစ်လောက်စောင့်လိုက်ရတယ်.. Mountain Top Hotel မှာ တည်းမှာဆိုတော့ ၁၀မိနစ်လောက်ဆက်လျှောက်တာနဲ့ ရောက်ပါပြီ.. လမ်းမှာတုန်းကတော့ ရောက်ရင် We did it လို့အော်တဲ့ video ရိုက်မယ်တွေဘာတွေ ပြောလာပြီး တကယ်ရောက်တော့ အခန်းထဲတန်းပြေးကြတာပဲ.. ပစ်လှဲချင်နေကြပြီမို့လား.. 

နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်.. ၄၄နှစ်ပြည့်ခါနီးမှာ ၇မိုင်၄ဖာလုံ တောင်၃၄လုံးကို ကျော်နိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့.. ကိုယ့် fitness level ကိုယ် ကျေနပ်မိသောပေါ့နော်.. တက်ကြသူတွေထဲ ကိုယ်အကြီးဆုံးပေမယ့် ရှေ့ဆုံးကချည်း ဦးဆောင်နိုင်ခဲ့လို့လည်း ပီတိတွေဖြာပေါ့.. လေ့ကျင့်ခန်းတွေ ဆက်လုပ်သွားဖြစ်ဖို့လည်း ပိုသေချာသွားပါပြီလို့...